Razorlight - Razorlight

Onwetend als ik was dacht ik na over mijn tien favoriete platen van het afgelopen jaar. De laatste (en ook echt de laatste helaas) van Boysetsfire pronkt (natuurlijk) bovenaan mijn lijstje. Maar er was een plaat die de laatste maanden eigenlijk constant in mijn hoofd zat. En wat bleek? Deze plaat was nog niet besproken hier op FileUnder. Ik heb het over het tweede, titelloze, album van het Engelse Razorlight. U weet wel die plaat waar ze in Engeland maar niet over uitgepraat raken. Nou moet je die Engelsen niet altijd serieus nemen en zeker niet als het om een relatief nieuw Engels bandje gaat. In dit geval is de hype echter volkomen terecht. Sjonge, jonge wat een briljant schijfje. Vanaf openingsnummer "In the morning" tot de laatste track "Los Angeles waltz", het zijn allemaal prachtige popliedjes. Na twee keer luisteren ga je al meezingen, flarden van teksten zitten de hele dag in je hoofd. 'Oooh Darling who needs love, who needs a heaven up above'. Krijg het je hoofd maar eens uit. 'I can't stop this feeling I've got, I know who I am and I know what I'm not'. Het lijkt zo simpel, maar ik liep er maar mooi de hele dag mee rond. Ik werd er zo gek van dat ik maar kaartjes besloot te kopen voor het optreden dat Johnny Borrell en z'n vriendjes 6 december in Paradiso gaven. Dan zou ik daarna wel voorgoed genezen zijn van mijn voorliefde voor deze arrogante jochies uit Londen. Maar nee, ondanks dat ze het publiek drie kwartier lieten wachten, ondanks dat de show op de automatische piloot werd gedraaid en ondanks de strakke witte broek van Johnny; de nummers blijven staan. Als een huis. Blijvertje.

Wat ik nog meer wil? Een hele hoop, zoveel: dat wil je niet eens weten. Maar Razorlight wil ik ab-so-luut niet.

Och, klinkt net als die Belg, hoe heet ie ook weer. Braveborstenpop.
Geef me een hand George. Dan springen we samen.

Hier heb je mijn hand, peter. En mijn geld. Kom, dan springen we de afgrond in. De Goede Smaak op FileUnder is ook al naar de knoppen.

Te makkelijk, George. Ik zag Razorlight op Lowlands en verwachtte hetzelfde wannabe-bandje als op dat eerste album van ze. Niks ervan; ik vond het een sterk optreden, en sindsdien dig ik de plaat. Ook al is het soms wat glad en kon de band binnenkort wel eens uiteenspatten (opmerkingen van andere bandleden wijzen niet echt op een hecht geheel...)

Nou Stonehead, ik was ook op Lowlands hoor en vond het verschrikkelijk. Op cd kan ik het wat beter harden overigens.

Ja ja Stonehoofd. Maar jij hebt dan ook Mijn Chemische Goedje in je jaarlijst. En de Guillemots. En, en daar ben ik nog het meest verdrietig over, Muse.

Need I say more?

Op Lowlands heb ik de heren gemist, ik had denk ik iets beters te doen (een pannenkoek eten ofzo) maar in de Paradiso stond het als een huisje. In Februari komen ze weer in het mooie Nederland. En meneer George: de nieuwe plaat van My Chemical Romance is echt goed. Zelfs een emohater moet dat kunnen horen

Ik haat geen emo, ik trek die plaat gewoon niet. En ik was net als ons Stormpie ook bij die sukkels van Razorlight en ik moest er ook heel, heel hard van huilen.

Kom George, pak mijn hand. Vaarwel!

(hoe emo!)

En veeg die zwarte lokken uit je gezicht.

Psis. Als dat geen emo is. Wacht. Ik zing een liedje terwijl we springen. Klaar? Hopla, daar gaan we.

Goodbye, cruel world,
I'm leaving you today.
Goodbye, goodbye, goodbye.

Goodbye all you people,
There's nothing you can say,
To make me change my mind.

Goodbye.

Daar gaaaaaaaaaaaaaaaaaaaan weeeeeeeeeeeeee

http://www.thewebfairy.com/killtown/images/bush/man_falling.jpg

Moet ik nou in één antwoordje drie bands gaan verdedigen? Snif. Ik word er helemaal emo van. Mag ik nog meespringen?

Johnny Borrell dient gewoon een trein in zijn oog te krijgen, period. Dat was tijdens Lowlands 2003 al zo, en dat is sindsdien niet anders geworden. En daar verandert een prachtig liedje als America ook niets aan. Ik bedoel, Gerard Joling schreef Ticket to the Tropics en die is tenminste niet zo verschrikkelijk vervelend.

Ben je nou Johnny Borell met Gerard Joling aan het vergelijken? Proest. Maar zoals ik al zei in m'n stukkie: Johnny is een arrogante eikel met een strakke witte broek, maar oh oh oh die liedjes.

Precies... en jij kunt de liedjes wel uitstaan ondanks Johnny Borell, en ik kan Johnny Borell niet uitstaan ondanks de liedjes.

Er is op FU geen recensie meer verschenen van het derde album Slipway Fires dat eind 2008 uitkwam, maar wat is dat een slappe plaat zeg. De ingrediënten zijn er nog wel en er staan een paar aardige liedjes op, maar de rest is ene-oor-in, andere-oor-uit. Jammer, want ik vond deze tweede veel leuker dan de rammelende eerste.

Zeg er het uwe van...