King Me - Guide Down

Terwijl ik thuis tussen alle activiteiten door dit stukje aan het schrijven ben is Noorderslag in volle gang. Het bezoeken van het festival is er weer niet van gekomen. Druk, druk, druk. Mocht je er toch geweest zijn dan zou je daar zomaar King Me tegengekomen kunnen zijn die er een akoestische set speelde. Net zoals je trouwens King Me al vanaf eind 90er jaren in diverse bezettingen op de diverse Nederlandse (en zelfs buitenlandse) podia tegen had kunnen komen. Voor een aanleiding zorgt de band rond Michael Milo zelf wel door gemiddeld eens in het anderhalve jaar een nieuwe geluidsdrager uit te brengen. Ook in 2007 is dit het geval met Guide Down. Het album dat mij troost mag geven voor het weer niet bezoeken van Noorderslag. King Me maakt echter ook nu weer geen muziek om vrolijk van te worden. Breekbaar en emotioneel is het wel. Daar zorgen de lome liedjes die af en toe stiekem lijken te mogen rocken, de spaarzaam aangebrachte muzikale details als het geluid van de cello en viool en vooral het stemgeluid van Michael Milo wel voor. Muzikale referenties blijven bands als Radiohead en Sparklehorse, maar de lofirockers van weleer lijken uitgegroeid tot soms een heus orkest terwijl er het aan de basis toch een trio is. Guide Down is een album dat je rustig de tijd moet geven en vooral geen overhaaste meningen over moet hebben. Zit je namelijk éénmaal op de frequentie van King Me dan is dit een prachtig album waar alles op de juiste plek lijkt te staan. Alleen die rare tikken in de verder prachtige openingswals "My Maria" hadden wat mij betreft achterwege mogen blijven, maar zoals gezegd: geef het de tijd.

We gaven enkele exemplaren weg van deze mooie, breekbare plaat in een prijsvraag. Maar daar ben je natuurlijk al lang te laat voor.

Zeg er het uwe van...