Je hebt ze vast wel eens zien lopen tijdens concerten. De haren felgekleurd, het liefst kortgeknipt en zo stoer mogelijk nonchalant door elkaar geschud. Ze komen in twee versies: ofwel in baggy broeken met een kittig neusringetje en een felgekleurd shirtje, of ze zijn in een strakke leren- of spijkerbroek met getatoeëerde arm en fel opgemaakte lippen en ogen. Ik heb het over punkmeisjes nieuwe stijl, dus niet die kaalgeschoren of be-hanenkamde heksen van weleer. De moderne punkchickjes zijn lief, ook al doen ze zo hard hun best om stoer te zijn. Begrijp mij niet verkeerd, ik moet er buiten de muziekzaal weinig van hebben, maar in rokerige kelders waar harde gitaren voor de aankleding zorgen zijn ze een onmisbaar attribuut. Een aantal van die dames is er in geslaagd om ook op het podium in positieve zin de aandacht te trekken. Zoals Liz Rose bijvoorbeeld, zangeres van het Britse Deadline. Niet alleen leuk om naar te kijken maar ook vooral geweldig om naar te luisteren. Op Take A Good Look levert zij precies datgene wat een band extra nodig heeft om de middelmaat te overstijgen. Zonder haar heerlijke stemgeluid is Deadline ook heus niet te versmaden - met dank aan de gelikte gitaarloopjes van nieuwe gitarist Smyth - maar de band is dan toch een behoorlijke Bad Religion-adept. Het is juist het vrouwelijke element wat zowaar perfect past bij deze muziek, waardoor alles een stuk origineler en vriendelijker wordt. Rose is zo'n punkwijf dat ieder stuntelend bandje nog naar de top zou kunnen zingen. Bij Deadline gaat haar dat vast en zeker lukken.

In Nederland is Nanci Griffith niet zo'n hele grote naam. Dat is aan de andere kant van de plas wel anders. Je zou haar kunnen kennen van "From A Distance", maar dat was hier in Nederland een veel grotere hit voor Bette Midler. Met Ruby's Torch brengt Nanci Griffith nu een verzameling torch songs uit. De titel is afgeleid van "Ruby's Arms", een van de maar liefst drie nummers van Tom Waits die ze voor deze cd opgenomen heeft. "Grapefruit Moon" en "Please Call Me, Baby" zijn overigens de andere twee. Naast songs van Waits nam Griffith ook twee nummers van zichzelf op, maar ook het door Frank Sinatra in de jaren vijftig al opgenomen "In the Wee Small Hours of the Morning". Dat nummer is samen met "Ruby's Arms" het prijsnummer van deze cd. De nummers zijn - zoals dat nou eenmaal hoort met torch songs - allemaal zwaar aangezet met breed uitwaaiende (strijker) arrangementen die veelal op de achtergrond bivakkeren. Stralend middelpunt in het rokerige spotlight is namelijk natuurlijk de zangeres zelf. Ze brengt de nummers rustig, maar wel gedreven met precies de juiste touch. Ik moest zelf even wennen aan haar eigenlijk net niet fluwelen stem, maar het is juist die stem die ervoor zorgt dat Ruby's Torch niet verwordt tot muzikaal bloemetjesbehang. Dat gevaar ligt namelijk al snel op de loer bij torch songs, maar gebeurt hier gelukkig dus nergens.

Oliver Hartmann was ooit de zanger van At Vance, maar begaf zich met zijn nieuwe, naar hemzelf genoemde band in 2005 tot veler verrassing op het AOR-pad. Hoewel de reacties op dat album op zijn minst verdeeld waren, heeft dat hem niet van zijn keuze gebracht, want ook dit Home is meer AOR dan wat anders. Mij hoor je er niet over klagen, want het is een prima uitgebalanceerd album geworden, waarop Hartmann zijn vocale kwaliteiten ruim tentoon kan spreiden. Dat liefhebbers van zijn vroegere werk het niet altijd kunnen waarderen snap ik overigens ook. De achtergrondzangeressen (!) in het op Totoiaanse wijze met soul doorspekte "My Everything Is You" en "Crying" moeten hen inderdaad tot tranen brengen. Ook op andere songs heeft dit Hartmann veel meer overeenkomsten met commerciële Amerikaanse rock als die van Toto, Foreigner en Survivor - met zo nu en dan een vleugje Thunder - dan met de metal van At Vance. Op momenten gaat het een streepje steviger, wat Oliver Hartmann de kans geeft de nodige uithalen ten beste te geven, maar het merendeel is pure radiorock. Hartmann lijkt zich als een vis in het water te voelen. De productie - van Hartmann zelf en Sacha Paeth, die eerder albums van Epica en After Forever produceerde - is ook uitstekend. Die is loepzuiver en vrij sober gehouden, waardoor de individuele instrumenten goed naar voren komen. Liefhebbers van Hartmann's oude werk moeten misschien iets wegslikken, maar voor mij is het simpelweg een prima album van een band die zich kan meten met hedendaagse Amerikaanse collega's.

Het gaat niet zo goed met de wereld. Sterker nog, de aardbol is van binnen uit aan het wegrotten. En het is onze eigen schuld. De doemdenkers van Palehorse weten het zeker; het einde van de wereld nadert. Hun full-length debuut staat vol met nummers over het naderende Armageddon. De band uit Connecticut heeft dan ook een moeilijke tijd achter de rug. Anderhalf jaar geleden overleed gitarist John Tamas. De overgebleven bandleden besluiten hem niet te vervangen en gaan door met een gitarist minder. Gelukkig blijft er voor hardcore-liefhebbers genoeg herrie over. Want Palehorse is ooit begonnen om 'de hardcore terug in de hardcore' te brengen. Denkt u aan fijne orkestjes als Ringworm en Integrity. Heftige muziek dus. Met de nodige metalinvloeden. Veel gitaarrifjes dus. Amongst the Flock is mede hierdoor veel donkerder dan het gemiddelde metalcore-album. De heftige rauwe zang is wat monotoon en tekstueel is het allemaal niet van het niveau Vondel, maar daar zal de gemiddelde luisteraar maling aan hebben. Mij hingen de simplistische teksten echter na een tijdje de keel uit. 'Slave to the dark, obey the false king' en wat te denken van 'New world order, they plan to kill you'. De samenzweringstheorieën zijn niet van de lucht en ook de regering moet er aan geloven. En het geloof natuurlijk. Al met al is Amongst the Flock een redelijk geslaagd debuutalbum, alhoewel ik er niet rouwig om was dat het half uurtje Palehorse voorbij was.

Het interesseert me normaliter geen moer, maar als ik de gevederde man op de hoes zit wil ik weten of hij het zelf is. En ja, het is inderdaad een geschilderde Benjy Ferree: de man achter de cd Leaving The Nest. Zijn debuutalbum wordt uitgebracht door Domino Recordings, een label dat de plank weinig misslaat. Integendeel, ik vraag me wel eens af waar die goede neus vandaan komt. Maar goed, ik ga het over Benjy Ferree hebben. Volgens de bijsluiter verhuisde hij naar Hollywood om acteur te worden, maar verder als au pair bij een filmmaker kwam hij niet. Nu is hij echter een nieuwe weg ingeslagen en gezien zijn eerste release op een groot label was dit een goede keus. Persoonlijk heb ik er toch wel een wat andere mening over, want waar ik gewoonlijk niet vies ben van een mix aan stijlen kan me dit minder bekoren. Er zijn stukken die qua melodie gejat lijken van The Kinks, er is soms wat (rustige) garagerock à la Jack White (Stripes) voor de rauwe rand, er zijn een cello en mondharmonica die ingehuurd lijken voor een wat folkachtige sfeer, er is Beatlesque psychedelica voor de experimentele kant, er is zelfs een a-capella Ferree voor de weet ik wat voor een kant, en dit alles door elkaar gehusseld met veelal zoetsappige songs. De aandacht is bij mij dan ook snel weg. Ferree mag van mij de wereld overvliegen, maar in mijn tuin hoeft hij niet te landen. Ik zal het echter wel bij het verkeerde eind hebben, zo'n label zal zich toch niet vergissen. Toch?

Dit is zo'n plaat waarvan de oppervlakkige beschrijving eigenlijk interessanter is dan de muziek. Ga maar na, een flinke groep muzikanten zet de modernistische dichtbundel Le Spleen de Paris van Charles Baudelaire om in een gotische circusvoorstelling. Vrouwen met snorren, blaffende honden en grimmig gelach. Het is de sfeer van een Tim Burton-film. Of denk aan de Franse film Delicatessen, waar een bijzondere slager een flat onveilig maakt. Aaah! 'Ladies and gentlemen, signori e signore.' Het spektakel kan beginnen. Ataraxia serveert twaalf stuk voor stuk te lange liedjes, die minder industrieel en metaal zijn dan ik had verwacht. Er is juist plaats voor akoestische gitaren en een accordeon. Helaas zijn de vocalen minder aangenaam. Twee vrouwelijke vocalisten, de ene mannelijk bulderend en de andere theatraal jankend. Komisch als een gepersifleerde opera in Klokhuis. Woe-hoe-hoe! Uiteindelijk ontstijgt elke plaat wel ergens zijn basisniveau en dat gebeurt hier in "Le Marchand de Nuages". Een gevoelig wiegende gitaar en een ouderwets (middeleeuws?) blazersarrangement, wat op de uitstekende debuutplaat van Sufjan Stevens had kunnen staan. Voeg daarbij nog wat rinkelende schelpen van Beirut en het koortje gaat ineens zingen alsof het Kerstmis is. Ook gebeurt er iets wat al veel eerder had gemoeten, een diepe mannenstem draagt op plechtige toon de tekst voor. Van mij mag de plaat er dan wel mee ophouden, maar we moeten nog een half uur. Gelukkig zijn de stoelen in dit theater wel in orde en dommel ik langzaam weg, tot het spectaculaire slotvuurwerk me wekt.

Op Sick of Love, de derde cd van Luca, de band rond Nick Luca stikt het van de bekende namen. In het lekkere uptempo openingsnummer bijvoorbeeld krijgt Luca gelijk al hulp van M. Ward op elektrische gitaar en M. speelt verderop ook nog een paar riedeltjes piano. Later komen Jon Rauhouse, Howe Gelb, Graig Schumacher, Joey Burns en John Convertino buurten. Een beetje inteelt is het allemaal wel, want Luca assisteerde hen in het verleden ook al op weg met hun cd's voor Calexico en Giant Sand. Daarnaast hielp Nick Luca ook al mee aan albums van Richard Buckner en Neko Case. Voorwaar geen misselijke namen. Zoals hij niet nadrukkelijk zijn stempel drukte op hun albums - ik wed dat jij net zo min als ik al eerder van hem gehoord had of dat hij je in ieder geval niet op gevallen is - zijn de bekende namen hier ook geenszins dominant aanwezig. Al valt een pedal steel zoals die van Jon Rauhouse natuurlijk wel snel op. Op Sick of Love draait het toch vooral om Nick Luca met zijn fijn schuurpapieren stem en zijn mooie tussen alt.country en pop/rock heen schietende liedjes. Ik prefereer hiervan overigens zelf de wat meer uptempoliedjes zoals het felle met huppelbas opgesierde "Rosalie", al valt het aan Buffalo Tom doen denkende "Love Me Too" ook niet te versmaden. Saillant detail is overigens dat op de Amerikaanse persing Nick Luca alleen op de hoes staat en op de Europese zijn vast bandmaatjes Chris Ciambelluca en Paul Ellis er ook bij op mogen. Blijkbaar is Luca toch meer een 'echte' band dan hij zelf in eerste instantie dacht.

