Cancer Bats - Birthing the Giant

Wat kan het in het leven toch snel gaan. In 2004 besluit je een bandje op te richten. In 2005 wordt je plaatje uitgebracht in thuisland Canada en een goed half jaar later is zelfs Europa aan de beurt. Dat moet wel iets heel speciaals zijn wat de Cancer Bats maken. De liedjes op debuut Birthing the Giant worden met een overgave gespeeld alsof dit het belangrijkste hardcore-album sinds jaren is en ook live is het best te pruimen zo ondervond ik in De Melkweg verleden maand. De mix van punkrock en hardcore is aanstekelijk, de catchy stukjes helemaal van deze tijd en de zang van Liam Cormier dik in orde. Dat laatste is niet zo vanzelfsprekend in het woud van hardcorebandjes, maar Liam weet zonder echt te schreeuwen zijn teksten hard doch verstaanbaar je luidsprekers uit te laten knallen. Dat is niet het enige dat van de Cancer Bats een uitstekende band maakt. Want, en oh wat is dit heerlijk, Birthing the Giant is een originele plaat geworden. Harder is niet altijd beter, intensiteit is belangrijker. Het knappe is dat het de band gelukt is zonder in emo-clichés te vervallen. De Cancer Bats hebben het beste van klassieke bands als de Misfits en Led Zeppelin gemengd met hun eigen sound. En die sound heeft potentie. Toegegeven, het album zakt tegen het eind een beetje in, voornamelijk omdat er nog niet genoeg variatie tussen de nummers zit. Maar de Bats hebben in een druk bevolkt genre hun plekje weten te vinden en dat is meer dan terecht.

Zeg er het uwe van...