Gus Black - Autumn Days: Official Bootleg

Ik blijf het vinden: het klopt niet. Het plaatje van Gus Black dat voor mij ligt, heet Autumn Days: Official Bootleg. Misschien ben ik ouderwets, maar ik weet niet beter of een bootleg is per definitie niet officieel. Dat waren ooit, in een grijs verleden, van die illegale opnames, gemaakt met crappy en geheime opnameapparatuur, die dan op de zwarte markt verkocht werden. Met mensen die er doorheen ouwehoeren. Maar dat hoeft schijnbaar allang niet meer. Pearl Jam bracht ooit al eens een omvangrijke serie officiële bootlegs van concerten in de VS uit, en ook Gus Black probeert mij nu te overtuigen van het nut van een officiële bootleg. Autumn Days: Official Bootleg is een verzameling nummers die afkomstig zijn van Blacks laatste album Autumn Days, maar dan live opgenomen tijdens een radio-uitzending of tijdens een concert. En, surprise surprise, een Dylan- en een Young-cover. Ik heb het oorspronkelijke album nooit gehoord, maar tijdens het beluisteren van dit digipackje moet ik tot dezelfde conclusie komen als collega Storm destijds: Gus Black mist iets. Het luistert wel lekker weg, maar het raakt me niet. De arrangementen zijn teveel van het goede, de teksten zijn te cliché, de zang gaat na enkele nummers vervelen. En belangrijker: dit heeft niks met een bootleg te maken. Het kraakt niet, het piept niet. Dit is geen stoomlocomotief, dit is een Sprinter. Gus Black is net als zijn officiële bootleg: het idee is leuk, maar het is het net niet.

Sprinters kraken en piepen ook...maar dat terzijde.

Zeg er het uwe van...