Union of Knives

'We zochten een locatie voor een fotoshoot en de fotograaf had ons een verzameling met voorbeeldjes gestuurd. Een daarvan was van die duiven die op een zijmuur waren geschilderd van een raadhuis in Cumbernauld, waar de fotograaf is opgegroeid. We vonden het een sterk beeld en een mooie plek om wat plaatjes te schieten. Toen we later met het artwork voor de hoes bezig waren, hadden we nog steeds dat beeld in ons hoofd. Omdat we als titel Violence & Birdsong hadden gekozen, leek het ons een goed idee om een vreedzaam plaatje te gebruiken voor de juiste balans. '

Jullie zijn immers geen zware, duistere Metal band.
'Precies. [lacht] We zijn eigenlijk best wel lief.'

Maar de naam van de band, Union Of Knives, heeft toch ook een vrij agressieve uitstraling. Waar komt die dan vandaan?
'Ik weet niet of je zelf wel eens een bandnaam heb moeten verzinnen? Je komt tegenwoordig zoveel vreemde namen tegen. Alle simpele namen zijn zo'n twintig, dertig jaar geleden al opgebruikt. We hadden al een naam waar we erg tevreden over waren, maar die bleek dus al bezet te zijn door een band in de States. Om problemen in de toekomst te voorkomen, moesten we dus iets nieuws verzinnen wat voor ons dezelfde lading had. Honderden ideeën maar geen ervan vonden we goed genoeg. Ik geloof dat ik aan het rennen was om een trein te halen toen deze naam ineens in me opkwam. Ik had meteen zoiets van "Eureka! Dit is 'm!" Ik heb de rest toen verteld dat dit 'm moest zijn, geen tegenspraak! [lacht]'

Die rest zijn tweede frontman Craig Grant en toetsenist Dave McClean. Samen met Chris het trio dat de basis van Union of Knives vormt. De band is echter inmiddels uitgebreid met een bassist en een drummer.
'We zijn ooit wel begonnen met optreden met een drumcomputer en backing tracks. Het was altijd al wel de bedoeling dat we op een gegeven moment met een drummer zouden gaan werken. Dat is sneller gegaan dan we hadden verwacht. Tijdens repetities kwamen we er achter dat sommige songs zonder drummer live niet goed uit de verf kwamen. We hadden toen het geluk dat we in contact kwamen met Pete, een fantastische drummer van een andere band uit Glasgow. Onze muziek is niet echt een uitdaging voor hem. Hij hoeft alleen een steady beat neer te leggen. Maar in potentie is hij dus echt een ongelooflijk goede drummer.'

Vergroot het ook de mogelijkheden voor de band? Ik kan me zo voorstellen dat jullie muzikaal gezien nu meer vrijheid hebben.
'Inderdaad. Alles gaat er ook veel energieker door klinken. Iets wat toch vrij lastig is met een drumcomputer. Voor het tweede album wilden we sowieso een drummer aantrekken. Union Of Knives is ontstaan als studioproject. Wij zagen onszelf meer als producers dan als muzikanten die zouden gaan optreden. De plaat was eigenlijk al af voordat de band bestond. Het is dus precies andersom gegaan dan bij de meeste conventionele bands.'

En? Hoe bevalt het om met een band live te spelen?
'Steeds beter. In het begin hebben we ons vooral gericht op kleine, speciale gigs. Het was voor ons makkelijker om binnen Glasgow eerst aan een reputatie te bouwen. Om buiten Glasgow de gebruikelijke tour langs de gebruikelijke clubs te doen is een stuk lastiger. We zijn in de rest van Groot-Brittannië nog niet zo bekend. Maar onze ster is rijzende, dus groeien onze mogelijkheden.'

Hoe staat het momenteel met de muziek-scene in Glasgow?
'Beter dan ooit. Vooral omdat het eigenlijk niet eens een scene is. Je weet wel: met maar een type band of muziekstroming. Het is juist heel erg divers. Mensen kunnen gewoon lekker hun ding doen en daarin groeien zonder dat er meteen van buitenaf druk op wordt uitgeoefend, zoals je dat in London vaak ziet. Als daar iemand een keer iets bijzonders doet springen er binnen een mum van tijd platenmaatschappijen bovenop. Het wordt doodgeknuffeld voor het de kans heeft gehad verder te groeien. Dat is het voordeel van zover verwijderd van alles in het verre noorden van het land te zitten. Er lopen hier ook wel de nodige scouts van platenmaatschappijen rond, maar je hebt veel meer de kans om overal de tijd voor te nemen die je nodig hebt. Zonder dat er iemand je op de huid zit met de boodschap dat je in mei je plaat af moet hebben.'

