Spinvis

Iets voor middernacht wacht ik bij de deur van de perskamer. Ik kijk over de reling naar La Melodia, een jonge rapster. Achter me gaat zometeen een persconferentie plaatsvinden. Die is niet openbaar toegankelijk, maar wel voor mij, want ik heb een perskaart. Nog voor ik het in de gaten heb loopt Spinvis al achter me voorbij, omzoomd door cameramensen, een geluidsman, fotografen en mensen met een bloknoot. Hij oogt wat spichtig, onwennig aan de aandacht, duidelijk moe van het optreden, en gaat aan de tafel met microfoons zitten. Naast hem komt een rijzige gestalte in pak met een dik hoofd te zitten, bij wie vanzelf het woord 'platenbons' in me opkomt en die inderdaad de juryvoorzitter zal blijken te zijn. Een journalist pakt nog wat gratis drank uit de koelkast en dan begint het. Iemand van de Buma leest het juryrapport voor. Wij als zaal mogen vragen stellen, maar maken daar weinig gebruik van. ("Wat ga je met die 10.000 euro doen?" Spinvis: "Douchen. En misschien begin ik een geurlijn.") Zo gauw als het gemeenschappelijke deel is afgelopen, storten de haviken zich persoonlijk met vragen op Spinvis. NOS Radio. Kranten. Muziekbladen. Zal ik gaan? Ik weifel. Durf ik wel? Ik wacht. Ik pak een uitgeprint persbericht van het stapeltje A4's, en zie dat de aanhef nog het jaartal 2005 vermeldt. En ik ben de allerlaatste die nog vragen stelt. Het ging ongeveer zo. Ongeveer.

"Gefeliciteerd!"
"Bedankt."
"Ik zal het kort houden - eerst werkte je in je eentje, nu heb je al samengewerkt met allerlei anderen - zoals Simon Vinkenoog - wat komt er nog voor nieuws?"
"Oh, de inspiratie blijft wel komen hoor. Op 17 februari is de première van een stuk dat ik geschreven heb voor het Metropole Orkest. In Vredenburg. Met een zangeres, en met Simon. Het gaat over de intimiteit van het ongeziene lichaam."
"Je liedjes zijn laatst wat kunstzinniger geworden. Neem nou de tekst van Flamingo..."
"Eerst was dat helemaal geen liedje. Het begon instrumentaal, pas later heb ik de tekst toegevoegd. De feel van een nummer blijft voor mij altijd belangrijker dan de zang. Ik luisterde trouwens veel naar de Gorillaz en de Stone Roses toen ik dat nummer maakte."
"Kun je al een tipje van de sluier oplichten over een derde album?"
"Als-ie af is, dan is-ie af."
"Nee, ik bedoel, wat er op zou kunnen staan..."
"Rock, en ook Amerikaanse muziek. Maar ik luister de laatste tijd ook veel naar nieuwe Franse popmuziek. Clarika, enzo. Nee, je schrijft het fout, het is met een k. Het is erg pop, zorgvuldig, heel gearrangeerd, vrolijk, droevig, bizar, erg mooi. Eigenlijk is het erg Europese muziek. Ja, Europees, dat is het woord."
"Zijn er nou dingen waar je een hekel aan hebt, muzikaal gezien?"
(bijna direct) "Onoprechtheid."
"Qua bands?"
(denkt even) "Tom Waits-imitaties..."
"Keane?"
"Naah. Als het liedje goed is, is het liedje goed. Het is geen wetmatigheid."

In de trein van 7:02 terug bedachten Spookrijder en ik alle goede vragen die ik wel had moeten stellen, maar die ben ik alweer vergeten. Het was een superavond.