Pinkpop wil (en gaat) weer uitverkopen
Heeft de Pinkpop-persconferentie in dit digitale tijdperk nog wel zin? De cynicus zou immers kunnen roepen dat het programma van de 38e editie van Neerlands oudste popfestival gisteren al op festivalwebsite Graz.nl na te lezen was (de Five O'Clock Heroes zijn de enige 'nieuwe' naam die in Paradiso wordt onthuld).

Maar de persconferentie is inmiddels een instituut geworden, net als het festival en haar voorman Jan Smeets. Bovendien geven de live-optredens altijd net dat extra glansrandje aan een middag als deze.

Als er één popbiografie verplicht zou moeten zijn, dan is het Hammer of the Gods, de biografie van Led Zeppelin. Alle ranzigheid die de gemiddelde trucker uit zou willen halen, wordt hier in beschreven. Die spectaculaire gorigheid hoor je niet terug in Hammer of the Honky-Tonk Gods, Bill Kirchen's cddie zo opzichtig knipoogt naar dit boek. Bill Kirchen noemt zich in zijn biografie ook wel King of Dieselbilly, maar werd bekend doordat hij meespeelde met Commander Cody & His Lost Planet Airmen, Gene Vincent en Nick Lowe. De laatste doet ook mee op deze nieuwe soloplaat van Bill Kirchen. De ideale muziek voor op de weg: vrolijke countrystampers, boogie-achtige dreunen en zowaar honky-tonk in "Get A Little Goner". Hoogtepunt is de afsluiter, een cover van Arthur Alexander's "If It's Really Got To Be This Way". Mocht je geen idee hebben waarom Bill Kirchen zich identificeert met truckers, dan heb je nog nooit een Amerikaans countrystation beluisterd tijdens een lange autorit in de VS. De combinatie van liedjes die je daar hoort, heeft Bill Kirchen perfect in de vingers. En godzijdank verliest hij zich daarbij niet in spectaculair Telecaster-machtsvertoon. Dat hij de "Titan of the Telecaster" (als 'Master of the Telecaster' geldt bluesman Albert Collins) is geloof ik wel, belangrijker is dat hij goeie liedjes schrijft. Wel klinkt het soms te braafjes. Tijd om Hammer of the Gods weer eens door te nemen.

Gek. Terwijl de samenstelling uit twee heel bekende Engelse woorden bestaat, las ik de titel van het album toch eerst als één woord. Een woord dat ik niet kende. Iets Welsh, dacht ik even. Terwijl er toch echt een fijn geknutselde leeuw op de voorkant van Candylion staat. Snoepjesleeuw dus. En zo lief als deze leeuw is, zo is het tweede soloalbum van Gruff Rhys, die zelf ook al zo lief is. Dat concludeer ik tenminste uit de manier waarop de man zijn solo-optredens vorm geeft. Vol met kleine, verlegen grapjes, doorspekt met grote verhalen van de kleine man, vol met liedjes, opgeleukt met samples en invloeden van zowel speelgoed als radio. En zo ook dit poppy album, dat in tegenstelling tot zijn voorganger slechts twee liedjes in het Welsh telt en waarop het merendeel 'gewoon' in het Engels wordt gezongen. (Ook al gek. Hoe je teksten zelden - direct - verstaat, maar hoe je ze mist als je de taal niet kent.) Waar op de voorganger de waanzinnige taal voor een verrassingseffect zorgde, spreekt nu de muziek die taal. Want ik zei wel poppy, maar het líjkt vooral allemaal heel erg poppy, waar de verrassingen, de grapjes, de grote verhalen en de invloeden heel erg goed doorheen geweven zijn. Soms dromerig, soms bezwerend, soms psychedelisch, soms exotisch, soms jolig, soms jazzy, soms met lieve vrouwenstem van Lisa Jen en daardoor veel gelaagder dan de poppy liedjes in eerste instantie doen vermoeden. Het is de spanning tussen het intensief luisteren en de sferische achtergrond. En bovendien is Candylion een heel mooie, lieve plaat.

Ze is nog jong, Jes Lenée, de frontvrouwe van Autumn Shade. Misschien nog wel jonger dan de tweeëntwintig jaar die ik haar geef op basis van de foto's die bij haar tweede cd Ezra Moon zitten. En klassiek geschoold pianiste bovendien. Dan ligt het gevaar al snel op de loer dat je als jonge meid een beetje Tori Amos gaat zitten nabreien. Gelukkig doet Jes hier niet aan mee. Jes Lenée klinkt in het geheel niet als Tori Amos op deze cd, laat staan jong. Qua liedjes schat ik haar een eind in de dertig, misschien zelfs wel veertig. Het zijn rijpe liedjes, liedjes die eigenlijk niet passen bij haar leeftijd en nog o zo jeugdige in de mist herfstmist ronddolende stem. Het maakt Ezra Moon een aparte plaat die heen en weer wiegt tussen folk, psychedelica en ordinaire singer/songwriter. Van al dat rustige ingetogen heen en weer gewieg word ik af en toe wel een beetje dromerig en dwalen mijn gedachten af. De productie die een beetje aan hol en afstandelijk is, helpt hier waarschijnlijk ook een handje bij. Iets meer uptempo en venijn bij tijd en wijle wat zoals ze nu maar spaarzaam doet was misschien wel fijn geweest. Maar dat deze jongedame een getalenteerde tante is die haar eigen route uitstippelt is aan de andere kant alleen maar lovenswaardig.

