Ouija Radio - Oh No... Yes! Yes!

Ik had al verscheidene malen naar deze derde cd van het uit Minneapolis afkomstige Ouija Radio geluisterd, voordat ik de moeite nam om het hypnotiserende boekje maar eens uit de jewelcase te trekken. Het was me daarvoor al wel duidelijk dat zangeres Christy Hunt binnen deze band een belangrijke rol inneemt, maar nu kwam ik er pas achter hóé belangrijk ze is voor Ouija Radio. Madam vindt het nodig om naast het zingen ook maar alle gitaar- en toetsenpartijen (die laatste op zes verschillende varianten) voor haar rekening te nemen en tussen neus en lippen door mede te delen dat op een na ook alle liedjes van haar hand zijn. En die ene is niet geschreven door een van de twee overige bandleden, nee, dat is een potige cover van T-Bone Walker, waar Hunt laat horen dat ze voor de duvel en andere bluesknakkers in het geheel niet bang is als ze haar elektrische gitaar geselt. Verder biedt het boekje voor een luie recensent een schier onuitputtelijke bron om uit te citeren. Hunt - ik neem voor de goede orde maar aan dat zij het geschreven heeft - wijdt bij elk nummer uitgebreid uit over wat de liedjes kenmerkt. Maar laat zij nou juist degene zijn die Oh No... Yes! Yes! bijzonder maakt. Ze laat Ouija Radio fladderen van venijnige vrouwenpunk naar thrashy disco, knipogen naar jaren 70-gitarengiganten om je dan psychedelisch te laten trippen op vervormde klanken in "Lantern Light". Divers inderdaad, maar door de sterke vrouwelijke ruggengraat van de band toch coherent.

Zeg er het uwe van...