Destroyer - Destroyer's Rubies

Het was afgelopen weken een drukke boel bij ons thuis. Er was bijna elke avond wel visite en in het weekend was het niet anders. Het had allemaal zo zijn redenen en op zich was het ook niet vervelend. Er kwam alleen niets van het beluisteren van muziek. Hetgeen toch noodzakelijk is voor het schrijven van deze stukjes. Nu is niets wel erg kort door de bocht, want ik heb Destroyer's Rubies van het Canadese Destroyer, de cd die aan de beurt was, weken op de achtergrond gedraaid. Nu kan ik heel wat muziek bedenken die hier prima dienst voor kan doen, maar met dit album is dit niet het geval. En eerlijk is eerlijk, de muziek irriteerde mij zelfs. Dit is vreemd, want over de voorganger was ik zeer te spreken. Het probleem zit allereerst in de slotregels van het bijbehorende stukje: "Kurt Weill leeft!" Dit betekent dat het in mijn ogen per definitie niet al te toegankelijke muziek is met dramatiek en onverwachte wendingen. Neem hierbij de wat hoge stem, de af en toe ronkende gitaar en de redenen van mijn irritatie zijn duidelijk. Als ik dan eindelijk de tijd heb om me alleen op de bank te nestelen en de cd volluit te draaien dan blijkt de irritatie totaal ongegrond. De muziek van Destroyer, dat t.o.v. de samenstelling bij hun vorige album zelfs een volledige band is, klinkt subliem. Het is spaarzaam en effectief, het gaan andere momenten helemaal loos, het tempo wordt er soms uit gehaald, stukken (lalalala-) -tekst kunnen anderzijds mee geneuriënd worden, nergens lijkt het grijpbaar, maar toch klinkt het weer zo bekend. Alsof je John Cale, Gavin Friday, David Bowie, Bryan Ferry, Nick Cave, The Prayer Boat en uiteraard Kurt Weill in een blender gooit. Mijn vriendin vraagt later aan mij of de muziek die ik de afgelopen dagen aan het draaien ben een recensie-cd is, ze vond hem wat irritant. Tja, wat zal ik zeggen. Oneens, behalve de saaie totaal niet in de lijn liggende bonustrack. Gelukkig staat die aan het eind.

Zeg er het uwe van...