Zo kan bijvoorbeeld de zangeres Jenny Reeve (ook uit Glasgow) rustig aan haar nieuwe muzikale project Strike The Colours werken. Dankzij haar gastvocalen op jullie album ben ik haar muziek op MySpace gaan beluisteren. Hoe is die samenwerking met haar tot stand gekomen?
'Ik ken Jenny al een paar jaar. Dave en ik hebben veel productie- en remixwerk gedaan. Zo zijn we immers bij elkaar gekomen. We hebben toen ook wat werk met Jenny gedaan. We wilden op Violence & Birdsong graag werken met verschillende stemmen om een diversiteit aan klankkleur te krijgen. Toen Jenny op een dag in de studio rondhing, hebben we haar wat partijen op "Lick Black Gold" laten inzingen. Dat beviel ons erg goed. Later heb ik haar voor "Evil Has Never" gevraagd omdat ik het idee had dat haar stem ook daarop goed zou werken.'

Wie zingt die partijen nu live?
'Ehm, ik zet mijn meest vrouwelijke stem op [lacht]. De eerste paar optredens hebben we Orlaith Prenderghast, de andere zangeres die op de plaat te horen is, meegevraagd. Ze is lerares en kon vanwege haar baan niet altijd meegaan. Als ze er dan niet was, deed ik de 'girl-parts'. Om het een en ander niet nodeloos ingewikkeld te maken en het compact te houden, hebben we besloten dat ik dat voorlopig blijf doen. We hopen wel voor iets dergelijks als een speciale show in Glasgow Jenny en Orlaith erbij te kunnen betrekken.'

Dan wordt het aardig dringen bij de microfoon. Aangezien jij en Craig al de rol van frontman met z'n tweeën delen.
'[lacht] We weten allemaal onze plek wel te vinden hoor. Gek genoeg zou ik nu niet beter weten dan te werken met twee frontmannen. Hoewel Craig pas later bij het project is betrokken geraakt. Ik wilde hem graag mee laten zingen op een aantal tracks en toen we live zijn gaan spelen hebben Dave en ik hem gevraagd om mee te zingen omdat we veel gebruik maken van vocale harmonieën. Binnen een week of zes was Craig uitgegroeid tot een vaste waarde binnen de band en dat hebben we toen maar zo gelaten.'

Bestaat er ook een kans de we jullie nog op het vaste land aan het werk kunnen zien?
'Ja. Absoluut. Er staan een aantal showcase gigs voor februari in de planning. Ik weet het niet helemaal zeker waar precies. Ik dacht Parijs, Milaan en Brussel. Amsterdam weet ik niet zeker, maar ik geloof dat Amsterdam ook genoemd is. Ik weet het niet honderd procent zeker hoor.'

Anders zullen we het voorlopig met het album en de video's op jullie website moeten doen. Een van die video's is een vrij bijzondere korte film - "The Cut Up Suite" - waarin drie van jullie nummers voorbij komen. Kun je daar iets meer over vertellen?
'We wilden het anders aanpakken dan 'your average band playing in a room'-video. Met zo'n stomme twist aan het eind. We hadden al in een vrij vroeg stadium het idee om een film te maken, omdat onze muziek ook heel filmisch is. Om samen te werken met een paar jonge filmmakers en het hele album op film te zetten. Ambitieus als wij waren. [lacht] We hebben dat idee dus wat moeten bijstellen en het is dus een korte film geworden. Joseph Briffa, een veelbelovende jonge filmmaker uit Glasgow die lokaal al aardig wat prijzen in de wacht heeft weten te slepen, kruiste ons pad en wilde gelukkig met ons samenwerken. We hebben hem zo'n beetje de complete vrijheid gegeven. We hebben hem verder alleen gezegd om onze muziek te gebruiken. Er naar te luisteren en op basis daarvan een script te schrijven. We kunnen het verder niet echt als video gebruiken. MTV gaat nooit iets spelen dat langer is dan drie minuten. Maar hij kan het gebruiken voor zijn portfolio en wij hebben een presentatie van die film gekoppeld aan een speciale show. Voor wat extra media-aandacht.'

Gebruiken jullie de film ook als backdrop voor de shows?
'Dat wilden we aanvankelijk wel doen, maar de shows zijn langzaam maar zeker meer een soort rockshows geworden. Meer dan we ooit hadden verwacht. Vooral nu we dus met een drummer werken. We spelen live meer het up-tempo werk. Maar mochten we alsnog besluiten de wat meer sferische tracks van het album gaan spelen, dan zou het gebruik van filmbeelden wel een optie zijn. Dat is dus het vreemde van andersom te werk gaan. De live versie van de band is een hele andere kant opgegaan dan we hadden verwacht. Het galoppeert een beetje voor ons uit. We doen ons best om het bij te blijven houden. [lacht]'