Ataraxia - Paris Spleen

Dit is zo'n plaat waarvan de oppervlakkige beschrijving eigenlijk interessanter is dan de muziek. Ga maar na, een flinke groep muzikanten zet de modernistische dichtbundel Le Spleen de Paris van Charles Baudelaire om in een gotische circusvoorstelling. Vrouwen met snorren, blaffende honden en grimmig gelach. Het is de sfeer van een Tim Burton-film. Of denk aan de Franse film Delicatessen, waar een bijzondere slager een flat onveilig maakt. Aaah! 'Ladies and gentlemen, signori e signore.' Het spektakel kan beginnen. Ataraxia serveert twaalf stuk voor stuk te lange liedjes, die minder industrieel en metaal zijn dan ik had verwacht. Er is juist plaats voor akoestische gitaren en een accordeon. Helaas zijn de vocalen minder aangenaam. Twee vrouwelijke vocalisten, de ene mannelijk bulderend en de andere theatraal jankend. Komisch als een gepersifleerde opera in Klokhuis. Woe-hoe-hoe! Uiteindelijk ontstijgt elke plaat wel ergens zijn basisniveau en dat gebeurt hier in "Le Marchand de Nuages". Een gevoelig wiegende gitaar en een ouderwets (middeleeuws?) blazersarrangement, wat op de uitstekende debuutplaat van Sufjan Stevens had kunnen staan. Voeg daarbij nog wat rinkelende schelpen van Beirut en het koortje gaat ineens zingen alsof het Kerstmis is. Ook gebeurt er iets wat al veel eerder had gemoeten, een diepe mannenstem draagt op plechtige toon de tekst voor. Van mij mag de plaat er dan wel mee ophouden, maar we moeten nog een half uur. Gelukkig zijn de stoelen in dit theater wel in orde en dommel ik langzaam weg, tot het spectaculaire slotvuurwerk me wekt.

Zeg er het uwe van...