Julie Doiron - Woke Myself Up

Julie Doiron is een Canadese zangeres die met "Snow Falls In November", van het album Goodbye Nobody, het mooiste nummer van deze eeuw heeft geschreven. Het is te wijten aan de daarmee opgeroepen verwachtingen dat dit nieuwe album zo tegenvalt. 29 minuten geeft de cd-speler aan en dat voorspelt al de nieuwe muzikale richting: vluchtiger en harder werk, weg slowcore, Julie rockt. Nou ja, dat valt uiteindelijk toch wel mee, maar tijdens opener "Woke Myself Up" zijn de wel erg simpele elektrische gitaarrifs toch even schrikken. Gebleven is de luie studio-attitude: één take is al meer dan genoeg. Dat heeft iets charmants, maar dan moet je wel wat langer aan je liedjes werken. Wat Julie en haar begeleiders hier brengen zijn obligate oefenruimte-ideetjes. Of is het gewoon een totaal gebrek aan inspiratie? Ach, er gebeurt af en toe echt wel wat aardigs. De akoestische gitaarsolo die aan een andere Canadees doet denken in "You Look So Alive", bijvoorbeeld. Of "Yer Kids", een nummer waar de oude intimiteit wél goed aansluit op de wat hardere gitaarriffs. Wat Julie nipt overeind houdt, is zoals altijd, die hartverscheurende stem. In "Dark Horse" weet ze zelfs te klinken als een nonchalante en hese Scarlett Johansson. Afgaande op de teksten heeft Julie relationeel gezien een lastige tijd gehad. Hopelijk is de woede er nu uit en kan ze terugkeren naar haar vertrouwde melancholie. Zoals ze aan het slot van deze plaat in het lieve waltzje "Me and My Friend" al doet: 'Me and my friend, we are not friendly anymore.'

Zeg er het uwe van...