Alamo Race Track

Hoe is het om op tour te zijn met meerdere bands?
"Erg leuk. Gezellig vooral. Zeker na de optredens. Dan is het kletsen, een beetje drinken, een beetje eten. Eigenlijk is het een beetje zoals een familie."

Wat is het hoogtepunt van deze tour tot dusver?
"Voor mij is dat toch wel het optreden in Paradiso. Dat had niet beter gekund, de zaal was met 800 man redelijk vol. Het ging echt als een trein. We wonen allemaal in Amsterdam dus het was in zekere zin een thuiswedstrijd voor ons. Nee er waren niet alleen maar vrienden van ons, ik mocht willen dat ik zoveel vrienden had (lacht)."

En welk optreden was het minst leuk?
Lachend:"Er waren geen mindere shows. Ik denk nu alleen nog maar aan de goede dingen, over drie weken kan ik je vertellen welke show ik minder vond. Het is natuurlijk makkelijk om te zeggen dat het minder leuk was omdat er minder mensen waren. In Den Haag viel het aantal bezoekers bijvoorbeeld een beetje tegen, maar het optreden was daardoor juist erg leuk."

En jullie staan geprogrammeerd als headliner.
"Ik weet niet of dat zo is. Wij gaan toevallig als laatste, maar het is echt één avond. Iedereen speelt ongeveer even lang en elke band krijgt evenveel aandacht. Ik voel het dus niet zo dat wij de headliner zijn. Maar misschien is dat ook wel om geen druk te voelen. Het is wel heel erg dankbaar om als laatste te mogen. Het publiek heeft al een leuke avond gehad. En de mensen hebben al meer gedronken, haha. Mensen die drinken vinden alles prima."

Maar als je als eerste staat geprogrammeerd speel je vaak voor een halfvolle zaal.
"Ik speel ook in Ghost Trucker en die spelen als eerste. In Paradiso liep het inderdaad wat later vol. Daarom zeg ik tegen m’n vrienden altijd: we spelen om zes uur. Dan komen ze om acht uur. Je moet nooit de precieze tijd dat je speelt zeggen, want ze komen zeker een uur te laat."

Wat merken jullie nog van de hele hype rondom het kleedkamerfilmpje van Black Cat John Brown dat zo populair werd op YouTube?
"Ik word tegenwoordig op straat herkend, haha. Nee, dat is één keer gebeurd. Of nee, twee keer! Mijn sigarettenboer had me op televisie gezien en een meisje op de Albert Cuyp, waar ik vlakbij woon, vroeg aan mij: jij bent toch die zanger? We merken wel dat alles wat makkelijker gaat nu. Zo werd ik gisteren gebeld door iemand van MTV. Die willen dan toch ineens iets van je. Eigenlijk is het wel erg dat je als band zoiets nodig hebt om op MTV te komen."

En merken jullie het in de verkoopcijfers van jullie nieuwe plaat?
"Dat zou ik echt niet weten, ik heb geen idee hoe goed de plaat verkoopt. Ik weet wel dat ‘ie relatief vaak door mensen uit het buitenland besteld wordt. Dat zijn natuurlijk geen 100.000 cd’s, maar het is wel erg leuk. We werden laatst gemaild door een jongen uit San Francisco die onze plaat tijdens het joggen altijd aan had."

En in Frankrijk doen jullie het ook goed?
"Ja, dat gaat zelfs heel goed. We spelen daar heel veel. Onze eerste tour daar was in 2005. Dat was een tour van een maand en een stuk of vijf festivals. De plaat is daar nu ook uit en we touren daar vaak een weekje ofzo. Volgend jaar gaan we er weer heen, hopelijk spelen we ook wat zomerfestivals. De zalen waarin we spelen zijn wel de Paradiso-achtige zalen van die stad, het zijn geen cafés waar drie man staan. De laatste keer in Rennes waren er 800 man en in Lorient zelfs 1000. Maar dan zit er ineens ook weer een show in Bordeaux tussen waar maar 50 man publiek is."

Gitarist Leonard Lucieer heeft zijn bord inmiddels ook vol geschept en komt binnenlopen: "Ja, maar die show hoorde niet bij de tour. De boeker had die zelf geregeld, maar verder niet gepromoot. We spelen echt niet voor vier man en een paardenkop." En prompt begint hij aan zijn maaltijd.

Ralph gaat verder: "Nederland loopt nu gelijk met Frankrijk, dat komt eigenlijk door dat hele ding op YouTube. Het voordeel is natuurlijk dat Frankrijk een groter land is, er is meer plek om te spelen. "

Hoe komen jullie in Frankrijk terecht, veel Nederlandse bandjes proberen eerst België en Duitsland?
"Dat is echt toeval. We werden gevolgd door een platenlabel uit Frankrijk en uiteindelijk wilden ze onze plaat graag uitbrengen. Zo simpel ging het eigenlijk. En zo moet het ook gaan. Je hebt een cd met liedjes en je hoopt dat zoveel mogelijk mensen het horen. Ons Franse label Fargo is een beetje een Excelsior-achtig label, independent ook. Ze hebben een hele goede naam in Frankrijk."

