Cancer Bats

De Cancer Bats beginnen in 2004 met muziek maken. Na een paar maanden oefenen trekken de Canadezen de wereld al in. "We namen vrij snel een demo op, daar stonden vijf nummers op. Met deze nummers gingen we maar touren. We speelden een set van twaalf minuten. Om de set te verlengen speelden we ook twee Misfits-covers. Die duurden hooguit een minuut. Maar we hadden lol en we waren allemaal hongerig om van deze band een succes te maken. Eigenlijk is het heel snel gegaan In juni kwam ons debuutalbum uit in Canada en Amerika, daarna in Engeland en nu zelfs in heel Europa." Niet veel bands kunnen op Europese tournee terwijl hun plaat nog niet uit is. "We beseffen dat we heel veel geluk hebben dat we mee mogen op deze tour. Het is voor ons heel spannend. De meeste mensen kennen ons niet, behalve als ze ons op de poster zagen staan en onze muziek hebben opgezocht op internet. De respons tot nu is dan ook onverwacht goed." Europa lijkt helemaal klaar voor de Bats. In april komen ze weer terug naar Amsterdan, nu als voorprogramma van Rise Against. Ook staan ze op Groezrock in België, het grootste punk/hardcore-festival van Europa.

Het eerste wat opvalt, los van de muziek, is de rare bandnaam. "Veel mensen zijn op wat voor manier dan ook beïnvloed door kanker, maar het is niet bedoeld om die mensen voor het hoofd te stoten. We zijn allemaal aardige jongens weet je. Ik was ooit met vrienden bezig om ziektes voor dieren te zetten. Ik bedacht toen Cancer Bats. Vanaf dat moment dacht ik, als ik ooit een rockband ga beginnen noem ik die Cancer Bats. Veel mensen worden door de naam geïntrigeerd, ze worden er nieuwsgierig van. Het blijft in je hoofd zitten en het lijkt op geen enkel andere naam." Ook de naam van het debuutalbum roept de nodige vragen op. Maar, zo zegt Liam, er wordt niet mee bedoeld dat dit de Cancer Bats een 'giant' zijn. "De titel is als laatste bedacht. We hebben bijna negen maanden aan dit album gewerkt. In het boekje van de cd zie je een vrouw die geboorte geeft aan een schip. Het staat voor ons, dat we zo graag dit album uit wilde brengen. Toen we eindelijk een goede producer hadden gevonden, moesten wij ons schema weer omgooien om rond zijn schema te werken. Alles duurde daarom erg lang, vandaar 'Birthing the Giant'"

De plaat is geproduceerd door Gavin Brown. Hij werkte eerder met Danko Jones, Billy Talent en Three Days Grace. Allemaal grote Canadese namen. "Gavin is een goede rockproducer, hij is opgegroeid met bands als Black Flag en Minor Threat. Hij weet alles van rockmuziek. Elk geluidje dat wij met een gitaar maakten deed hem aan een bepaald nummer uit het verleden denken." Het nummer van zijn eigen album waar Liam het meest trots op is, is 'Grenades'. "Voor het hele album heb ik inspiratie uit gehaald uit mijn directe omgeving. Op dit nummer eer ik mensen die in bands spelen, die clubs draaiende houden, die een kledinglijn hebben. Al die mensen die bijdragen aan de scene inspireren mij weer om harder te werken. Het is mijn manier om mijn waardering voor hen te uiten."

Het gesprek met Liam gaat vanaf dat moment over de scene. Met de komst van veel nieuwe bands is die namelijk veranderd. Punkrock, hardcore en emo, ze smelten steeds meer samen tot een nieuw geheel. Kleding en uiterlijk veranderen mee. Liam blijkt een groot aanhanger van de nieuwe scene. "Ik vind het super. Er zijn veel toffe bands die niet specifiek hardcore worden genoemd, maar die wel een bepaalde houding hebben en voor mij daarom toch hardcore zijn. Ik hou zo van hardcore omdat het een stel creatieve bands zijn die allemaal hun eigen ding doen."

Dat is natuurlijk mooi gezegd, maar wat bedoelt hij nou specifiek. "In de punkrock van de jaren zeventig was imago en kleding ook heel belangrijk, het is van alle tijden. In de screamo/hardcorescene dragen veel kids make-up, ik heb daar helemaal geen probleem mee. Ze komen er achter dat ze anders zijn en ze komen in een omgeving waarin ze zichzelf kunnen zijn. Ik draag zelf geen make-up maar ik respecteer het als mensen het wel doen. Ik denk absoluut niet dat het hardcore kapot maakt." Er zijn bands die deze mening niet met hem delen. "Wie zijn zij om dat te zeggen. Toen ik dertien was, was ik ook niet de coolste kid van de wereld. Jongeren moeten altijd zelf de keuze maken wat cool is en wat niet. Toen ik in aanraking kwam met hardcore en punkrock was er eindelijk een groep individuen waar ik mee thuis bij voelde. En fuck it, of je nou een camouflageshort met een fucking Panterashirt draagt of zwart haar hebt, make-up draagt en een damesbroek aanhebt: op beide manieren ben je heel erg bezig met kleding. En met de look van die scene. Geen van beide is beter, de ene is alleen wat sterker, haha.

Waar staan de Cancer Bats in deze wereld? "Dat is wat ik zo tof vind aan onze band, beide groepen komen naar de shows. Ze zijn beide 100 procent welkom. De muziek is datgene wat ze gemeen hebben, het gaat verder dan kleding en imago. Ze gaan beide naar bijvoorbeeld een AFI optreden, of naar dat van ons. Niets is mooier dan een groep verschillende mensen vanaf het podium zich te zien vermaken op onze muziek."

Tijdens dit betoog over de hardcorescene praat Liam wat harder dan normaal, het lijkt hem echt aan het hart te gaan. Alsof hij bang is dat zijn band niet als 'echte' hardcore wordt bestempeld. Eigenlijk zou het hem niet moeten uitmaken, de muziek van de Cancer Bats klinkt namelijk als een prettige mengeling van hardcore, punkrock en screamo. Liam weet waar Abraham de mosterd haalde. "We halen overal inspiratie vandaan. Van oude hardcorebands tot nieuwe dingen die nu uitkomen. We groeiden op met punkrock en metal. Bands als Led Zeppelin en Black Sabbath en later AC/DC. Onze gitarist luisterde vroeger naar Megadeth en Pantera. Al die stijlen smelten zo'n beetje samen tot een geheel. We zijn vier gasten die verschillende smaken hebben en dit samen tot een geheel smelten. En ja dat geheel is voor mij hardcore."