In de polder waar ik ben opgegroeid was er één dorp met een fatsoenlijk concertzaaltje. In dat zaaltje heb ik concerten gezien van Vandenberg, Picture en de Nederlandstalige hardrockers van Vandale. Zou het toeval zijn dat Julian Sas uit precies dat dorpje afkomstig is? In elk geval zou het een open deur intrappen zijn om te zeggen dat Sas dat dorp ontstegen is, want Resurrection is alweer zijn tiende album en het eerste voor blueslabel Provogue. Met een toetsenist minder en een nieuwe drummer is het inmiddels een klassiek bluesrocktrio van gitaar, bas en drums. Net zoals de band van zijn grote held Rory Gallagher, wiens geest je door heel wat nummers op dit album hoort waren. Luister alleen maar eens naar opener "Moving To Survive". Sas' zang zit ergens tussen Rory Gallagher en Jimi Hendrix in: hij is geen geschoolde zanger, het is soms meer praatzingen wat hij doet, maar het past prima bij de rauwe, sfeervolle bluesrock die hij ten gehore brengt. Het Engels in het boekje en in de teksten is niet altijd foutloos, maar voor de uitspraak heeft hij prima naar Engelse en Amerikaanse voorbeelden geluisterd en die is dus dik in orde. Het in tien dagen opgenomen album staat vol fraai gitaarwerk - met en zonder slide - waarin Sas laat horen dat hij technisch heel wat in zijn mars heeft, maar te allen tijde kiest voor het gevoel boven de techniek. Aanvankelijk had ik het gevoel dat er wat teveel midtempo songs op stonden, maar toen ik me het tempo van dit album eenmaal eigen had gemaakt bleef er maar één ding over: genieten. Genieten van de bloezzz.

Julian Sas is de komende maanden op tournee door Nederland. De eerstvolgende gelegenheden om Julian Sas en band te horen, zijn
vanavond in De Kade (Zaandam),
morgen in BBC (Buurmalsen) en
zondag in Brothers (Bunnik).
Kijk voor meer data het tourschema op de site.

Bij mijn audioapparatuur staat een aantal elpees die ik gered heb van de vuilnisman. Als ik echter de eerste schijf opzet dan begint het vreselijk te kraken. Het exemplaar is helemaal op, het is niet om aan te horen. Alleen de katten gaan op onderzoek waar het gekraak vandaan komt. Als in de derde song de naald blijft hangen is de maat vol. Ik zet een cd op. Even later vraagt Got Bush If You Want It! van The Bush de aandacht. Een Amerikaanse band die niets met George W. of met die latere band Bush zonder The te maken heeft. Nee, The Bush was een band die ergens halverwege de zestiger jaren delen van Californië onveilig maakte en ergens in maart/april 1967 ophield te bestaan. Ik had er, al is er twee maanden overlapping met mijn geboortedatum, nog nooit van gehoord. Ik dacht zelfs dat het een grap was, want de foto op de voorkant lijkt een bewerkte. Het lijkt echter allemaal echt, dankzij al die geweldige foto's in de inlay en de 27(!) songs op de cd. Het hoogtepunt in hun carrière was het voorprogramma van de Stones te mogen zijn voor een zaal met 3000 man. In de Engelse muziekscène ligt dan ook een grote inspiratiebron met verder bands als The Kinks en Manfred Mann. Op deze cd staan de singles die ze uitgebracht hebben, inclusief de b-kantjes. Het zijn er niet veel, maar deze zijn veelal wel door The Bush zelf geschreven. Verder heeft de band. Ze hebben echter wel veel (en dan vooral covers) opgenomen; die opnames zijn kennelijk weer gevonden en na bewerking na al die jaren uitgebracht. Het klinkt allemaal best oké, alleen sensationeel is het niet. Daarvoor lijkt het teveel op hun voorbeelden. Liefhebbers doen echter geen miskoop aan deze schijf, en voor mensen die destijds de band in Amerika hebben meegemaakt lijkt het me een verplichte aanschaf. Ik vrees echter dat er niet veel Nederlanders te vinden zijn die aldaar verbleven. En voor hen die niets met gedigitaliseerde muziek hebben is het ook op vinyl verkrijgbaar. Uiteraard!

De grote Belgenpop-hausse van de jaren 90 lijkt enigszins voorbij, maar het borrelt nog steeds in het indierock-circuit bij onze zuiderburen. Het Hasseltse COEM is zo'n bandje dat intussen bij hun vierde album is aanbeland en deze keer is het een dubbelaar, waarbij de twee cd's verschillende kanten van deze getalenteerde band laten horen. CD 1 heet Move en bevat een vijftal tot in de puntjes afgewerkte indierock-songs, die doen herinneren aan bands als dEUS, Mintzkov Luna en vroegere Zita Swoon, met een snuifje Pavement. Typisch Belgisch inderdaad. De gitaren schuren zonder dat ze al teveel uit de bocht vliegen, de zang is een tikje introvert en melancholiek en de songs zijn gewaagd opgebouwd, bevatten een kop en een staart en vervelen geen moment. Persoonlijke favoriet is de songs "T (Is For Talking)", maar ook de andere songs van de eerste schijf mogen er zeker wezen. CD 2, getiteld The Mountain, steekt wat anders in elkaar. Dit is een registratie van een radio-optreden dat de band een tijdje terug heeft gegeven voor het Belgische Radio 1-programma Cucamonga en bevat een vijftal geimproviseerde songs annex jams waarin de band het vooral in jazzy post-rock zoekt. Dat betekent dus lange opbouwstukken, piano-intermezzo's, adempauzes en rustieke soundscapes die rustig voort kabbelen en verschillende sfeergebieden bezoeken. Persoonlijk vind ikzelf de eerste, meer popgerichte cd de betere, maar ook deze tweede mag er zeker zijn. COEM bewijst een band te zijn die van verschillende markten thuis is en met deze dubbelaar leveren ze een prima staalkaartje af van wat ze in hun mars hebben. Laat ze maar gauw eens een toertje hier door Nederland doen. Ik ga dan zeker kijken.

Bijna zei ik het tegen hem terwijl ik hem trof achter de balie in de winkel waar hij werkt: 'John, waarom heb je nou in hemelsnaam die mooie cd die je gemaakt hebt bijna om zeep geholpen met dat oeverloze gepiel in het outro van "She Said".' Ik hield het voor me, want vond het toch wel een beetje ongepast om hem er zo pats-boem out of the blue mee lastig te vallen. Dus zeg ik het nu hier maar en dan houd ik er over op. Ik kan het beter hebben over de dertien liedjes die hij en zijn band The Selves opgenomen hebben voor Babbling of Fools, want die zijn namelijk veel beter. John Zielman is weer eens zo'n artiest waar ik me over verbaas dat hij niet gewoon een succesvollere naam is. Want Zielman is nog zo'n authentieke songsmid, die het ambacht van het schrijven van liedjes die zich in je hoofd nestelen nog verdomd goed begrijpt en deze ook nog eens ragfijn op plaat weet vast te leggen. Ik bedoel, wie van een band als Crowded House (die overigens voor veel geld weer bij elkaar komen) houdt zou ik bijna blind kunnen adviseren om deze cd aan te schaffen. Het gaat te ver om John (die overigens ongeveer twintig jaar in Australië woonde en daardoor gevrijwaard is van welk Nederlandse Engels dan ook) op dezelfde hoogte te plaatsen als Neil Finn cs., maar hij is ook een meester in het smeden van van die Koninklijke koortjes en harmonieën waar Finn een grootmeester in is. Maar gezien de leeftijd van John zal hij zijn inspiratie niet alleen uit die hoek gehaald hebben, maar ook verder beïnvloed zijn door degelijke jaren zeventig pop. Ik moet dan ook een beetje grinniken als ik de band gelist zie staan bij 3FM's Serious Talent. Ten eerste hadden sommige van de dj's daar zijn zoon kunnen zijn, ten tweede zit in zijn band een winnaar van een Grote Prijs en de bassist van het legendarische Braak. En daarnaast: Zielman is al lang geen talent meer, maar veel meer dan dat. De volgende keer als ik in de winkel kom waar hij werkt, dan complimenteer ik 'em gewoon met zijn mooie plaat. Dat outro, dat skip ik gewoon.

Het aantal dagen dat dit plaatje al op mijn te recenseren stapel ligt, is omgekeerd evenredig met de kwaliteit ervan, al snap ik dat kwaliteit niet in dagen te beschrijven is en deze opmerking dus eigenlijk als kut op dirk slaat. Ik ga er desalniettemin vanuit dat men begrijpt wat ik bedoel: ik heb dit plaatje te lang laten liggen, ik had er eerder over moeten schrijven, want ik vind het een erg leuk plaatje. Het is niet zo dat ik dat niet al na de eerste luisterbeurt wist, en het is ook niet zo dat ik geen zin had om erover te schrijven, of dat ik niet wist wát ik dan moest schrijven. Nee, het Canadese You Say Party! We Say Die! is een erg leuk bandje dat meer feest dan doodgaat op Hit the Floor, en bovendien klinkt het anders dan de meeste verhalenpop die we uit de nieuwe Canadese scene kennen. Dit is postpunk, zonder de funk die de hedendaagse bandjes vaak de das omdoet. Rock'n'roll, en catchy. Gitaren, lekker vuig en schreeuwerig. De schreeuwende Becky die soms doet denken aan Love is All en die goed samengaat met de melodieuze synthesizer en de vaak eenvoudige edoch doeltreffende beats. En dansbaar, zo dansbaar dat een liveoptreden ook een enorm feest moet zijn en dat ik baal dat ik de eerste twee optredens in Nederland heb gemist. Had ik dit plaatje maar niet zo lang op mijn stapel moeten laten liggen. En ze komen vast weer eens, hè? Toe?
Please? Ah, toe...

