Apse - Spirit

Als er één label is waar je alle releases bijna blind van kunt aanschaffen omdat hun catalogus domweg bijna geen missers kent, dan is dat het Spaanse Acuarela. Ik verwachtte een beetje dat Spirit van het uit de USA afkomstige Apse wellicht wel in de categorie missers zou vallen. Waarom? Nou, ze worden geclassificeerd als post-rock en er zijn maar weinig bands die nog iets toevoegen aan dat genre. Het is gewoon uitgekauwd. Dus waarom zou Apse dit wel doen? Nou verdulleme, dat doen ze dus wel degelijk. Spirit is zo'n (post-rock) cd die de grenzen van het genre weer eens een flinke schop geeft, net zoals Explosions in the Sky deed met zijn overrompelende debuut. Het uitgekauwde zacht-hard-zacht-trucje weet Apse namelijk op een geraffineerde manier te vermijden. Ze zoeken het breder, veel breder, en maken hun cd tot een enerverende luisterervaring. Bijvoorbeeld in het korte maar hypnotiserende "The Crowned". Daarin maken ze gebruik van een soort van Oosters ritme dat ligt onder een ijle nasale stem die doet denken aan Fire Thefts Jeremy Enigk, Een intrigerende mix met de wel overduidelijke post-rockgitaren. Zo kun je bij elk nummer wel drie à vier ideeën richtingen aangeven die Apse versmolten heeft tot iets heel eigens en onvergelijkbaars. Nu ik er over nadenk: eigenlijk is Apse helemaal geen post-rockband. Ze dat labeltje geven kost ze alleen maar klanten, die hen wel degelijk zouden kunnen waarderen. Daarom met terugwerkende kracht: een van de meest relevante - ik spuug op die term, maar het is gewoon zo - platen van het afgelopen jaar als je er van houdt de gebaande paden te ontwijken...

Wij van de vrienden van de bakkerij post rock gang smullen van deze muziek! Heerlijk dat er zo leuk over post rock (of dergelijken) geschreven kan worden. Laten we EITS afwachten :)

dank u storm voor deze info, ik kende het label niet.

Zeg er het uwe van...