State-X New Forms 2006 - Voorpret

Vrijdag
Negentien optredens in vier zalen. In de grote zaal van Het Paard ergens voor het midden van het programma de reeds genoemde Sonic Youth, dat dit jaar weer met een erg goed album, Rather Ripped, op de proppen kwam, als hoogtepunt. Daarvoor betreedt de Amerikaanse Danielson het podium. Een ware artiest die recent een album uitbracht, Ships, dat mag gelden als culminatie én samenvatting van wat hij de afgelopen tien jaar heeft gedaan: samenwerken met vrienden, familie, muzikanten en andere artiesten bij wijze van uit de hand gelopen eindexamenproject. Het resultaat, liedjes variërend van experimentele concepten tot melodieuze deunen, mag er wezen en het optreden - wie er allemaal op het podium verschijnen blijft tot volgende week vrijdag een beetje onduidelijk - zal opgeleukt zijn met eigen kostuums - "heart on sleeve, name on chest" - en eigen graphics.

Mono, uit Japan, bracht dit jaar een mooi album uit en mag op State-X bewijzen dat ze ook live hun post-rock mooi aan de man kunnen brengen. Mono schijnt de kwaliteit te bezitten het publiek zo het optreden in te zuigen dat het er welhaast gelouterd uitkomt en de band mag proberen ook het nuchtere Nederlandse publiek een catharsis te laten ondergaan. Love is All uit Zweden komt ook en hoewel de kleine hype alweer een beetje voorbij is, is ondergetekende reuzeblij dat ze dit trio mag gaan aanschouwen. Rock'n'roll anno 2006: een melodieus schreeuwend meisje, dansbare, edoch weerbarstige deuntjes en veel, heel veel rauwe energie. Met Nine Times That Same Song leverden ze begin dit jaar een geweldig album af en voor wie dat gemist heeft, is er nu een kans dit trio live te gaan aanschouwen. Doen, zou ik zeggen. (Alleen "Make Out Fall Out Make Up" zou je al moeten overtuigen.)

En dan, in al die andere zalen, zijn er nog heel veel dingen de moeite waard om naar te gaan kijken. De Nederlandse The Julie Mittens improviseren en doen dat heel erg goed. Ademloos zat ondergetekende het optreden uit op de afgelopen editie van ZXZW. In een grotere zaal, waar het publiek waarschijnlijk aandachtiger is, zal de muziek van de drie mannen nog beter tot zijn recht komen. The Devastations uit Australië worden getipt: Nick Cave en de Tindersticks worden daarbij als referentie genoemd. Als het weer volgend weekend net zo slecht is als de afgelopen dagen, lijkt me de tip meer dan gegrond. Rauberhöhle kwam ik ooit tegen op een elektroverzamelaar en wie van simpele, maar doeltreffende casio-elektro houdt - en dat zeg ik zonder de band tekort te willen doen - moet zeker even gaan kijken naar deze formatie. Vincent Oliver is, met zijn melodieuze soundscapes, een grote naam aan het worden in de Londense art scene, en wie weet houdt hij zich met zijn composities ook in Nederland staande. En dan zijn er nog het Belgische bandje The Sedan Vault (klinkt gewoon Belgisch, zeg maar), het Nederlandse Hasselhoff (nu wave, en ook nog in de Popronde van afgelopen jaar), Dogdaze (funky elektronica), My Cat Is An Alien (Italiaans, en alleen voor de naam zou ik alleen al even gaan kijken) en nog een handvol optredens die waarschijnlijk ook allemaal de moeite waard zijn.

Zaterdag
Op het eerste oog lijkt de zaterdag minder interessant dan de vrijdag. Of dat alleen door grote naam Sonic Youth komt, dat weet bijna niemand, maar feit is dat de kaartjes voor de vrijdag harder lopen dan die voor de zaterdag. Toch ook op zaterdag grote namen: Jamie Lidell en Nathan Fake. Op zaterdag lijkt ook de elektronica en het experiment meer te overheersen en daarmee is de keuze van de organisatie duidelijk: twee verschillende avonden op één festival.

Niet te versmaden is Aavikko, de Finse synthesizerformatie die van elk optreden een feest weet te maken. Drie, misschien wel vier toetsencombinaties - want er zal naast die synthesizers toch ook wel minstens één keyboard aanwezig zijn? - maken het geluid van Aavikko zeer herkenbaar en het plezier waarmee de mannen op het podium staan, weerspiegelt het oude plezier van de exotica die Aavikko een nieuw jasje geeft. De Italodisco van het Nederlandse Snackbar Tiny past wellicht meer bij Aavikko dan bij de bands die hen in de kleine zaal volgen: De Magik Markers staan bekend om hun noise en no wave en daarmee om de, laten we zeggen, bevrijdende werking van hun optredens. Je moet er zin in hebben, maar dat je door een optreden van de Magik Markers hoe dan ook een ervaring rijker bent, zou je kunnen besluiten een kijkje te gaan nemen. Het Finse Circle sluit naadloos aan bij de Magik Markers: "weaving hypnotic mantras out of exacting Krautrock beats, heavy riffs, arty noise, dark psychedlia, and soundtrack-like beauty. Hard, chilly repetition has served as the lone unifying theme throughout 15 years of experiments" staat er op hun site.

Twee van de leukste namen uit het Nederlandse circuit sluiten af in het Paardcafé: De Nieuwe Vrolijkheid, misschien wel het beste gitaarbandje uit ons land van dit moment - het woord on-Nederlands móet ik even laten vallen - en Uw Hypotheekadvies, die met hun noise de mensen toch vrolijk schijnen te maken. Aardvarck heeft een goed album afgeleverd dit jaar, en het is spannend hoe ze hun avantgarde aan de man gaan brengen. Samen met DJ Cinnaman heet hun optreden dan ook Cult Copy Live.

En dan op zaterdag nog veel namen die nieuwsgierigheid opwekken. La Peste, uit Frankrijk bijvoorbeeld. Of Braakland: Tram. Hipsicknatus Monstrosus: een performance. Maar het meest word ik gegrepen door het Breakcore Tapdance Collective. State-X New Forms 2006: ik heb er zin in.