Akron/Family - Meek Warrior

Ik herinner me ineens dat ik eerder schreef over mannen met baarden. Baarden die zo lang waren gegroeid als het maken van een debuutalbum duurt. Het waren mysterieuze mannen met baarden die hun grot uitkwamen en hun wonderschone plaatje speelden over de hele wereld. Nou ja, misschien niet de hele, maar toch een groot deel van de wereld. Wat ze precies met hun baarden deden, dat weet ik niet, maar er moet weer een stuk aan gegroeid zijn, toen ze terugkwamen in hun grot. Ze spraken urenlang, nachtenlang, zonsopgangenlang over de strijder in de man met de baard. Strijden moesten ze, ze hadden het leven gezien! Maar ze zouden niet strijden zonder hun eenzame strijd in hun grot uit het oog te verliezen. Nee, hun strijd zou tegenstrijdig zijn. Onherkenbaar en hard, onverbiddelijk ook, maar zacht en teder wanneer de strijd daar om vroeg, als de strijder zelf moe was. Strijden is muziek, dachten de mannen met baarden! Strijden is allerlei soorten muziek, dachten de mannen, net als toen we nog eenzaam in onze grot zaten en de wereld nog niet kenden. Bovendien spraken ze één ding af: ze waren samen alleen geweest, en nu zouden ze samen strijden. Met elkaar tegen de wereld en vóór de wereld. Tegelijk. Zoals ze wel meer dingen tegelijk probeerden, waarvan ze altijd pas achteraf wisten hoe deze uit zouden pakken. De plannen stonden op papier en daarna op plaat, maar nu moesten de mannen met baarden opnieuw de wereld veroveren. Nu mét een program. En dat doen ze - en ik hoop dat ze dat zelf ook weten - beter zachtmoedig, dan hardvochtig.

Zeg er het uwe van...