Herinneren we ons The Hives nog? Je weet wel die Zweedse pikkies in die witte pakkies van aanstekelijke nummers als "Hate to say I told you so" en "Main Offender". Ze schijnen aan een nieuwe plaat te werken, niet zo gek want hun meest recente album Tyrannosaurus Hives is alweer van twee en een half jaar geleden. Het werktempo ligt blijkbaar niet hoog in Zweden. Om het wachten te verzachten kunt u als liefhebber het tweede album van The Sacred Sailors opzetten. Golden Dawn staat namelijk vol met puntige garage- punk-rock nummers, die in het verlengde van het werk van The Hives liggen. Met hier en daar een knipoog naar het verleden. Energiek, snel en lekker luchtig. Ik had niet het idee dat ik naar iets revolutionairs aan het luisteren was. De heren zelf denken daar, getuige hun biografie, duidelijk anders over: "The way we've improved rock music of today will be appreciated by generations to come." Wat zijn ze toch schattig die Zweden. Zanger Manne Ollander klinkt soms een beetje als Johnny Borrell van Razorlight en dan weer als onze eigen Maurits Westerik van Gem. Luister vooral naar het geweldige "Hard to Find", inclusief krijsende frontman. The Sacred Sailors moeten het duidelijk hebben van de variërende zang van Ollander. Leuk tussendoortje. Laat die nieuwe Hives-plaat nu maar doorkomen.

Toen afgelopen jaar House Of Lords het uitstekende World Upside Down uitbracht, was ik niettemin licht teleurgesteld. De band bestond namelijk uit andere muzikanten dan in 2005 het geval was. Toen tourde de band met naast James Christian ook gitarist Lenny Cordola, bassist Chuck Wright en superdrummer Ken Mary. Gelukkig zijn er toen op het Firefest opnamen gemaakt en krijgen we die nu in zijn geheel onder de titel Live In The UK voorgeschoteld. Geen nummers van World Upside Down, maar wel een mooie selectie van de vier voorgangers. Alleen Demon's Down is met één song ondervertegenwoordigd. En natuurlijk, er ontbreken krakers, maar dat is logisch als je het met twaalf songs en een bonustrack ("Havana" uit de The Power And The Myth-tijd) moet doen. Songs als "The Rapture", "Pleasure Palace", "Love Don't Lie" en "Sahara" ontbreken gelukkig niet. En wat de kwaliteit betreft valt er ook niets te klagen. Oprichter Gregg Guiffria was er niet bij, dus er lopen tapes met de toetsen en koortjes mee, maar het live-gevoel is behouden. En misschien nog wel belangrijker: het kamerbrede geluid ook. Want de muziek van House Of Lords moet het in de eerste plaats hebben van een prettige overdosis bombast, dus als het geluid live ineens een stuk magerder zou zijn ben je een van de pijlers kwijt. Maar nee, met de bassdrums van Ken Mary als zwaar fundament is het geluid prima. Het resultaat is een prachtig live-album. Te kort, maar dat is dan ook m'n enige klacht...

Met hun vorige plaat Be maakte Pain of Salvation het haar fans allesbehalve gemakkelijk. Nee wacht, die zin moet anders: met zijn vorige plaat Be maakte Daniel Gildenlöw het zijn fans allesbehalve gemakkelijk. Zo, dat is beter. Want Be was vooral het ding van Gildenlöw. De reacties op die plaat waren dan ook verdeeld in twee kampen. Of je vond het briljant of je vond het niets. Ik vond het eerste. Dat zo'n conceptalbum in Scarsick als opvolger een min of meer normale band-cd krijgt die meer in de lijn van de eerste vier Pain of Salvation-cd's ligt, snap ik best. Gelukkig is normaal bij Pain of Salvation nog steeds niet alledaags. Neem alleen al het vreemde met Scissor Sisters-achtige disco flirtende "Disco Queen" of het musicalachtige uptempo met banjos(?) doorspekte "America". Niet echt normale ingrediënten voor een progmetalband. Maar als zoiets uit de pen van Gildenlöw komt, dan gaan deze elementen blijkbaar wonderwel samen. Want voorspelbaarheid is iets waar hij - gelukkig - een broertje dood aan heeft. Dus opent Scarsick met twee tegen landgenoten Clawfinger aanleunende tracks en volgt daarna met "Cribcaged" pas een meer normaal nummer. Een ballade die vanuit een ingetogen akoestisch piano/gitaardeel langzaam naar een intense apotheose toewerkt. U snapt: Scarsick is een divers album waarop voor mensen die niet vies zijn van een ambitieuze grensoverschrijdende progmetalband volop aan hun trekken komen.

Onlosmakelijk is het nieuwe, derde album van The Shins verbonden met het gesprek dat ik met James Mercer had toen hij half oktober in Nederland was om te praten over zijn nieuwe album - vandaag of morgen op deze website. Onlosmakelijk zijn The Shins verbonden met het optreden dat ik zag toen ze op de binnenplaats van Somerset House in Londen in het voorprogramma van Belle and Sebastian stonden - ik was gelukkig. Onlosmakelijk is inmiddels het eerste album van The Shins met Garden State verbonden - ook ik kocht die plaat pas nadat ik verliefd was geworden op "New Slang". Onlosmakelijk het tweede met allerlei mooie momenten op dansavonden in Merleyn en met het meisje dat alle teksten mee kan zingen - ik schreeuwde sommige stukjes net zo hard terug. Onlosmakelijk is dit derde album met de eerste twee albums verbonden - The Shins zijn op Wincing the Night Away soms zo rustig, zo verstild, zo onbereikbaar als op debuut Oh, Inverted World ("Red Rabbits", "Black Wave"), en soms zo opgewekt, werelds en catchy als op Chutes Too Narrow ("Australia", "Turn on me"), maar The Shins zijn op Wincing the Night Away vooral onmiskenbaar The Shins. Het eigen geluid, nu aangevuld met hier en daar wat nieuwe instrumenten (viool, bespeeld door Paloma Griffin van Pink Martini) en andere gekke instrumenten (lap steel guitar, bouzouki, en hammered dulcimer bespeeld door Chris Funk van The Decemberists) en met de misschien iets tegenvallende 'volwassener' - overgeproduceerd? Te vol? - liedjes ("Phantom Limb", "Spilt Needles"). De teksten die een happy end lijken te voorspellen, maar teksten waarbij soms een cynische noot doorheen wandelt, teksten die meer vragen oproepen dan ze ooit antwoorden kunnen geven. Vandaag verschijnt Wincing the Night Away van The Shins. Gelukkig maar, mijn promo is al lang versleten.

We doen op File Under niet aan hokjes. Eens in de zoveel tijd gaat er een stem op om een bepaalde categorisering aan te brengen in de duizenden stukjes die we inmiddels hebben geplaatst, maar dit levert altijd zoveel discussie op dat we het uiteindelijk gewoon bij het oude laten. Ik kan mij daar prima in vinden, omdat er zoveel muziek wordt gemaakt die absoluut niet onder een voorgemaakt stempel geplaatst kan worden. Waarschijnlijk zou het gros van mijn stukjes onder het kopje 'hard & heavy' geplaatst worden (zoals ze dat bij de Mediamarkt ook altijd doen), wat een totaal nutteloze categorie is. Alice Donut bijvoorbeeld, da's nou typsich zo'n band die af en toe flink van leer kan trekken met een paar opgevoerde gitaren, maar daarnaast het talent heeft om ook hele mooie rustige composities te maken. Er is ruimte voor het experiment, sterker nog, er wordt aan één stuk door geëxperimenteerd en de verschillende muziekstijlen vliegen je om de oren (piano, blazers, violen, ze zijn allemaal van de partij). Geen enkel nummers is gelijk, enkel de lekker scherpe en provocerende teksten en de bizarre vocalen komen steeds weer terug. Het zou dan ook totaal onterecht zijn om Fuzz in een hokje te proppen. Nou goed dan, één klein hokje is wel op zijn plaats, Fuzz is voor 100% absolute Alice Donut-cd: je moet er van houden, maar als je dat doet is het genieten!

In mijn reeks 'jeugdzondes', naast Toploader (jeuh!), Hanson
(ieuw!), The Ark (yuk!) en talloze andere guilty pop pleasures, hoort onvermijdelijk ook Jamiroquai. Ik heb in de loop der tijd al wat singles bij elkaar verzameld, die er allemaal ongeveer hetzelfde uitzien. Waar het logo van het mannetje met de hoorntjes gebleven is op High Times is me dan ook een raadsel. Enfin, mijn reden om blij te zijn met deze verzamelaar is dat nu eens eindelijk (bijna) alle popnummers van Jay Kay, het grote brein achter Jamiroquai, bij elkaar staan. Zijn albums zijn funky en vrij divers, maar sportautofanaat Jay heeft de gewoonte om er telkens maar een paar echte volgeproduceerde Stevie Wonder-achtige popbriljantjes op te zetten, en daar gaat het mij nou net om. Misschien is het wel opzet; tien jaar geleden al riep Jay dat hij honderden nummers op de plank had liggen. Op het propvolle High Times word je trouwens opnieuw genaaid; het fantastische "King for a Day" en "Half the man" staan er niet op, ten gunste van recentere ook-wel-aardig-maarja nummers als "Feels just like it should". Wel een voltreffer vind ik het nieuwe ultieme pre-uitgaansnummer "Runaway". Weer zijn het die typische akkoorden die het zo speciaal maken; ik wacht nog op de eerste analyse die het trucje muziektechnisch verklaart...

Wanneer een Duitse muzikant een schuilnaam gebruikt, en dan nog zo'n kneuterige als Mat Sinner, dan heb ik altijd het idee dat hij in werkelijkheid wel Otto Knupschelmann of zo zal heten. Maar nee, hij heet Matthias Lasch, niets ernstigs. Ach, het zal wel een jeugdzonde zijn, want onder de bandnaam Sinner is hij al een jaar of dertig bezig. Inmiddels is zijn belangrijkste band Primal Fear, maar in Sinner is hij al die tijd niet alleen de bassist maar ook de zanger. En met dit twaalfde album levert Sinner een heel smakelijke portie hardrock op het randje van powermetal af. Bij niet een van de songs val je van je stoel van verbazing, maar de songs doen regelmatig op een prettige manier denken aan bands als Thin Lizzy (een versie van "Baby Please Don't Go" is bonustrack op deze cd), W.A.S.P. en Saxon. Het recept is eenvoudig: aardige songs, met snel meezingbare refreinen, John Sykesiaans gierende gitaren en daaroverheen de beperkte maar volstrekt bij het genre passende stem van Mat Sinner. Enige minpuntje is dat andere instrumenten nog wel eens tenondergaan in de zware riffs. Geen zwaar symphonische intro's - hooguit een beschaafd stukje piano vooraf of achteraf -, geen pretenties. Sinner doet aan degelijke hardrock zonder poespas. Terecht, want poespas zou hier gewoon afbreuk aan doen.

