Skinny Puppy - Mythmaker

Afgelopen zondagnacht voelde ik de vloer van m'n kamer trillen. Het was de subwoofer van mijn onderbuurman, en er kwamen behoorlijk onheilspellende geluiden uit zijn appartement. Z'n vriendin was niet thuis, verontschuldigde hij zich, dus kon-ie eindelijk 's nachts Resident Evil spelen. Ik voelde me bijna schuldig dat ik even was gaan kijken. De zware machinerie bij die horrorgame paste eigenlijk prima bij de donkere sfeer op de cd die ik al een week draai: het nieuwe, elfde album van de Canadese extreem-linkse industrialband Skinny Puppy. Om even onsubtiel door de muziekhistorie te scheuren, die band komt eigenlijk uit het tijdvak 1985-1995. KMFDM, Nitzer Ebb en Ministry, je kent het wel, die hoek. Niet? Nou, bij die bands hebben Trent Reznor en Marilyn Manson de mosterd vandaan, maar goed. Sinds 2004 is Skinny Puppy terug en dit nieuwste Mythmaker klinkt echt niet bejaard. Het is een soort aggrotech geworden, met introverte filterzang en gemeen overstuurd ronkende gitaarlijnen in plaats van marcherend gebonk. Zoals altijd kiest de groep niet voor de makkelijke weg. Zelfs ballad "jaHer" blijft een prachtig kille treurwilg; meer bombast wordt er uit de kast gehaald bij het overigens wat afgezaagde "haZe", dat bijkans geschreven lijkt voor de gelegenheid dat Darth Vader nog eens aan Idols gaat meedoen. Nee, dan het vette "(Jesus wants to be) ugLi" (NiN-fans opgelet), en mijn favoriet "politikiL", dat een kruising is van de oude Junkie XL, Feindflug en een moorddadige grasmaaier. Ik krijg er zin in gamen van.

Zeg er het uwe van...