The Twilight Singers - A Stitch In Time

Toen Greg Dulli hip and happening was in de jaren negentig, heb ik de hele hype rondom deze man gemist. In die periode zat ik qua muzikale voorkeur meer in de hoek van Charly Lownoise & Mental Theo, DJ Paul Elstak en meer van dat soort werk. Mijn wereld hield op bij de top 40 en het volgende schoolfeest, waarvoor de meest recente danshitjes weer op cd gebrand dienden te worden (daar was ik dan weer wél heel rap bij) Kortom, Greg Dulli, Afghaanse pruiken en andere traditionele klederdracht waren destijds niet aan mij besteed. Later hoorde ik wel wat van The Afghan Whigs, maar heel grote indruk maakte dat ook niet. Muziek blijft immers voor een groot deel gevoel, herinnering en associatie, en ik heb mijn middelbare schoolperiode ook overleefd zonder Dulli en kornuiten. Dus als ik dan weer eens de kreet 'Dulli is God' voorbij hoor komen, denk ik: het zal wel. Toch, vorig jaar kwam ik Powder Burns van zijn huidige band The Twilight Singers tegen en dat was voorwaar geen verkeerde plaat. Mijn aandacht werd destijds echter vooral getrokken door drie gastbijdragen van Joseph Arthur. En het is misschien vervelend voor Dulli, maar de mede door Arthur gecomponeerde songs zijn naar mijn mening ook meteen de beste op die plaat. Dat is tevens het geval op deze EP. Ook hier weer een nummer van Arthur en Dulli samen, en ook hier weer: toch echt het beste nummer van het setje. Mark Lanegan (die van Isobel Campbell) doet nog een fijn sinistere Massive Attack-cover (Live With Me), maar de songs die door Dulli zelf gedragen worden vind ik minder interessant. De man mag zeker door naar de volgende ronde voor een bijrol als profeet, daarvoor zijn dit schijfje en Powder Burns veel te goed. Maar er staat maar één God op deze cd, en dat is Joseph Arthur.

en zo is het.

"Mark Lanegan (die van Isobel Campbell)"

Kom op zeg...

Ik ben de tel kwijtgeraakt als het gaat om hoeveel keer ik kippevel heb gekregen van Live with me. De eerste keer was op Lowlands in ieder geval (en in de Melkweg was-ie er ineens weer ;-)).
Daarna zakt dit tussendoortje inderdaad steeds verder weg in minderzeggende stukjes.

Inderdaad George, hoe durft ie gvd Mark Lanegan die van Isobel Campbell te noemen. Als Greg Dulli door sommigen God wordt genoemd, dan is Lanegan, eeh ja, wat is groter dan God?

Bauke, jij begrijpt het.

Hehe, heel fijn... u hapt :)

Kijk, weet je, Isobel kan lekker veel mooier zingen dan Mark. Ik weet zeker dat Henk-Jan (van Henk) het met me eens is.

Zeg er het uwe van...