State-X New Forms 2006 - napret

Ik hoopte nog een staartje mee te kunnen pikken van Danielson, maar ik had getreuzeld en was daarom te laat. Daar baalde ik van. Later vertelde iemand me dat het super was, waarbij hij het gebaar maakte waarbij hij de hand naar de mond bracht, zijn lippen tuitte, een kus op de vingers gaf en de hand opende terwijl hij deze van zich af bewoog. U kent het gebaar. Ik weet het zeker. Maar goed, feit bleef dat ik Danielson had gemist. In de persruimte was een live stream vanuit het Paardcafé, waardoor ik een klein stukje hoorde van Rauberhöhle, gekke elektropop, waar ik ooit één waanzinnige track van had gehoord.

Ik toog naar de Julie Mittens. Druk was het er, maar dat was het overal. (Voor de grote zaal hing al een dreigend A4-tje met daarop "VOL = VOL", wat voornamelijk een waarschuwing was voor de grote schare Sonic-Youthfans die in het Paard rondliepen.) De Julie Mittens deden iets heel erg goed: ik zag ze eerder, vond dat gaaf, maar wat ze nu met me deden, wat nog veel gaver. Misschien kwam het omdat ik alleen was - mijn gedachten dwaalden wel gewoon af, ik dacht over het zinnetje, aan het optreden dat ik van ze zag op ZXZW en aan de reden waarom ik alleen was op het festival - maar deze show was geweldig goed. De band stond veel in het donker en veel in de rook en het hield maar niet op. Deze improv-noise - of ja, hoe moet je het eigenlijk noemen? Mijn lief zegt dat deze jongens hun band (die nooit repeteert) vormden omdat ze alle drie zo enorm idolaat waren van de Last Live Recording van John Coltrane; een andere invalshoek - is de noise die ik trek. Veel energie en waanzinnig muzikaal. Dat het niet de enige noise zou zijn die ik dit festival zou horen, dat wist ik in theorie, maar praktisch zou dat nog moeten blijken. Ik besefte dat ik er live steeds meer van ben. Zeker van de Julie Mittens. Wauw.

VOL = VOL en ik wilde graag Sonic Youth zien. Niet omdat ik daar vroeger zo'n fan van was - ik zat op een school waar misschien tien mensen in totaal ooit van Sonic Youth hadden gehoord - maar wel omdat de jongens op wie ik verliefd was en ben van deze band (en van Kim Gordon) hielden en houden als van hun ouders. Omdat alleen de naam Sonic Youth mij al een sprongetje doet maken, alleen maar omdat ik nu eindelijk kon zien wat die jongens en Kim precies deden. En ook omdat ik Rather Ripped een leuke plaat vind. En, hoewel ik later van de grote fans hoorde dat het vuur een beetje ontbrak, vond ik het een geweldig optreden. Eindelijk zag ik waarom Kim G. ooit de ideale vrouw was voor de jongens. Ik zag hoe gelukkig deze mensen samen in de band waren. Ik had verdorie zin om me in de moshpit te begeven, waar ik - actie = reactie - toch al genoeg van meekreeg, in de derde lijn. Ik zag er mijn eerste bekende, zag hoe mensen zich gaan misdragen in drukte en begreep er zoals altijd niks van, kreeg het ook warm voordat ze begonnen, maar lachte en klapte en was gelukkig, zo in mijn eentje op het festival. Het bier viel goed en ik had het leuk. Het was pas mijn tweede band.

Ik had zin in My Cat Is An Alien gekregen. Heel veel. In The Basement, zo net naast het Paard, stond een thuistap en ik voelde me ook thuis. Niet te groot, niet te druk, bekende gezichten zonder dat ik met deze gezichten wilde praten. Ik voelde me op mijn gemak, zo alleen. My Cat Is An Alien deed aan speelgoedapparaten en daar ben ik altijd voor, maar toen ze begonnen met hun speelgoedapparatennoise, toen begon mijn oor een beetje pijn te doen. Mijn rechteroor, reeds beschadigd. (Note to self: goede oordoppen aanschaffen. Eeuwige vraag: waarom zo HARD?) Het fijne basement was ineens te klein en te vol. En de muziek dus te hard. Dus ik moest weg. Benieuwd naar Vincent Oliver, wachtte ik met een bier uit glas - hoera! - in het Paardcafé tot hij zou beginnen. Daar trof ik een echte bekende, met wie het goed bieren was. Wat Vincent Oliver daarna deed was denk ik heel erg goed. Ik weet het niet zeker, omdat het geluid zo slecht was, dat het me het café uitdreef. Zo gauw de drummer begon, hoorde ik niets anders meer dan drums. Zo jammer. Melodieuze laptoppop behoeft geen allesoverheersende drum. Ik wil Vincent Oliver nog een keer, maar dan met goed geluid.

Japanners op een podium doen het altijd goed. Zeker als er een enorme rockchick tussen staat, à la de Japanse Kim. Ja, ze was de Japanse Kim van de avond. Ik keek en luisterde gecharmeerd, totdat de hel openbarstte. Deze post-rock was van het kaliber hard en meedogenloos. O, mijn oren, dacht ik, hoe moet het met jullie. Ik dacht weer even aan Kunkels zinnetje en keek rond. Praten ging niet meer. In de hel ben je alleen. Tussen allemaal mannen met stomme vestjes. De mannen waren in de meerderheid, concludeerde ik. En de mensen waren steeds meer onder invloed. Ik kreeg nog een bier. Van een man in een goed vestje.

