The Special Agents - Bulletproof Beat

Als je zo een aantal jaren over het internet zwerft kun je niet anders dan concluderen dat er een heleboel mensen met een heleboel rare voorkeuren en liefhebberijen zijn. Je zou alle mafkezen met een fetisj voor ondergepoepte zwartgelakte dameslaarzen maar de kost moeten geven... Zo goed als er freaks zijn die eerlijk uitkomen voor hun vleselijke lusten zijn er ook mensen die helemaal wild worden van het geluid van een bepaald instrument. Sterker nog, hele volkstammen krijgen een natte neus van sommige merken instrumenten. Bij gitaren zit je dan al snel in de hoek van de Gibson- en Fender-adepten, terwijl het bij orgelmuziek vooral de Hammond is die vele harten sneller doet slaan. Niet heel vreemd dus dat er zelfs een platenlabel is dat zich volledig richt op deze orgelfetisjisten, Hammond Beat geheten. Op dit label verschijnt debuutplaat Bulletproof Beat, van de Britse Special Agents. Dat de Hammond hierop een hoofdrol speelt is niet echt een verrassing meer. De Agents spelen van die typische surfrock met een jaren '60 randje, alleen dan volledig overdonderd door de orgelgeluiden. Aangezien alle muziek instrumentaal is heeft het orgel de melodielijnen totaal naar zich toe getrokken, waardoor er dertien nummers geen ontkomen aan is. Nu was ik altijd behoorlijk gecharmeerd van het geweldig authentieke geluid van zo'n ding, maar zo als zo vaak: overdaad schaadt. Ik snakt na vier liedjes naar een minuutje rust en geen vibrerend orgel in mijn oor, helaas tevergeefs. Deze CD is veel te eentonig en gebaseerd op een enkel kunstje. Er zal vast een bepaald publiek zijn dat spontaan begint te soppen bij het idee van drie kwartier orgelmelodietjes op een drumbeat, maar ik word er vooral heel erg kriebelig van.

Zeg er het uwe van...