Terwijl ik thuis tussen alle activiteiten door dit stukje aan het schrijven ben is Noorderslag in volle gang. Het bezoeken van het festival is er weer niet van gekomen. Druk, druk, druk. Mocht je er toch geweest zijn dan zou je daar zomaar King Me tegengekomen kunnen zijn die er een akoestische set speelde. Net zoals je trouwens King Me al vanaf eind 90er jaren in diverse bezettingen op de diverse Nederlandse (en zelfs buitenlandse) podia tegen had kunnen komen. Voor een aanleiding zorgt de band rond Michael Milo zelf wel door gemiddeld eens in het anderhalve jaar een nieuwe geluidsdrager uit te brengen. Ook in 2007 is dit het geval met Guide Down. Het album dat mij troost mag geven voor het weer niet bezoeken van Noorderslag. King Me maakt echter ook nu weer geen muziek om vrolijk van te worden. Breekbaar en emotioneel is het wel. Daar zorgen de lome liedjes die af en toe stiekem lijken te mogen rocken, de spaarzaam aangebrachte muzikale details als het geluid van de cello en viool en vooral het stemgeluid van Michael Milo wel voor. Muzikale referenties blijven bands als Radiohead en Sparklehorse, maar de lofirockers van weleer lijken uitgegroeid tot soms een heus orkest terwijl er het aan de basis toch een trio is. Guide Down is een album dat je rustig de tijd moet geven en vooral geen overhaaste meningen over moet hebben. Zit je namelijk éénmaal op de frequentie van King Me dan is dit een prachtig album waar alles op de juiste plek lijkt te staan. Alleen die rare tikken in de verder prachtige openingswals "My Maria" hadden wat mij betreft achterwege mogen blijven, maar zoals gezegd: geef het de tijd.

We gaven enkele exemplaren weg van deze mooie, breekbare plaat in een prijsvraag. Maar daar ben je natuurlijk al lang te laat voor.

In 1984 bracht de band Trouble hun debuut uit, met eensluidende titel (ook wel bekend onder Psalm 9) en een jaar later kwam daar The Skull achteraan. Als je dat al een tijd geleden vindt, wordt het nog erger want ondanks de opkomst van de trashmetal halverwege de jaren 80 speelden deze Amerikanen doommetal op Black Sabbath-leest geschoeid, gemixt met de heavymetal-klanken van Judas Priest. Masters Of Reality meets Sad Wings Of Destiny dus. Niets mis mee zou je zeggen en dat klopt, alleen waren ze tien jaar te laat om nog een revolutie te veroorzaken. Komt nog bij dat deze Jedi's zich niet aangetrokken voelden tot The Darkside, maar meer het spoor van Obi-Wan volgden. Dat is natuurlijk vragen om moeilijkheden en misschien is daarom het grote succes altijd uitgebleven.

Muzikaal gezien stond Trouble echter wel degelijk zijn mannetje en de combinatie van vette doomriffs, tegendraadse ritmes en bruisende solo's houdt anno 2007 nog prima stand. Tijdloze kwaliteitsmuziek dus die je nu middels deze fijne geremasterde juwelen alsnog in huis kunt halen. Je mag natuurlijk ook je oudere versies vervangen, maar voor de meegeleverde bonus dvd's moet je dat in ieder geval niet doen. De dvd bij Psalm 9 bevat een grappig interview en een aantal live gespeelde nummers, maar duurt nog geen twintig minuten. De dvd bij The Skull bevat een optreden uit 1984 die echter van zo'n erbarmelijke kwaliteit is, dat je tegenwoordig met je mobieltje nog een betere opname kan maken. De waarschuwing die voorafgaat dat ondanks herstelwerkzaamheden, nog technische imperfecties voorkomen mag nu al het understatement van het jaar worden genoemd. Gelukkig hebben we de muziek nog.

Ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik ben he-le-maal klaar met al die reality- of wie-is-de-beste programma's op de TV en kan geen idool, grote broer, miljonair, X, schaats, ziekenhuis, bus, afslankende lelijkerd en naar school gaande rockster of wat dan ook meer zien. Het irriteerde me dan ook dat Jason Newsted, toch iemand die ik hoog heb zitten, zich heeft laten verleiden tot een show waarin een zanger geworven werd voor zijn nieuwe band Rock Star Supernova. Die band vormde hij inderdaad samen met twee andere Rock Stars: ex-Gn'R-gitarist Gilby Clark en Motley Crue's Tommy Lee. Nou mannen van televisiemaatschappij CBS: uitstekend idee hoor! Zoiets was echt nog niet eerder gedaan. Oh, wacht, toch, INXS deed het ook al. Zucht. Enfin, de winnaar van de plaats achter de microfoon werd uiteindelijk een Canadees:Lukas Rossi. En, ach, hij kan best een moppie zingen hoor, daar niet van, maar ik heb zwaar het vermoeden dat zijn coole look 'em ook niet in de weg gezeten heeft tijdens het selectieproces. Nou zou ik nog over mijn hart kunnen strijken als de liedjes op deze debuutplaat van ongehoord niveau waren, maar de liedjes op Rock Star Supernova ontstijgen zelden de grauwe middenmaat. Wellicht dat Newsted daarom zo moeilijk kijkt op de foto binnen in het boekje. Zo keek ik namelijk ook na beluistering.

Bijna twee jaar na Ashes brengt Tristania met Illumination een nieuwe cd uit. De band is rustig verder gegaan op de weg die ze sinds het vertrek van Morten Veland waren ingeslagen. Deze nieuwe cd klinkt iets minder donker dan Ashes, maar tegelijkertijd ook krachtiger en energierijker. De band lijkt zo meer en meer toe te werken naar een eigen herkenbaar geluid. Sterke troef hierbij is zangeres Vibeke Stene die veelvuldig - en sterk - wordt bijgestaan door de cleane mannenstem van Østen Bergøy. Hij komt overigens met regelmaat ook heerlijk donker en rauw uit de hoek komt. Op Ashes verzorgde Ronny Thorsen (Trail Of Tears) nog de extreme vocalen, maar na zijn vertrek besloot de band niet op zo'n korte termijn een vervanger te gaan zoeken, veel nummers waren namelijk al geschreven. Daarom vroeg Tristania aan Vorph (Samael) om de brute en donkere stukken als gastvocalist in te zingen. Met als prachtig resultaat het nummer "The Ravens". Opvallend is dat Tristania met Illumination nog meer dan op zijn voorganger balans heeft gevonden in samenstelling van de nummers. Dit resulteert in een algehele mooie en passende sfeer voor het geheel. Naast het al genoemde "The Ravens" springen er in ieder geval nog twee nummers uit. Als eerste het vrij breekbare nummer "Destination Departure", waarin Vibeke prachtig ingetogen zingt. En als tweede de track "Sacrilege". Dit nummer, met zijn heerlijke meeslepende drums is toch wel de icing on the cake op Illumination. Ik denk dan ook niet dat er nog iemand is die Morten Veland bij Tristania nu nog mist. En dat is een goed teken.

"Make-up maakt hardcore absoluut niet kapot"
Hun debuut-cd Birthing the Giant komt deze maand ook in Nederland uit, maar eerst zijn de Cancer Bats bezig met hun eerste Europese tour. Samen met This is Hell staan ze in het voorprogramma van Alexisonfire. De drie bands zijn neergestreken in de Amsterdamse Melkweg. Zanger Liam ziet er uit als een vertegenwoordiger van de post-hardcore generatie: zwart haar met lange lok, strakke zwarte broek en zwart shirtje. Hij heeft wel zin in het interview, als ik aan kom lopen staat hij al op me te wachten.

Ja jongens en meisjes, ook ik was ooit jong. En nee, er was nog geen internet. Iets wat ik me nu nauwelijks nog kan voorstellen, maar het was toch echt zo. Toch was ik geïnteresseerd in de wereld om me heen. Televisie was er wel, maar dit gaf mij toch een beetje het gevoel dat anderen konden bepalen wat ik moest ontdekken. Boeken boden enige uitkomst, maar de bibliotheek van het dorp waar ik woonde had ook zo zijn beperkingen. Gefascineerd was ik dan ook door de wereldontvanger die een vriendje van mij van zijn vader gekregen had. Aan het apparaat zat een heuse buitenantenne en de wereld kwam er door het draaien aan de knoppen binnen. Ik droomde er dan ook van om zendamateur te zijn en d.m.v. mijn zender en een grote antenne contact te hebben met de rest van de wereld. Het is er nooit van gekomen. Wel ontdekte ik het internet en de mogelijkheid om met een paar toetsen en zonder zenddiploma de wereld te ontdekken. As Happy As Sad Is Blue is een album dat ook deze ontdekkingstocht onderneemt, maar dan met muziek. De maker van dit alles is Multi-instrumentalist J.P. Shilo die je misschien zou kunnen kennen als John Brooks van Hungry Ghosts. Shilo woont in Melbourne Australie waar hij volgens de inlay van deze cd tussen maart 2001 en mei 2004 de nummers bij kaarslicht opnam. In de vijftien tracks wordt de luisteraar instrumentaal meegenomen naar diverse landschappen en gebieden. Het ene moment waan je jezelf nog in een zompig moeras, andere momenten in Parijs, de ruïnes van Pompeii, de opnames van de Pink Panther -tekenfilm of als jongetje achter een wereldontvanger. Je hoort orgels, gitaren,violen, accordeons en nog veel meer. Het resultaat is intrigerend, maar verwacht geen hapklare brokken. As Happy As Sad Is Blue moet ontdekt worden, net als het leven zelf.

Collega Stonehead en ondergetekende komen wat laat binnen deze zaterdagavond, want beste lezers, het valt nog niet mee om je als allochtone Randstedeling te oriënteren in het centrum van Grûnn terwijl de lasagna van de te goedkope Italiaan bungeejumpt in je maag.
Toch vinden we na enig zoeken de Oosterpoort, biedt het toilet de nodige verlichting en dus kan de avond beginnen. Stonehead wil graag naar Coparck, die ik eerder op de middag al tot volle tevredenheid in de Plato had gezien, dus onze wegen scheiden zich meteen al.

Uw recensent spoedt zich snel naar de Grolsch-foyer, waar niemand minder dan Boris de goegemeente staat te vermaken. Toch niet Idols-winnaar Boris? De enige echte. En we kunnen er zeikerig over gaan doen, maar de show is prima.
Tuurlijk, dat komt mede door de degelijke begeleidingsband, maar ook 'Sofuja' zelve is prima bij stem. Het swingt aanstekelijk (afgezien dan van het toch wel een beetje zeikerige Stupid Things) en een glimlachje hier en een knipoogje daar zijn meer dan voldoende om ook de vrouwelijke fans te plezieren.

Ik had al verscheidene malen naar deze derde cd van het uit Minneapolis afkomstige Ouija Radio geluisterd, voordat ik de moeite nam om het hypnotiserende boekje maar eens uit de jewelcase te trekken. Het was me daarvoor al wel duidelijk dat zangeres Christy Hunt binnen deze band een belangrijke rol inneemt, maar nu kwam ik er pas achter hóé belangrijk ze is voor Ouija Radio. Madam vindt het nodig om naast het zingen ook maar alle gitaar- en toetsenpartijen (die laatste op zes verschillende varianten) voor haar rekening te nemen en tussen neus en lippen door mede te delen dat op een na ook alle liedjes van haar hand zijn. En die ene is niet geschreven door een van de twee overige bandleden, nee, dat is een potige cover van T-Bone Walker, waar Hunt laat horen dat ze voor de duvel en andere bluesknakkers in het geheel niet bang is als ze haar elektrische gitaar geselt. Verder biedt het boekje voor een luie recensent een schier onuitputtelijke bron om uit te citeren. Hunt - ik neem voor de goede orde maar aan dat zij het geschreven heeft - wijdt bij elk nummer uitgebreid uit over wat de liedjes kenmerkt. Maar laat zij nou juist degene zijn die Oh No... Yes! Yes! bijzonder maakt. Ze laat Ouija Radio fladderen van venijnige vrouwenpunk naar thrashy disco, knipogen naar jaren 70-gitarengiganten om je dan psychedelisch te laten trippen op vervormde klanken in "Lantern Light". Divers inderdaad, maar door de sterke vrouwelijke ruggengraat van de band toch coherent.