Het was inmiddels zo laat, dat het er steeds meer op leek dat ik mijn geliefde Love is All zou gaan halen! Dat deed me deugd. Waarom niet dan even naar The Devastations? Door velen getipt en ik was nieuwsgierig geworden, maar ik twijfelde bij de referenties Nick Cave en Tindersticks, omdat ik zoiets niet verwachtte rond de klok van twee. Maar jawel, heel rustige zware-mannenstempop met een rauw randje en hier en daar wat somber. Het was mooi, de mannen waren mooi - hoera, goede vestjes! - maar het uur was er niet meer naar. Hier had ik mee willen starten, of ze hadden me op mijn slaapkamer in slaap moeten zingen. Ik was verward en liep verward de zaal uit. Mijn bekenden was ik kwijt, kwam ik weer tegen, maar ik liep naar Love Is All. De Grote Zaal was niet half zo vol als deze was bij de grote band eerder op de avond. Love Is All stond te laat geprogrammeerd. Ik hoorde waar ik op gewacht had, ik vond het geweldig, maar ik wilde niet meer. Ik was op. Helemaal op. En weer alleen.

Daar moest ik een nachtje over slapen en het gevoel dat ik had aan het einde van dag één nam ik mee naar dag twee: ik wilde niet meer alleen. Ik wilde thuis en wijn. Ik wilde de drukte niet meer in. Ik was op. Vraag me niet hoe het kan, maar voor mij was dag twee ineens zonder namen waar ik voor door de kou - nee, zo koud was het niet, dat beeldde ik me in - wilde. Doe mij maar een paar afleveringen Six Feet Under, dacht ik nog. Maar ik vond dat ik moest gaan. Ik vond dat ik moest gaan kijken wat er van de broeierige sfeer op vrijdag was overgebleven. Van deur naar festival bleek een helse tocht. Kutopmerkingen onderweg, problemen met mijn rode persbandje, dat volgens een kleurenblinde beveiliger paars was - haha, ja! - dus eerst een bier in de persruimte. Toen ik er klaar voor was, was het half elf.

Ra-X. Ik ging eens kijken hoe de soundtrack van een enge, edoch zeer oude film, eruit zag. En luisteren hoe de film klonk. Vincent Koreman was de verantwoordelijke voor de soundtrack en ik geloof dat ik de luistertapijten die de film van geluid voorzagen en daardoor deze film ook opleukten en enger maakten erg aantrekkelijk vond. Ik viel middenin een scene waar een maagdelijke bruid werd verslonden door haar vijand. Hartstikke eng. Maar het viel wel op dat het publiek helemaal niet naar de film keek. En dat er, omdat er niets gebeurde op het podium ook geen aandacht was voor de muziek. Ik wil nog wel een keer de hele film kijken. In een filmzaal. Met deze muziek. Dán wordt die bruid pas echt verslonden. En hard. Denk ik.

De Magic Markers doen aan no wave stond er in het boekje. No wave is al superoud, dacht ik, dus waarom nu nog no wave? Maar wat er in de kleine zaal gebeurde bij de Magic Markers was briljant. Natuurlijk liep de halve zaal weg, maar de andere helft gelóófde in wat de twee daar op het podium deden. Gitaar en drum. Meisje en jongen. Meisje op waanzinnige lakpumps. Dat dóet er toe. Dat doet er zoveel toe dat ik de trap oploop om alles te doen. Meisje zit ook de helft van de tijd op de grond, dus ik moet wel. Ik geniet en zie iedereen die er nog is genieten. Hier, op dit moment in de kleine zaal, gebeuren heel goede dingen. Niet lang na het optreden word ik bijna - helemaal als ik had kunnen drummen - geaccepteerd als drummer van een meisjesnoiseband. Even denk ik dat het door mijn frisgewassen en daardoor voor mijn ogen vallende haar komt - ik heb geen pumps aan namelijk - maar ik gelóóf inmiddels in noise, dus had ik kunnen drummen...

Ik luister naar techno (Chris) Clark, ik luister een stukje Circle, maar daar is het even weer te druk, ik wil het Breakcore Tapdance Collective zien. Voor die laatste formatie wacht ik weer in The Basement. Als de breakcore begint voel ik mijn pijnlijke oor van de vorige dag. Waarom zo hard? De vraag dreunt op de breakcore als een mantra door mijn hoofd. De oude Amerikaanse tapdanceliedjes die door de breakcore worden gemixt vind ik leuk, evenals het tapdansende meisje, maar zo gauw de breakcore weer begint blijkt toch dat het wel heel moeilijk tapdansen is op zulke moeilijke ritmes.

Het is nog helemaal niet laat, maar ik ben alleen. De zaterdag laat me op geen enkel moment me niet alleen voelen. Ik wil eigenlijk De Nieuwe Vrolijkheid en Uw Hypotheekadvies bekijken omdat ik de mensen ken en de mensen leuk vind. De muziek overigens ook. Ik heb het beloofd. Jamie Lidell zou ik willen kijken omdat die groot is en La Peste wil ik zien omdat ik hiephoi geluidskunst wil horen. Maar het moment dat ik niet meer wil komt op zaterdag eerder dan op vrijdag. En de beslissing is snel gemaakt. Ik ga. Sorry voor hoe goed het hoogstwaarschijnlijk nog ging worden, maar ik ga naar huis. Waar het geluid minder hard is, en waar ik niet meer alleen ben.

Het is pas thuis als ik me realiseer dat ik nooit alleen was.