Richie Kotzen - Into The Black

Dit album begint met een sfeervolle mid-tempo bluesrocksong, "You Can't Save Me". Een prima hook, een prettig sobere productie en een fraaie rauwe stem die begeleid lijkt te worden door een hechte band. Behalve dat die band er niet is. Richie Kotzen heeft deze plaat namelijk helemaal in zijn eentje gemaakt. En hij is een echte multi-instrumentalist, want aan niet een instrument is te horen dat Kotzen van huis uit toch gitarist is. Wat minder verrassend is, is de kwaliteit van de songs. Kotzen is namelijk ook actief geweest in de bands Poison en Mr. Big. En ik weet dat het helemáál niet hip is om die bands zelfs maar te noemen, maar beide bands staken boven hun tijdgenoten uit door goed uitgevoerde rocksongs die je na twee keer luisteren de rest van de dag liep te neuriën. Kotzen laat op dit album horen waarom hij destijds door die bands is ingelijfd, want ook zijn songs zijn gewoon goede composities die meteen blijven hangen. Dat de productie soberder is dan bij zijn vroegere bands doet de songs alleen maar goed, zeker in combinatie met het bluesy, soms naar Ian Astbury (The Cult), soms naar Sammy Hagar en ja, soms naar Eric Martin neigende stemgeluid. Maar was die Kotzen niet zo'n shredder uit de Shrapnel-stal van Mike Varney? Zeker, maar het aantal vliegende gitaarsolo's is beperkt. Op dit album zijn gevoel en emotie belangrijker dan het etaleren van fabelachtige techniek. En terecht, want hoewel Kotzen in een zeer druk bevolkt stukje rock opereert, steekt dit album daar met kop en schouders bovenuit.

Iets zegt me dat deze man in Duitsland zal opvallen...

Cool album :)

Zeg er het uwe van...