Richard Andersson's Space Odyssey - Tears Of The Sun

In mijn werk schrijf ik teksten. Ja, daar ook al. Hoe langer je aan een tekst werkt hoe meer fouten je over het hoofd gaat zien. Ik laat daarom liefst ook anderen mijn teksten nog eens lezen. Onthoud deze wijze les tot aan het eind van dit stukje. Meneer Andersson, de Arjen Lucassen van Space Odyssey, noemt zijn muziek zelf metal, maar dit ligt toch vooral in het verlengde van Black Sabbath ten tijde van Tony Martin. Met dien verstande dat de riffs wel een stukkie minder overdonderend zijn. Sterker, het is allemaal behoorlijk voorspelbaar. Voorzover het niet gewoon ehm...geleend is. Zo is de zanglijn van "Obsession" gekopieerd van Sabbath's "Anno Mundi". Bepaald geen dertien-in-een-dozijn-zanglijntje, daar zou in de loop van de werkzaamheden aan deze cd toch een keer iemand iets van gezegd moeten hebben. Maar dit Space Odyssey is Andersson's soloproject waar hij - met in de eindfase hulp van wat andere Zweedse muzikanten als gitarist Magnus Nilsson - aan werkt. Het derde album van het project lijdt aan de creatieve armoede die je bij meer Zweedse projecten ziet. Spelen kunnen ze allemaal, maar het een cd lang spannend houden is een ander verhaal. Andersson lijkt zich nogal blindgestaard te hebben op dit werkje. De melodieën zijn best okee, de riffs ook, de zanger op zijn taak berekend, maar het is allemaal zo on-ge-loof-lijk voorspelbaar. Er is hoorbaar te veel aan gesleuteld en te veel over nagedacht door één persoon. Als dan ook de productie ook nog op zijn zachtst gezegd te wensen overlaat, kan er maar één oordeel zijn: kansloos.

Zeg er het uwe van...