Sunshine Underground - Raise The Alarm

Het is al een tijdje geleden dat platenboercollega P. me een promootje gaf van 'ik weet ook niet precies wat het is, maar volgens mij is het wel een aardig Engels bandje'. Daar kwam hij die week erop van terug. En ik heb de woorden 'wel aardig' zelfs nooit in mijn mond genomen. Het probleem is dat ik een tijdje geleden niet genoeg Engelse bandjes kon horen, maar dat het plezier er snel vanaf gaat als het er teveel zijn, zonder dat ze zich weten te onderscheiden. The Sunshine Underground is namelijk geen slecht Engels bandje, maar wel heel erg 'een Engels bandje'. Als genre, als begrip en helaas ook als cliché. Het is niet zo dat er veel erg slechte liedjes op Raise The Alarm staan, maar de ingrediënten zijn zo bekend. Een vierkwartsmaat, een schreeuwzanger die je live het publiek al ziet opzwepen, geinige breaks, Engelse roots bedekt met de mantel der punkfunk. Een beetje Infadels , een klein beetje Clor, een beetje The Killers. ("Commercial Breakdown" doet het meest aan het Amerikaanse voorbeeld denken, en is volgens mij het beste liedje, omdat ik daar hoor wat de band wil: popliedjes maken, die dansbaar zijn en rocken, zonder dat het er te dik bovenop ligt.) Een band die wellicht verrassend werkt als er één liedje op een gezellige dansavond tussen andere liedjes doorklinkt - en wellicht ook door remixers alweer op de schop is gegaan -, dan wanneer de hele cd in een regenachtige herfstweek een keer op vijf, zes door de huiskamer klinkt. Of bij de platenboer door de winkel galmt, terwijl je het winkelende Sinterklaaspubliek liever iets nieuws wil laten horen.

Zeg er het uwe van...