Meindert Talma

'Dat werkte soms best wel', is het droge commentaar van de Fries geboren Groninger Talma. Zelf had hij het jaar daarvoor reeds in stilte zijn tienjarig bestaan als artiest gevierd. Dat er ook een jubileum voor The Negroes aan zat te komen was wel door zijn hoofd geschoten, maar even snel weer vergeten. Tot drummer Jan Pier Brands hem eraan herinnerde. Talma: 'Het is ook wel bijzonder dat je na tien jaar nog steeds in dezelfde formatie bestaat.'

Talma, die in het Friese Surhuisterveen werd geboren ('Ik was daar ook al met demo's bezig, maar had geen vrienden met dezelfde interesse. Voor hen was het toch te zware kost') begon muzikaal gezien pas echt op te bloeien toen hij zijn studie Geschiedenis, waarvoor hij naar Groningen verhuisde, had afgerond. Al gauw kwam hij in contact met een groepje Friese expats die opereerden onder de naam Stichting Hobbyrock, aan wie hij in 1995 zijn eerste demo presenteerde. Onder de indruk van Talma's klanken besloten diezelfde Hobbyrockers de liedjes meteen uit te brengen op het eigen label Oetstar Rekkers. Een jaar later volgde het debuut van Meindert Talma & The Negroes, welke laatsten uit de gelederen van Sichting Hobbyrock afkomstig waren. Naast de reeds genoemde drummer Brands waren dat zijn vrouw Janke Brands (bas) en gitarist Nyk de Vries.

Talma wijt het lange overleven van de band in willekeurige volgorde aan de Friese achtergrond der bandleden (allen afkomstig uit de Friese Woudstreek), het huwelijk van de "Brandsjes" en de muziek die ook in het professionele leven van dit echtpaar centraal staat. Talma: En ik vond Meindert Talma alleen toch wat saai klinken.'

Dat het tienjarig jubileum van Meindert Talma & The Negroes gepaard ging met een nieuwe plaat was trouwens toeval. Eerder was Talma al eens gevraagd om voor een festival in Paradiso een aantal Amerikaanse volksliedjes, afkomstig van de 'Anthology of American Folk Music'-box van Harry Smith, naar het Nederlands te vertalen. Talma: 'Na afloop waren er mensen die zeiden: "Daar wil ik wel een plaat van!". De Negroes zeiden toen: "Dat moet dan maar."'

Zodoende kon het jubileum gevierd worden met de cd Nu geloof ik wat er in de bijbel staat. Een plaat met het rauwe en sobere geluid van Amerikaanse liederen uit het begin van de vorige eeuw. Het hele project was voor Talma muzikaal gezien een behoorlijke eye-opener. 'Omdat muziek heel simpel kan zijn. Die liedjes bestaan vaak maar uit een of twee akkoorden. En toch heeft het zeer veel kracht. Het hoeft dus niet altijd "veel" te zijn.' Tekstueel lagen de liedjes wat dat betreft dichter bij Talma, ondanks het feit dat de de originele liedjes verhalen over "Amerikaanse toestanden". Talma: 'Het zijn net als mijn teksten heel directe teksten, zonder omhaal van woorden. Bovendien deden veel verhalen mij denken aan de eerste teksten die ik schreef. Deze verhaalden ook over omstandigheden en personen in mijn geboortestreek waar armoede en het geloof een grote rol speelden.'

Het eindproduct -dat overigens voor het juiste gevoel zo goed als live werd opgenomen in een Fries kerkje klinkt inderdaad beduidend anders dan we van Talma gewend zijn. Zijn cd's hebben immers vaak de neiging om verschillende muzikale genres aan te doen. Inderdaad alsof het nooit eens "gewoon" kan. Talma: 'Ik ben daar eigenlijk nooit mee bezig. Ik neem de basis altijd zelf op en denk alleen maar in de termen "snel" en "langzaam". Met de band gaan we de nummers dan verder invullen. Er wordt heel serieus nagedacht over hoe we elk nummer zo mooi mogelijk kunnen laten klinken. Wat er bij welk nummer het beste past. En ja, dat worden meestal heel diverse platen.' Dat de Negroes in de loop der jaren beter zijn gaan spelen is hier wellicht ook debet aan. Talma: 'Ze worden als muzikanten beter en beter. Ze zijn zelfs zonder mij aan het oefenen. Dat was in het begin wel anders. Als ik dan iets zus en zo wilde kreeg ik te horen dat dit buiten hun mogelijkheden lag. Nu kunnen ze alles uitvoeren.'

Het is dan ook de vraag of er snel weer een plaat verwacht kan worden met de sound van 'Nu geloof ik'. Met betrekking tot The Negroes liggen er plannen voor een instrumentale plaat. Met Tamango is Talma het Engelstalige pad opgeslagen, ondersteund door strijkers en meerdere zangstemmen. En dan heeft hij ook nog plannen voor een soloproject ('iets met soul en beats'). Talma: 'Qua zang ben ik de afgelopen tien jaar wel beter geworden. Ik heb in ieder geval van alles uitgeprobeerd. De komende tien jaar wil ik me meer op de muziek gaan richten. Het lijkt me wel mooi om me daar meer in te gaan ontwikkelen.'