Sean Lennon - Friendly Fire

Stiekem is het best lef hebben dat Sean Lennon muziek maakt. Ik bedoel: als mijn vader John Lennon zou heten, dan was ik postbode geworden denk ik. Of een jetsletterige nietsnut zoals Paris Hilton, en er voor zorgen dat Britney Spears te pas en te onpas met het litteken van haar buikwandcorrectie op de foto zou komen te staan. Zo niet Sean, die wordt gewoon net als zijn vader liedjesschrijver en zanger, maar is minder productief. Friendly Fire is namelijk pas de tweede cd van van Sean, die ondertussen de dertig is gepasseerd. Zijn vorige cd (Into the Sun) is dan ook alweer bijna tien jaar oud. Zonder Beastie Boy Adam Yauch was er wellicht ook wel nooit een solo-cd verschenen van Lennon. Hij was het namelijk die Sean een platencontract aanbood - handig hoor zo'n eigen platenlabel - nadat Sean hem enkele demo's van liedjes liet horen. Nu was er ook meer nodig om tot een nieuwe cd te komen. Deze tweede cd is namelijk geboren uit het sterven van zijn vriend Max met wie Sean vette ruzie had omdat hij had lopen flikflooien met Sean's vriendinnetje Bijou Philips (de dochter van één van die Papas). Nou zou je verwachten dat Lennon misschien hele andere muziek zou gaan maken dan zijn pa, maar niets is minder waar. Op Friendly Fire klinkt Lennon af en toe bijna op het enge af als zijn pa. Goed, hij mist de absolute brille van zijn vader, maar Friendly Fire is wel degelijk een plaat geworden die te goed is om met een grote boog omheen te lopen. Bovendien heeft Lennon een dvd toegevoegd waarop hij elk nummer van een videoclip voorzien heeft. Hij speelt zelf steeds de rol van verliezer, zelfs als hij wint. Zo wordt het pijnlijke thema van Friendly Fire alleen nog maar duidelijker.

Zeg er het uwe van...