In het Utrechtse kun je tegenwoordig als toerist niet alleen terecht voor een biertje en een gezellig etentje; je kunt er ook gerust je laatste album opnemen. Het Zweedse Blackstrap deed dat bij de Mailmen-studio en bouwde er gedurende een maand aan de fundamenten van hun nieuwe cd. Daarna was het de bedoeling dat het geheel door Pelle Gunnerfeldt (hij doet o.a. The Hives) zou worden gemixed en verwerkt. Deze bleek het uiteindelijk ietsje te druk te hebben, waarna een nieuwe sessie in Nederland volgde bij Martijn Groeneveld van Mailmen voor het afmixgebeuren. Het vijftal biedt, misschien weinig verrassend, het soort Shoegaze en wave van net eventjes geleden: snelle tempi, klokklare gitaarwanden, waarna zweverige vocalen langsdrijven en dat alles zeer ambachtelijk doorspijkerd. Zo horen we onder meer My Bloody Valentine, BRMC, Swervedriver en een snufje Sonic Youth langskomen. Tastten The Datsuns ook al niet eens diep in de retrobuidel, hoewel wat steviger? Laat er echter geen misverstanden over bestaan: wat deze Zweden doen, doen ze ook goed. Het ene na het andere hitje lijkt te staan popelen op dit album. Op zijn tijd wordt even het gas teruggenomen in een dromerige time-out. Het nummer "Rough Parade" steekt er net iets meer bovenuit wat mij betreft. Een jaar of tien geleden hadden ze naast hun grote stijlidiomen op de podia kunnen staan, nu mogen ze het zelf gaan proberen.

"Weird Al" Yankovic doet z'n naam eer aan. De man is uitsluitend bekend van parodieën op bekende songs en heeft dat een fikse carrière uit kunnen slepen. Dit Straight Outta Lynwood (naar NWA, inderdaad) is alweer zijn twaalfde album. Van de twaalf songs op dit album zijn er maar zes van die parodieën, de rest zijn heuse eigen songs. Van die vijf herken ik alleen Green Day's "American Idiot", de andere vier zijn ofwel te Amerikaans, ofwel alleen voor MTV-kids herkenbaar. Niet dat dat wat uitmaakt overigens, want de songs die geen parodie zijn, zijn pastiches. Zo is "Pancreas" Beach Boys met een vleugje Zappa en is "Close But No Cigar" een perfecte Cake-imitatie. En eerlijk is eerlijk, muzikaal zit het stukken beter in elkaar dan ik had verwacht. Goed geschreven songs, goed uitgevoerd en geproduceerd. De teksten zijn hilarisch, maar dat mag geen verrassing heten. Die zijn overigens bij de rapsongs aanzienlijk ritmischer dan bij heel wat rappers met street credibility. Speciale vermelding krijgt "Polkarama!", een medley waarin na - iew! - "De Vogeltjesdans" stukjes van onder andere Franz Ferdinand, The Killers, Velvet Revolver en Snoop Dogg verwerkt zijn. Dat laatste is echter ook al een hint naar het zwakke punt van dit album: er staat wel érg verschillend materiaal op, van polka tot musical en van nu metal tot r&b. Het wordt daardoor net iets te fragmentarisch om voor regelmatige draaibeurten in aanmerking te komen. Dat wordt dan wel weer gecompenseerd door een dvd met zes prima clips. De carrière van "Weird Al" duurt mede al zo lang omdat hij goed weet waar zijn kracht ligt...

Als er één label is waar je alle releases bijna blind van kunt aanschaffen omdat hun catalogus domweg bijna geen missers kent, dan is dat het Spaanse Acuarela. Ik verwachtte een beetje dat Spirit van het uit de USA afkomstige Apse wellicht wel in de categorie missers zou vallen. Waarom? Nou, ze worden geclassificeerd als post-rock en er zijn maar weinig bands die nog iets toevoegen aan dat genre. Het is gewoon uitgekauwd. Dus waarom zou Apse dit wel doen? Nou verdulleme, dat doen ze dus wel degelijk. Spirit is zo'n (post-rock) cd die de grenzen van het genre weer eens een flinke schop geeft, net zoals Explosions in the Sky deed met zijn overrompelende debuut. Het uitgekauwde zacht-hard-zacht-trucje weet Apse namelijk op een geraffineerde manier te vermijden. Ze zoeken het breder, veel breder, en maken hun cd tot een enerverende luisterervaring. Bijvoorbeeld in het korte maar hypnotiserende "The Crowned". Daarin maken ze gebruik van een soort van Oosters ritme dat ligt onder een ijle nasale stem die doet denken aan Fire Thefts Jeremy Enigk, Een intrigerende mix met de wel overduidelijke post-rockgitaren. Zo kun je bij elk nummer wel drie à vier ideeën richtingen aangeven die Apse versmolten heeft tot iets heel eigens en onvergelijkbaars. Nu ik er over nadenk: eigenlijk is Apse helemaal geen post-rockband. Ze dat labeltje geven kost ze alleen maar klanten, die hen wel degelijk zouden kunnen waarderen. Daarom met terugwerkende kracht: een van de meest relevante - ik spuug op die term, maar het is gewoon zo - platen van het afgelopen jaar als je er van houdt de gebaande paden te ontwijken...

Wat kan het in het leven toch snel gaan. In 2004 besluit je een bandje op te richten. In 2005 wordt je plaatje uitgebracht in thuisland Canada en een goed half jaar later is zelfs Europa aan de beurt. Dat moet wel iets heel speciaals zijn wat de Cancer Bats maken. De liedjes op debuut Birthing the Giant worden met een overgave gespeeld alsof dit het belangrijkste hardcore-album sinds jaren is en ook live is het best te pruimen zo ondervond ik in De Melkweg verleden maand. De mix van punkrock en hardcore is aanstekelijk, de catchy stukjes helemaal van deze tijd en de zang van Liam Cormier dik in orde. Dat laatste is niet zo vanzelfsprekend in het woud van hardcorebandjes, maar Liam weet zonder echt te schreeuwen zijn teksten hard doch verstaanbaar je luidsprekers uit te laten knallen. Dat is niet het enige dat van de Cancer Bats een uitstekende band maakt. Want, en oh wat is dit heerlijk, Birthing the Giant is een originele plaat geworden. Harder is niet altijd beter, intensiteit is belangrijker. Het knappe is dat het de band gelukt is zonder in emo-clichés te vervallen. De Cancer Bats hebben het beste van klassieke bands als de Misfits en Led Zeppelin gemengd met hun eigen sound. En die sound heeft potentie. Toegegeven, het album zakt tegen het eind een beetje in, voornamelijk omdat er nog niet genoeg variatie tussen de nummers zit. Maar de Bats hebben in een druk bevolkt genre hun plekje weten te vinden en dat is meer dan terecht.

Soms is het knap lastig om een recensie te schrijven, en bij X-tension van Biss is dat het geval. Bij de vorige cd schreef ik al dat het voorspelbare maar smakelijke hardrock was. Dat geldt voor dit album ook en daarmee is het eigenlijk wel gezegd. Okee, de ritmesectie Zoomer/Courbois ontbreekt op dit album maar die was de vorige keer gewoon ingehuurd, net zoals dat ook met deze ritmesectie het geval zal zijn. Gitarist Doc Heyne en Krokuszanger Marc Storace, dat zijn de mannen waarom het draait, net zoals de vorige keer. Ten opzichte van de vorige keer is geprobeerd het met wat toetsen moderner te laten klinken maar dat is mislukt, dus die mogen wel weer weg. Wel opmerkelijk is de cover van Heart's "Barracuda". Wie de stem van Storace kent - die stevig tegen het nasale gegalm van Saxon's Biff Byford aanhangt - weet dat dat een kansloze missie is. Leuk idee voor een concert, maar niet voor een plaat. De vorige plaat beviel me toch iets meer, maar dat is vooral omdat de electronische toevoegingen op deze plaat maar fratsen zijn die alleen benadrukken dat het allemaal wel heel ouderwets is. Schaam je d'r niet voor jongens, en blijf gewoon ouderwetse rock maken. Het is muziek ván oude mannen vóór oude mannen. Nou en?

Ik loop de grootste zaal van Noorderslag voorbij. Snel werp ik een blik naar binnen. Hier is namelijk zojuist de Popprijs uitgereikt. Een prestigieuze prijs. Maar tot nu toe is hij bijna altijd gewonnen door een overbekende band waar ik weinig mee heb. Die dan traditioneel wordt bekogeld met bier. Het zal wel.

Maar het eerste wat ik zie, is de grijze krullenkop van Erik de Jong, nog nat van het bier. Ik hoor "Flamingo", en het grote display achter Spinvis' band laat zien hoe Hanco Kolk in een hoek van het podium een tekening zit te schetsen. Ik hol de zaal in, en ik krijg een gewéldige spanningopbouwende versie van "Smalfilm". En een verpletterende uitvoering van "Het Voordeel van Video". Dit optreden is het enige op heel Noorderslag waarbij ik daadwerkelijk geroerd ben.

Je hebt bands die geweldige muziek maken en niets geven om uiterlijk vertoon of imago. Gewoon een oude spijkerbroek en een vaal t-shirt (hoewel dat eigenlijk ook alweer een bepaald imago is natuurlijk) en vooral focussen op het geluid. Dit soort bands zijn meestal geweldig op CD maar willen in levende lijve nog wel eens tegenvallen. Het kan ook andersom. Om een voorbeeld te noemen, de legendarische Misfits blonken en blinken nu niet direct uit met hun mooie liedjes of opvallend goede CD's, live zijn de bizarre horrorperikelen van de gespierde macho's daarentegen een waar spektakel. Je vergeet voor het gemak even dat de drummer nogal wat moeite heeft om niet van de maat te raken en neemt de zoveelste halfgelukte gitaarsolo voor lief: dit is smullen geblazen. Het Britse Send More Paramedics tapt uit hetzelfde vaatje. Ook hier een gigantisch uiterlijk vertoon - denk aan de onmisbare zombies, bloedspetters, doodshoofden en brandende gebouwen - op zowel het albumontwerp als de bijgeleverde enhanced CD, waarop zich een heuse horrorfilm ontvouwt. Sluit je dan even de ogen, dan hoor je op The Awakening weinig nieuws onder de zon. Een soort mix van de trash die we vooral zo goed kennen van Slayer, samen met de meer poppy sound van bands als (nota bene) The Offspring en de eerder genoemde Misfits. Technisch gezien kan het allemaal best door de beugel, de gitaren knallen heerlijk in de rondte en zanger B'Hellmouth heeft een vrij goed en eigen geluid, echt heel erg pakkend is het allemaal nu ook weer niet. Waarschijnlijk is de ongetwijfeld zeer spectaculaire liveshow nét dat extra duwtje in de rug dat Send More Paramedics nodig heeft om boven het gemiddelde uit te komen. Een goede reden om het t-shirt met het fluoriserende doodshoofd weer eens uit de kast te halen en bij de volgende tournee aan wat research te doen.

