Songs of Green Pheasant - Aerial Days

Duncan Sumpnerr kent zijn beperkingen. Hij weet dat in zijn kalme muziek het gevaar van saaiheid continu op de loer ligt. Daarom is het geen gek idee een ep uit te brengen. Zeven nummers, zesendertig minuten. Nu mag je verwachten dat de luisteraar zijn best zal doen geconcentreerd te blijven. Dat is nodig, want anders krijg je het gevoel alsof je naar een mooi, maar uiterst traag voorbijtrekkend wolkendek kijkt. Aerial Days is shoegaze lite. Nauwelijks verwrongen elektrische gitaren, zeker geen herrie, enkel licht zoemende feedback, alsof de plaat nét boven de grond zweeft. Vergelijk het met de sfeer die Sigur Rós oproept. Sumpner is ook een kundig arrangeur, hij weet het maximale uit zijn materiaal te halen. Het moment dat in opener "Pink By White" de ijle koortjes wegvallen en de akoestische gitaarakkoorden ineens verrassend helder klinken, is magistraal. Slechts één keer had hij het arrangement toch wat moeten comprimeren. "Remembering and Forgetting" heeft twee (!) clichématig crescendo's, de tweede keer ook nog gevolgd door een obligate gitaarsolo. Wél mooi is de Simon & Garfunkel-galm, die om de vocalen hangt, en de vals rammelende gitaar. Grootste verrassing is de geslaagde Beatles-cover "Dear Prudence". Van mij mag hij vaker klassiek werk onder handen nemen. Misschien eens een volledig cover-album uitbrengen? Dook een paar nummers eerder al een Oosterse melodie op, in het slotnummer "Brody Jacket" (ode aan een versleten jas) komt de mooiste melodie tevoorschijn. Een trompet speelt een lijn die op de soundtrack van de films van Miyazaki, bekend van Spirited Away, niet had misstaan. Magisch.

Zeg er het uwe van...