Hoe ga jij te werk bij het schrijven van nummers? Een nummer als Stanley vs. Hannah bijvoorbeeld over de relatie van een huurmoordenaar met zijn doelwit?
"Ik had een keer een documentaire opstaan over een huurmoordenaar. Ik was bezig met gitaar spelen. Die huurmoordenaar had 500 mensen omgelegd, maar hij had ook iets menselijks. Ondanks dat hij zich in de jaren ’70 scheel had gemoord voor de maffia had hij een heel goed gevoel voor humor. Ik had zijn stem opgenomen met een voicerecorder en een aantal keer gelooped. En de rest? Ja, fantasie man! Ik dacht misschien is het wel leuk om die man stapelverliefd te laten worden op één van zijn slachtoffers en dat hij haar dan uiteindelijk niet vermoordt. Alles wat ik schrijf heeft een aanleiding, die aanleiding komt voort uit kleine dingen. Ik ben altijd aan het dagdromen, je hebt aanknopingspunten nodig. Die kom je overal tegen. Als je goed oplet zie je elke dag dingen waar je over kunt schrijven. Dan schrijf ik mijn schriftje vol en 80% verzin ik erbij. Het is eigenlijk heel simpel."

Ben je op zo’n moment al bezig met wat mensen er van vinden? Of wat ze er uit halen?
"Totaal niet. Ik vind dat je mensen die de plaat luisteren niet teveel moet sturen, dat vind ik zo zonde. Iedereen heeft een totaal eigen verhaal aan de nummers gegeven. Dat lijkt me nou juist de uitdaging voor de luisteraar. Het verschilt ook heel erg per nummer. Een Amerikaan dacht bijvoorbeeld dat Black Cat John Brown over 9/11 ging, over het moment dat de twee torens instorten. Iemand anders dacht dat het over de dood ging. Je kunt ook denken dat het gewoon over een zwarte kat gaat. Misschien gaat het wel over alle drie een beetje. Je kunt het zo groot maken als je zelf wilt.

Heb je aan 9/11 gedacht toen je het nummer schreef?
"Als ik heel eerlijk ben niet. Als ik daarover had geschreven had ik vast een soort Overcome van Live geschreven." (Ralph begint een stukje te zingen.) "Ik begrijp die sentimenten wel, maar ik ben niet iemand die daarover schrijft. Ik kan niets met die grote dingen, het wordt te politiek. Ik wil muziek voor mezelf als een kleine fantasiewereld houden. Ik heb niet de behoefte om aan te snijden wat er allemaal mis is in de wereld. Er is een hoop mis, maar ik zit liever in de kroeg met vrienden om daar over te praten. De kroeg lijkt wel eens de enige plek op de wereld waar je al die rottigheid weg kunt houden."

In de meeste recensies van jullie wordt gerefereerd aan andere bands, maar welke bands zitten nou binnen jouw referentiekader?
"Haha, die vraag sla ik altijd over. Kom ik er vanaf als ik volgende vraag zeg?"

Ehm…nee.
"We zijn allemaal begonnen als muziekliefhebbers, als platenverzamelaars. En van elke plaat die ik goed vind pik ik iets op. Je hebt van die bandjes die zeggen dat ze origineel zijn. Dat is echt gelul. Je pikt altijd iets op van anderen, ook onbewust. Dat vormt ook je eigen manier van teksten schrijven bijvoorbeeld. Als ik helemaal in een bepaalde plaat zit neem ik daar zeker dingen van mee. Het wordt dan wel echt mijn tekst, maar ik geef toe dat er dan wel andere inspiratiebronnen inzitten. En ach, iedereen hoort er iets anders in. Dat heeft er volgens mij ook mee te maken welke plaat ze op dat moment luisteren. Dan horen ze één noot die hetzelfde is en dan denken ze: he, dat is hetzelfde. Maar soms worden er bands genoemd die wij zelf niet eens kennen."

Leonard, die inmiddels zijn bord leeg heeft, springt in de discussie: "Ja, vooral in Frankrijk gebeurt dat regelmatig. Ik weet de naam van die bands niet eens meer."

En dan natuurlijk de vergelijking met de bands van Excelsior.
Ralph weer: "Dat vind ik wel eens vervelend. Of nee, vervelend is te sterk uitgedrukt. Kijk als we met Daryll Ann vergeleken worden begrijp ik dat enigszins, omdat ik er zelf ook naar luister. Maar het is ook makkelijk om bands van ons eigen label erbij te halen."

Op plaat klinkt Alamo Race Track heel gelaagd, hoe moeilijk is het om dit live over te brengen?
"Dat is heel moeilijk. Datgene wat je in de studio doet is bijna niet over te brengen. Het mag er van mij ook wel van afwijken, als er maar hetzelfde gevoel in. En wij zijn in de studio dezelfde als op het podium. We probeerden in het begin wel die gelaagdheid over te brengen, maar dat werd zoveel handen- en voetenwerk. Het moet voor ons ook wel leuk blijven, haha. Je krijgt live iets anders dan op plaat. Iedereen die onze plaat heeft gekocht heeft daar een kaartje voor deze tour bij gekregen. Twee voor de prijs van één dus."