Ergens zit er iets scheef in mij. Ik wil namelijk nog wel eens dingen horen die een ander niet hoort. Nee, geen stemmen in mijn hoofd, maar in mijn hoedanigheid als muziekliefhebber en enthousiast promotor van alles wat ik leuk vind, trek ik nog wel eens vergelijkingen waar menigeen de wenkbrauwen bij fronst. Niet erg overigens, want er kan daardoor een leuke discussie ontstaan en niets is leuker dan lullen over muziek, niet waar? Zo spookte vanaf het begin dat ik Tell Me van Catfish Haven opzette, de naam Thelonious Monster in mijn hoofd. Best vreemd, want Catfish Haven lijkt er niet op. Goed, de zangers hebben allebei hetzelfde rauwe randje op de stembanden dat een behoorlijk gebruik van diverse genotsmiddelen suggereert en beide bands schrijven boozy nummers, maar daar houdt het mee op. Want Catfish Haven is veel bluesier dan Thelonious Monster. Wellicht dat The Bicycle Thief nog iets in de buurt komt, maar dan nog. Tell me is overigens ook niet zo overrompelend als Beautiful Mess, de knaller van Thelonious monster, al is het geen zeker slechte plaat. Beslist aangenaam zelfs en daarin schuilt ook het makke van Tell Me. Het pruttelt lekker, maar het wil nergens knetteren. Misschien is het ook een kwestie van live zien, in een rokerige kroeg, met glazen genotsmiddelen bij de hand, waar die zanger zo'n rafelige stem van kreeg. Tot die tijd zet ik Beautiful Mess nog wel eens op. Al slaat die vergelijking ergens dan weer helemaal nergens op...

Ik heb Obsidian maar één keer live aan het werk gezien en dat was tot mijn schrik, en spijt, bij de voorrondes van de Metal Battle 2002 in de OCCII. Relevante gegevens over dit optreden zijn niet meer aanwezig in mijn grijze massa, wat zeer waarschijnlijk een gevolg is van de bijzonder lage bierprijs in het genoemde etablissement, ondanks de invoering van de euro. Vreemd dat ik dat dan wel weer heb onthouden. Ik heb het zelfs nog bonter gemaakt, want ondanks verwoede pogingen om alle gedownloade, gekregen en gekochte releases van 2006 in één map op mijn computer te bewaren, stond het debuut van deze sympathieke Amsterdammers daar niet eens tussen. Emerging heet de boreling en ik verdenk deze hoofdstedelingen er ernstig van dat ze sinds bovengenoemd optreden in de oefenruimte hebben gewoond en maar weinig geprofiteerd hebben van ons veranderende klimaat. Want wat zijn ze goed geworden zeg. Polyritmische, melodische, progressieve deathmetal spelen ze naar eigen zeggen en ik ga ze daar geen ongelijk in geven. Denk aan Meshuggah gemixt met Death en je komt een heel eind. Theory in Practice is ook een naam die bovenkomt en natuurlijk onze enige, echte eigen Textures. De mechanische en mathematische riffs worden afgewisseld met sfeervolle, duistere passages. Het album heeft een onderhuidse spanning, waar ik om onbegrijpelijke heel rustig van wordt. Net of mijn eigen radarwerk stil wordt gezet door het luisteren naar een veel complexere variant. Het is bijna onbegrijpelijk dat er nog geen label is opgestaan om deze jongens binnen te halen. Met nieuwe zanger Robbert Kok in de gelederen moet dat zeker lukken.

Het galoppeert een beetje voor ons uit. We doen ons best om het bij te blijven houden.
Voor mij was een van de meest aangenaam verrassende debuutplaten van het jaar 2006 Violence & Birdsong van het Schotse Union Of Knives. Tot mijn grote schrik kwam ik er achter dat ik begin vorig jaar op Eurosonic de band helemaal over het hoofd had gezien. Reden te meer om eens te bellen met zanger/gitarist Chris Gordon. Al was het alleen maar om te vragen of de band nog plannen heeft om nog een keer naar Nederland toe te komen voor een herkansing. Chris bleek een sympathieke, nuchtere Schotse jongen die ruim de tijd nam om mijn vragen te beantwoorden. Over de fraaie foto op de hoes bijvoorbeeld.

De locatie waar ik de laatste vijftien jaar gewerkt heb, is sinds een half jaar opgeheven en om die reden is een van mijn collega's vertrokken. Met die collega heb ik al die jaren discussies gehad over 'wat goede muziek is'. Hij zweerde bij muziek die uitmuntend, tot in de laatste muzikale details, geproduceerd was zoals Queen, Alan Parsons Project en Dire Straits. Ik vind het belangrijker dat muziek recht uit het hart komt en dan hoeft het voor mij niet altijd 110% zuiver te klinken. Er mag wel over nagedacht zijn maar je moet dat niet bij elk akkoord horen. Om die reden zou ik de debuut-cd van Aaron Stout eigenlijk heel goed moeten vinden. Deze New Yorkse singer-songwriter heeft met Queens Live in Caskets in ieder geval een redelijk originele cd gemaakt. Het klinkt niet als zo veel singer-songwriters, het is een beetje folk en een beetje experimenteel. Het openingsnummer "The Coronation" is zeker niet representatief voor de rest van de cd, het is té elektrisch. Op "First Song for Jaclyn" hoor je daarentegen de echte folk-zanger inclusief mondharmonica maar ook dat is niet echt het geluid van deze cd. Wat dan wel? Folk met 'rare geluidjes' en daarbij doet Aaron Stout me een beetje denken aan Ben Christophers, inclusief de breekbare stem. Het grote verschil is dat het debuut van Ben wel een echte verrassing was. Op Queens Live in Caskets staan geen nummers die me echt zullen bijblijven, het is een album zonder uitschieters, zowel positief als negatief.

Proloog
Er zit een heel mooie sticker bij de promo van The Spores.
1. Op Oosterse melodieën geënte elektronica, met een zwoele - hier en daar vervormde stem. "Mandibles".
2. Indiesfeer, door gitaar en drum, maar meteen een breakbeatje erin. Met indiemeisjesstem. "(Don't) Kill Yourself", het 'hitje' volgens mij. Met een rockrefreintje dat we uit de jaren negentig kennen.
3. "Moon Shine Down". Hier hoor ik vooral hiphopachtige elektroachtergronden, en dan klinkt die stem ineens ook wat commerciëler. Minder leuk, minder geslaagd.
4. In "Heat Seeker" duurt het even voordat je weet welke kant het liedje op wil, maar neigt in eerste instantie meer naar 3., hoewel later gewoon weer rockende gitaren, fijne toetsmelodietjes en vervormde stemmen.
5. Titelnummer "Imagine the Future" probeert zijn naam eer aan te doen door er een relatief vette beat in te gooien. Sferisch, als de beat wegvalt. Beetje Massive Attack wel. Een beetje.
6. "Love my Mind" had net zo goed het begin van een té blij elektropopliedje kunnen zijn. Verrek, het gaat ook zo verder. 't Is dat er gitaren in komen. Maar het lijkt te gemakkelijk. Te vanzelf. In dit geval is vanzelf niet tof. De stemvervorming pakt hier het beste uit.
7. "Veal". Ik moet opletten. Voor ik het weet zijn de liedjes voorbij. Niet omdat ze kort zijn. Omdat ik niet oplet, maar vooral omdat ze me zo weinig doen. Vervelend is deze zelfs.
8. Bijna voorbij voordat ik het doorheb. Het moet niet veel saaier worden. "Big Brother". Saaie titel, zeg.
9. "Yum Yum". O, en hier opeens de funker uit gaan hangen. Waar leiden The Spores naartoe?
10. "El Matador" doet dit album definitief inzakken.
11. "Entwined Like Lovers". Ik zou het hier niet op kunnen. (Commercieel deuntje. Bah.)
12. "Daffodil" is dan weer leuk gek. Een verhaaltje, theatraal, een beetje gek, Brechtiaans, vind ik.

Epiloog
Ik weet maar niet waar het op lijkt. Misschien lijkt het nergens op. Dat is natuurlijk goed. Maar het beklijft niet. Dat is natuurlijk fout.

Hoeveel hoekige ritmes, krassende gitaren en postpunk-gekte kan een mens nog verdragen? Als die hoekige ritmes en de gitaarlicks zo van een van de latere Captain Beefheart-plaat lijken af te komen, is het zo nu en dan goed te doen. Sterker nog, soms kom je dan een plaat tegen die je na eerste beluistering in een hoek legt als weer van hetzelfde, maar die je na een volgende draaibeurt onbedwingbaar meeneemt in z'n eigen weirde wereld. Wel moet er in het geval van Night Trrors, Shock! door het al te enthousiaste maar ook behoorlijk eenvormige schreeuwgezang heen worden geluisterd. De afwisseling met 'normale' zang is er wel, maar bij de dosering gaat het een beetje mis. Gelukkig klokken de tracks meestal onder of net iets boven de twee minuten, genoeg om een idee neer te zetten en over te gaan naar de volgende track. Al met al duurt Dmonstrations' debuutplaat (EP?) net geen vijfentwintig minuten, genoeg om soms lichte hartkloppingen van opwinding te bezorgen, maar ook om de zwaar op de grafische ontwerpen uit de jaren tachtig leunende hoes te bewonderen. Stencil-art is weer terug op platenhoezen en alleen dat al maakt dat deze EP - hoewel niet briljant - meer aandacht waard is.

Het is derde kerstdag en ik moet de platenboer opengooien, omdat collega tweede kerstdag ergens plaatjes draaide. Het is tien uur en ik verwacht eigenlijk niemand, maar als ik aankom staat er al iemand te wachten die linea recta de platenkelder induikt. Ik zet het eerste plaatje op dat ik tegenkom - Amy Winehouse, geloof ik - en ik zet koffie. Ik zie de man in de kelder met een enorme lijst in de weer. Die is dus nog wel even bezig alle bakken te doorzoeken. Als ik met een kopje koffie weer in de winkel verschijn, staat er een jonge jongen die ik nog nooit heb gezien. De naam van de band waar hij naar op zoek is, zegt me niks, maar als hij zegt dat de kans nihil is dat we er iets van hebben staan, hoop ik vurig deze band toch aan te treffen. En jawel. In de zoektocht naar het hoesje van een van de singles van deze band - uiteindelijk boven, bij de tweedehands cd's -, raken we een beetje aan de praat en dat gaat door tijdens het afrekenen. Amy Winehouse is inmiddels gestopt met zingen en ik stop een promo in de cd-speler. Bij de eerste twee noten zegt de jongen: 'Hee, is dit Johnossi?' Ik laat van verbazing bijna mijn koffie uit mijn handen vallen. 'Ja,' stamel ik, 'ken je dat?' Het blijken vrienden van hem. Bijna had ie de distributie van hun album op zich genomen, maar dat bleek moeilijker dan hij verwachtte. 'Wat fijn dat ze hun album de grens over hebben gekregen,' zegt de jongen. 'Ja?', vraag ik. 'Zijn ze de moeite waard?' We zitten immers nog in het eerste lied en ik heb nog nooit van ze gehoord. 'Ja,' zegt de jongen, 'ze zijn de moeite waard. Ze horen bij die enorme Zweedse popscene die in navolging van Peter, Bjorn and John hun sporen nu in de rest van Europa moeten gaan verdienen.' 'Ze komen ook op Eurosonic,' zeg ik. 'O, wat leuk,' zegt de jongen. 'Daar ben ik blij om, weet je dat?' Hij rekent zijn single af en verlaat de winkel. Ik luister het album van Johnossi af en denk: 'O, wat leuk.' Ik ben er ook blij om.

Twee keer had ik een salsa-les. De eerste keer was met een groep bij een professionele dansschool. De passen waren ingewikkeld en ik voelde me als bleekscheet een houten klaas eerste klas. De tweede keer was een les voor een groep kinderen en enkele leidinggevenden waaronder ik, maar daar straalde plezier van uit en had ik het gevoel wel wat te kunnen. Wat een feest! Als je jezelf in de wereldmuziek wilt verdiepen waar ik de salsa maar even onder reken dan kun hierin je een eigen weg zoeken, maar ook aan de hand meelopen van grote Westerse namen die hier een lans voor braken als Peter Gabriël, David Byrne of Ry Cooder. Deze laatste zorgde ervoor dat de Son van het Cubaanse Buena Vista Social Club grootse successen boekte. En eerder was er natuurlijk alFranco, Orchestra Baobab en Youssou N'Dour om maar eens een blik met grotere namen open te trekken. Cuba blijft echter aantrekkingskracht hebben, want Africando gaat 'terug naar Cuba' oftewel Ketukuba. Africando bestond oorspronkelijk (in 1990) uit salsamuzikanten uit New York die samen met Sengalese vocalisten muziek maakten, maar al snel een rijke schakering aan Afrikanen aan zich wist te binden. In 2005 overleed zanger Gnossas Pedro die op zijn beurt samen met Pascal Dieng één van de opvolgers was van Pape Seck die in 1995 overleed. Africando gaat nu echter door met nieuwe sterren aan het front als Basse Sarr en Madou Balake en waar dit album Ketukuba het eerste resultaat van is. Op het bijna een uur durende album dat opgedragen is aan Pedro is er uiteraard sprake van salsa op Afrikaanse basis, maar ook met jazzinvloeden. Het koper toetert er heftig op los, de trommels slaan ritmisch waar de meeste westerlingen verbleken tot amateurs en de zangers zingen prachtig in diverse talen waaronder Wolof. De warmte straalt er van alle kanten vanaf. Tot hier nam ik u even bij de hand, maar de weg naar de platenwinkel moet u zelf maar vinden. En laat u niet afschrikken door de foeilelijke hoes. Het gaat immers om de muziek.

Jongen? Check. Meisje? Check. Samen heb je dan het duo The Blow. Wat meer meisje dan jongen, want alleen zij zingt. Naja, echt zingen is het niet. Onschuldig, in zichzelf, half verstaanbaar, alsof ze nog kind is. Verlangend. Toevallig. Niet helemaal lief, ook niet naïef. Op zoek naar liefde. Check. En daar tegenover geparkeerd wordt dan wat prettige, net zulke jonge springerige lente-elektronica. Het resultaat is een soort Fischerspooner of Stereo Total, maar dan frisser, spoener en sprankelender. Met liedjes over meisjes, baby's, opgegeten harten en hoop, waarin Khaela Maricich nog gewoon bij 'the point of this song' durft aan te komen. Alles bij elkaar is Paper Television een maf, hip, ontwapenend popalbum van net 30 minuten, met nummers voor zowel huiskamers als clubs. Goed absoluut, maar briljant, nee; The Blow laat zich maar af en toe écht gaan. Daarnaast komt dit album - ondanks dat het maar zo kort duurt - het best tot zijn recht op een iPod Shuffle of iets dergelijks, midden tussen Shitdisco en Coparck in, want het lijkt anders wel nogal op elkaar allemaal. Maar voorlopig bevalt dat nog prima.

Ik stond nog te worstelen met mijn tentje op het moment dat de eerste band van het officiële programma van het Arrow Rock Festival begon. De avond ervoor was er echter al een concert geweest op de camping, waarbij ook SQY Rocking Team (voorheen Sequoyah) van de partij was. Waarom zij daar op het programma stonden en waarom ze inmiddels ook als support-act van Status Quo, Y&T, Deep Purple en Motörhead hebben opgetreden is bij de eerste tonen van hun derde cd al duidelijk: SQY Rocking Team is een pretrockband van het zuiverste water. Niet in de zin van puberale humor of meer lol dan muziek, maar in de zin van aanstekelijke muziek waarmee je meteen in de stemming komt voor een volgend optreden. De meeste songs zijn up-tempo en zijn voorzien van een lekker ruige maar zuivere productie. Deze vier Brabanders noemen hun muziek "op jaren 70 en 80 georiënteerde hardmetal glamrock 'n' roll", een lange maar perfecte omschrijving. De songs halen geen van alle de vier minuten, maar dat is alleen maar een goede keuze. De songs gaan meestal vlot uit de startblokken en zijn veelal een soort rock 'n' roll anthems, met basic riffs en sterke refreinen met meerstemmige zang. Je merkt aan alles dat dit bij uitstek een live-band is. Dat ze dat ook nog goed op cd hebben weten te krijgen is een compliment waard. Dit is gewoon een uitstekende pretrock-cd.

Het was weer eens nieuws dat er een schip vergaan is. Elke keer iets dergelijks gebeurt moet ik terugdenken aan onze tocht in 1989 op de Middellandse Zee. Het was prachtig weer. We gingen naar de beroemde Samariakloof via de zeeroute. De zon brandde de hele dag op ons hoofd, maar toen we huiswaarts gingen betrok het. Met het laatste schip dat die dag zou gaan voeren we terug. De storm stak op en het is een wonder dat we niet met man en muis zijn vergaan. The Lucky Bishops is een Engelse band, uit Dorset om precies te zijn, met ogenschijnlijk melodieuze gitaarpopliedjes. Als je echter goed luistert dan is er erg veel onrust. Dit zit hem in onverwachte wendingen in de liedjes en gemene gitaarklanken, maar ook in een breed scala aan stromingen waaruit geput wordt. Zo komen er stukken voorbij met psychedelica-, folk-, new wave- en rockinvloeden. Het doet aan veel bands denken, zoals XTC, The Beatles en Kula Shaker. Toch hebben ze zeker een eigen geluid. Het kwartet brengt met Unexpect The Expected hun derde album uit sinds het debuut in 2000. De heren zijn alle vier goed bij stem en nemen dan ook in de diverse nummers de vocalen, al dan niet in samenzang, voor hun rekening. Het onrustige geluid maakt dat juist de wat voorspelbare gedeelten opvallen. De titel dekt de lading dan ook prima.

Muziek is een kwestie van smaak. Je vindt iets mooi of niet. Bij Bullet for my Valentine weet ik eigenlijk niet wat ik er van moet vinden. De uit Wales afkomstige band heeft met The Poison een sterk debuutalbum afgeleverd, maar de hype er omheen begreep ik niet helemaal. Na een paar luisterbeurten lijken de nummers nog steeds teveel op elkaar. Nu is er dan de dvd Live at Brixton. Het optreden is al van een jaar geleden en alle nummers van The Poison worden gespeeld. Het camerawerk is puik en het geluid is gewoon top. Alsof je er zelf bij was, om maar eens een cliché te gebruiken. Het publiek gaat uit z'n dak en de band speelt retestrak. Eigenlijk is er niks op dit optreden aan te merken. Behalve dan dat wat ik ook op de cd aan had te merken: na een half uurtje lijken alle nummers op elkaar. Naast dit optreden staan er op het schijfje vijf videoclips, maar het is leuker om de nummers in de live-uitvoering te bekijken. Live at Brixton is sowieso een propvolle dvd geworden. Zo staan er backstagebeelden op van Brixton en een half uur durende documentaire over de band. Alsof dat allemaal nog niet genoeg is wordt de kijker ook nog verblijd met Bullet TV. Zeven afleveringen maar liefst, door de band zelf gefilmd. Zo zien we de heren het nachtleven in gaan en krijgen we een kijkje in de tourbus. Waren alle muziek-dvd's maar zo goed gevuld. 140 minuten Bullet for my Valentine. Wie dat overleeft, moet wel een echte fan zijn!

Ik ben onlangs van kamergenoot gewisseld en mijn nieuwe rechtstreekse collega is een stuk minder blij met harde muziek dan het vriendelijke metaalhoofd waar ik voorheen mijn stukjes herrie mee deelde. Zomaar op een normale werkdag wat nieuwe metalcore CD's door de ruimte knallen zit er voorlopig niet meer in en dus ben ik volledig op de koptelefoon aangewezen. Da's wel zo sociaal, want ik kan mij zo voorstellen dat de collega spontaan een hartaanval krijgt wanneer ik de nieuwe Twelve Tribes vrij over de boxen zou laten schallen. Erg betreurenswaardig is dat wel, want Midwest Pandemic verdient absoluut een beter publiek. Al enige jaren is de verwachting rondom het vijftal uit Ohio hoog gespannen. Eerdere producties waren strak en goed maar misten nog wel eens de extra's die een band boven het maaiveld doen uitsteken. De details zijn in dit geval stukken beter verzorgd - het geluid is ongekend vet - van die kant dan ook geen kritiek. Desalniettemin is het jammer dat Twelve Tribes wel érg dicht in de buurt blijft van grootheden als Killswitch Engage (de uitvoering van de melodieuze refreinen komen me heel bekend voor) en Machinehead. Er zijn vervelendere bands denkbaar om mee vergeleken te worden natuurlijk, maar ik had het een stuk mooier gevonden wanneer er wat meer moeite was gestoken in een afwijkend geluid. Gelukkig is de laatste Killswitch een regelrechte tegenvaller en wellicht is Midwest Panic goed om dit enigszins te compenseren. Mijn collega maakt het sowieso helemaal niets uit: alles met gitaren is per definitie herrie. Ach ja, zo kun je het ook bekijken.

Mike Kinsella is een bezig bijtje. Sinds hij in 2001 begon aan zijn singer-songwriterproject Owen is At Home With Owen namelijk al zijn vierde volledige cd. Tussendoor bracht hij ook nog twee EP's uit. Maar dat was niet alles, want Kinsella speelt ook nog in Joan of Arc en hielp tussendoor ook nog allerlei andere bands een handje. Niet iemand die echt een thuiszittertje is dus, zou je zeggen. Toch heet zijn cd At Home With Owen. Ik gok zo dat 'ie een vrouw tegen het lijf gelopen is, is gaan hokken en dat zij ook nog eens pronkt binnenin de uitklaphoes van de digipack bij deze nieuwe cd. Het zou me niets verbazen als 'ie ook nog getrouwd is met haar, want in "A Bird In Hand" zingt Mike: 'When I put my arms around you, you know I mean it. When I slam doors cause I'm pissed at you, you know I mean it. When I put on a a suit and say "I do", you know what you know I mean it.' En het lijkt me stug dat dit niet uit eigen ervaring voorkomt, want ook in de andere liedjes gaat het veelvuldig over relaties en als vreemde eend in de bijt is er ook nog eens een cover van Velvet Underground's "Femme Fatale". Owen doet me veelvuldig aan Sophia en Bright Eyes denken. Dat komt door de stem van Kinsella. Hij heeft ook dat klagerige en druilerige in zijn zang. Het maakt dat zijn liedjes vrijwel altijd een treurige ondertoon hebben. Maar door het fonkelende en bij vlagen briljante gitaarspel van deze droefsnoet schijnt er toch in alle liedjes wel degelijk de zon. Als je maar goed kijkt.

Misschien ben ik een negatief mens, maar als ik hier weer eens zo'n Peel-sessie ep'tje in handen heb, word ik daar toch een beetje kribbig van. Ongetwijfeld leuk en aardig die radioshow, velen zullen door die sessies allerlei bands hebben ontdekt, maar je maakt mij niet wijs dat die sessies zó bijzonder waren. Zeker niet van het IJslandse Múm, in wezen toch een laptop-band, waarvan de leden live misschien schattig melodica kunnen spelen, maar meer ook niet. Tijdens deze sessie speelden de jongens en meisjes vier liedjes: drie van het geniale debuutalbum Yesterday Was Dramatic, Today Is OK en één van het op dat moment verse werk Finally We Are No One. Zoals ik al vermoedde zijn de basis-loops hetzelfde en worden deze nu iets rommeliger dan op plaat door de muzikanten begeleid. Best leuk als je van Múm's typische naïeve melodieën houdt en dat doe ik. Vermelden waard is ook nog het intro van "Smell Memory", dat de titel "Scratched Bicycle" heeft meegekregen. Volgens mij het enige stukje echt nieuwe muziek op deze ep. Het is een fijne poel van omgekeerde geluiden, alsof met veel gebubbel de transmissie met de zendmast tot stand wordt gebracht. U weet wat ze van zo'n ep'tje zeggen: Alleen voor de echte fans. Nieuwkomers raad ik aan het eerdergenoemde debuut-album aan te schaffen. Een must voor de liefhebber van goede indietronica. Kost het dubbele, maar dan heb je ook ruim drie keer zoveel muziek.

Takers en Leavers is een quicky van Dr. Dog als tussendoortje om de honger van de liefhebbers van hun liedjes - de échte fans konden bij de band zelf van deze ep een handgemaakte versie bestellen - te stillen terwijl ze wachten op de nieuwe cd die ze in juli van het vorige jaar al aankondigde voor februari van dit jaar. Da's best knap als je dat in juli al kunt voorspellen, vind ik. Twee liedjes (de eerste twee om precies te zijn) van deze zes tracks tellende snelle hap zullen ook op die nog titelloze plaat verschijnen. De keuze voor deze twee maakt me wel nieuwsgierig naar de kwaliteit van de rest, want het is niet zo dat de andere vier liedjes nou heel erg onder doen voor deze twee. Voor liefhebbers van retromuziek, die zich niet storen aan het hoge waar-heb-ik-dit-meer-gehoord dat de muziek van onmiskenbaar in zich heeft Dr. Dog kunnen hun hart ophalen bij deze EP. Want als je nog op zoek bent naar wat verloren gewaande liedjes van David Bowie ("Goner"), Beach Boys ("Ain't It Strange"), Beatles (overal wel een bietje), Crosby, Stills, Nash & Young ("California") of Neil Young alleen ("Livin' a Dream"), dan ben je bij deze mannen aan het goede adres. Maar als je je hart verpand hebt aan de lo-fi fröbelaars van deze tijd die stiekem toch een wijds geluid creëren, dan kom je bij dit vijftal uit Philadelphia ook niet van de koude kermis thuis.

Het blijft knap: een band bestaande uit twee man en dan toch zoveel herrie voortbrengen. Boxes komt uit Dublin en doet aan hoekige ritmische dwarsrock. Met alleen drums en gitaar en hier en daar wat zang en een bas-overdubje. Met songs die zowat uit hun voegen barsten van alle wendingen die er genomen worden. Boxes zoekt het zoveel mogelijk in de verschillende ritmische mogelijkheden die je met een gitaarriff hebt, en neemt hierbij alle mogelijke afslagen die er maar denkbaar zijn. Qua maatsoorten en ritmiek legt dit duo de lat enorm hoog, maar ze weten desondanks de songs toegankelijk te houden, wat ook komt door de (helaas ietwat monotone) zangstukken. Wat dat betreft is deze plaat al een stuk beter luisterbaar dan die van het reeds eerder besproken That Fucking Tank, die ongeveer in dezelfde hoek zitten maar een stuk minder georganiseerd overkomen. Je kunt dit Boxes wat mij betreft het beste omschrijven als een bijna basloze versie van Nomeansno, en ik denk dat ook liefhebbers van dwarse riffbands als Volt en Shellac (Peter, lees je mee?) hier zeker wel wat mee kunnen.

Ane Brun moet nog altijd voor ieder optreden een kwartiertje pielen
Vanuit journalistiek oogpunt zou ik dit interview niet eens moeten doen, gezien de afstand die je als interviewer zou moeten houden tot je onderwerp. En als er iets is wat ik niet voel ten opzichte van Ane Brun, dan is het wel afstand. Verre van zelfs. De hemeltergend mooie liedjes hebben mij al door menig persoonlijke crisis heen geholpen. Iedere keer wanneer ik het niet meer zag zitten, was het Ane Brun die mij eraan herinnerde dat niet alles slecht is in deze wereld. Belangrijker nog, dat ik niet de enige ben die het wel eens niet meer ziet zitten. Ontelbare keren heb ik het nummer "A Temporary Dive" beluisterd in dit verband.

In deze tijd van Emo is het zowaar weer eens leuk om een ouderwets skatepunkbandje voorbij te horen komen. Enige tijd geleden kon je mij daar absoluut niet meer mee boeien, maar de enorme overdaad aan clubjes schreeuwende huilebalken die momenteel de platenzaak en het internet overspoelen heeft mij terug doen verlangen naar een dosis punk-zonder-houding. En ja, het Duitse Mongrel bedient me op mijn wenken. Ze noemen zichzelf nog wel hardcore maar het is standaard punkrock wat de klok slaat. Geen melodie is vernieuwend, geen zanglijntje geniaal en tekstueel is het een geweldig groot cliché en toch is erg weinig mis met Speak Resistance. Net zo goed als die bands waar ze mee rondtouren - Good Riddance, Pennywise, Anti-Flag - ook echt nooit slechte CD's maken: je zit nimmer op het puntje van je stoel maar het klinkt altijd gegarandeerd erg lekker. Het meest opvallend is de geweldig strakke productie, iets waar de Europese bandjes over het algemeen ten opzichte van de Amerikaanse bende flink bij achterbleven. Die achterstand is inmiddels volledig weggepoetst en dus zal het mij niet verbazen als de hoeveelheid bovengemiddeld goede punkrock van Europese bodem de komende tijd aanzienlijk toeneemt. Nu alleen hopen dat dit ook weer niet te veel van het goede wordt, want voor je het weet verlang ik terug naar die goede oude Emo...

Het kan mij natuurlijk ook gebeuren, dat ik een release of een artiest over het hoofd zie die ik dan met terugwerkende kracht alsnog heel goed ga vinden. Niets menselijks is mij vreemd immers. Maar het verbaast me toch wel dat ik er in geslaagd ben om de drie acts waar Dean Wareham aan meegewerkt heeft sinds halverwege de jaren tachtig allemaal compleet te missen. Enig - zwakke - excuus is dat ik hier zeker niet alleen in sta. Maar goed, als een bezetene heb ik de afgelopen weken achterstallig onderhoud gedaan, me verdiept in Galaxie 500, Luna en Dean Wareham & Britta Phillips en heb ik me meermalen voor de kop geslagen. Dit alles gebeurde door Words You Used to Say, een EP die kort geleden verscheen op Zoë Records. Voor deze release hebben Wareham en Phillips hun achternamen geschrapt. Eén eigen nummer en vier covers staan er op Words You Used to Say en die zijn de appetizer voor het in februari te verschijnen Back Numbers. De uitvoeringen van de liedjes van Michael Holland en Donovan zijn mooi en die van Bobby Darin's "Distractions, Pt.1" en Adam Green's "We're Not Supposed To Be Lovers" zijn zelfs behoorlijk prikkelend. Maar het mooiste nummer is toch "Words You Used To Say", het nummer van de hand van het tweetal zelf. Het belooft niets dan goeds voor Back Numbers. En die ga ik zeker niet missen. Ik kijk wel uit.

Afscheid nemen hoort bij het leven. Ook al is het vaak een emotionele aangelegenheid en niet prettig. Van bands moeten we soms ook afscheid nemen. Zo togen wij op een grijze zondagmiddag naar Utrecht om de laatste eer te bewijzen aan (en bij een optreden van) John Wayne Shot Me (JWSM). Op deze plechtigheid waren meer bands aanwezig. Uit Utrecht was er Findel die het stokje van JWSM overgedragen kreeg en een "all girls band" uit Amerika die bij de verschijning plots een behaarde vrouw in de band had: The Ian Fays. Ze maakten indruk met ogenschijnlijk eenvoudige liedjes met gitaar, keyboard en drums, statig voorzien van allerlei toegevoegde geluiden zoals de xylofoon. Wat het meest bleef hangen waren echter de engelachtige stemmen die, ondanks dit nog niet het laatste JWSM-optreden was, ze een weg naar boven leken te wijzen. De cd The Damon Lessons en een Euro Tour EP 2006 waren na afloop dan ook snel gekocht. In de trein terug naar huis zagen we op de bandfoto en bijgevoegde tekst dat bij het album de partijen van de drummer nog door een drummachine en een bij ons onbekende dame uitgevoerd werden. Op de recentere tour EP stonden ze dan weer beide op een foto. Waar het echter om gaat is het resultaat en dat ik kan niet anders beweren dat deze prachtige lofi -liedjes ook thuis blijven boeien. Een leuke bijkomstigheid is de kerstsfeer die het oproept door gebruik te maken van de xylofoon en engelengezang. Toch zijn de onderwerpen niet des hemels zoals bezongen wordt in thema's als liefde en alcohol. Maar eerlijk is eerlijk, vrede op aard is nog ver weg en bij een middag waar we afscheid namen van één van de leukste lofi -bands van ons land past het helemaal. We namen deze middag afscheid van vrienden, maar we maakten er weer nieuwe vrienden bij.