Op de cover staat een spooky fantasytafereel met een in verregaande staat van ontkleding verkerende dame. In de bijbehorende informatie wordt Messiah's Kiss aangeprezen als True Metal. En inderdaad, ik krijg precies wat ik verwacht: stoeremannenhardrock á la Manowar en Dio. De drums knallen met grote regelmaat in dubbele-bassdrums-modus, vooral in de refreinen, de gitaren hakken er stevig op los met afwisselend logge, geluidsbeeldvullende riffs en staccato spervuur en de zanger gilt er lustig op los. De teksten verhalen over de "vengeance of fire" of hebben titels als "Steelrider", "The Ancient Cries" en "The Ivory Gates". Kortom, Messiah's Kiss volgt nauwgezet het Protocol voor Stoeremannenhardrock. Maar hoewel ik zelf een tikkie uitgekeken ben op het genre en hooguit incidenteel nog eens wat Dio opzet, kan ik niet anders dan concluderen dat deze heren wel een verdomd degelijke en lekker klinkende partij stoeremannenhardrock hebben neergezet. Qua songs is er weinig verrassing te bespeuren, maar qua uitvoering en geluid steekt dit Dragonheart zeker boven de middelmaat uit. Met name zanger Mike Tirelli maakt dit een album dat ik zeker nog eens zal opzetten. Op het genre uitgekeken of niet.

Ik vind Bjorn Berge een beetje een raar mannetje. Tegenwoordig zit hij meestal met een kek designbrilletje en stijlvol jasje op het podium en geselt hij zijn twaalfsnarige gitaar. Op de hoes van Illustrated Man zag je heel wat anders. Daar zie je de imposante spierballen en tatoeages verborgen die een verleden als hardrock- of metalgitarist doen vermoeden. Niet dat Berge nu niet meer hard rockt, dat doet hij namelijk zeker wel. Op zijn nieuwe, achtste solo-cd I'm The Antipop laat hij zich van zijn beste kant horen. Berge heeft er altijd al een handje van gehad om eigenzinnige covers uit te brengen op cd en live te spelen, deze keer bestaat de tracklisting uit louter covers. Ik moest af en toe even goed nadenken om op de origineel uitvoerende te komen. Zo is het openingsnummer "Testify" een cover van Rage Against The Machine en dat is niet gelijk een band die je makkelijk combineert met slechts een zanger met een donkere rauwe stem, slechts gewapend met een tiental over twaalfsnaren razende vingers. Het werkt echter wonderwel, deze met deltablues volgepompte cover. Het knappe is dat Berge precies die plekken weet te vinden waar covers van onder andere Led Zeppelin ("Heartbreaker"), Red Hot Chili Peppers ("Suck My Kiss") en Audioslave ("Show Me How To Live") ruimte laten om ze naar zijn hand te zetten. En als die ruimte er volgens hem niet is, dan schuwt hij het niet om dicht bij het origineel te blijven. "Buena", oorspronkelijk van Morphine én zonder gitaren, is hier een mooi voorbeeld van. Net als de mooie lome slide die hij speelt in "One Believer". Die ballade is misschien wel de grootste verrassing op I'm The Antipop.

Zelfcensuur is een journalistieke hoofdzonde. Als stukjesschrijver sta je achter je mening en draag je de gevolgen er van. Eerst maar eens beginnen met de feiten. Infinity On High is het vierde album van Fall Out Boy. Emo is booming in Amerika en Fall Out Boy is één van de uithangborden van het genre. Hun sound laat zich het beste omschrijven als 'catchy' emopunkpop. Voorganger From Under the Cork Tree was, door de vele refreintjes en melodietjes, al een voorbeeld van emopunk-light, op deze opvolger gaat Fall Out Boy nog een stapje verder. Opener "Thriller" (what's in a name) begint met wat gemompel van platenbaas Jay-Z die de fans van Fall Out Boy bedankt. Single "This Ain't a Scene, It's an Arms Race" mixt elektro door de emopop en als je dan ziet dat r&b-man Baby face ook nog eens twee nummers heeft geproduceerd dan zou je denken dat de Amerikanen een geheel nieuwe weg zijn ingeslagen. Niets is minder waar. Ja het klinkt allemaal nog toegankelijker en nog meer gericht op een mainstream-publiek dan op voorganger From Under the Cork Tree, maar verder is veel bij het oude gebleven. De lange songtitels ("I'm Like a Lawyer with the Way I'm Always Trying to Get You Off"), de pakkende refreintjes en de sporadische punkrock rifjes. Het klinkt allemaal zo bedacht, voorgekookt en te uitgebalanceerd. De grote schare, veelal jonge, fans zal deze plaat slikken als zoete koek, ik kan niet naar deze radiovriendelijke puberpunkpop luisteren. Fall Out Boy is hèt voorbeeld van commerciële halfzachte Amerikaanse tienermuziek. En kom nou maar op met die reacties.

Hoeveel schoonheid kan een mens verdragen? De intense pracht die Eluvium laat horen op het nieuwe album Copia is zo pijnlijk mooi een aangrijpend dat mijn hart breekt en mijn ooghoeken continu volschieten met zoute tranen. Waar Eluvium a.k.a. Matthew Cooper in het verleden voornamelijk ambient en noise-achtige dingen maakte - wel met geweldige melodieën - gaat Copia van de eerste seconde direct naar het hart van de neo-klassiek. Neem nu opener "Amreik": dat klinkt zo erg als Jóhann Jóhannssons beste werk dat het bijna een kopie genoemd mag worden, maar wie maalt erom als Eluvium diezelfde kwaliteit in een kleine drie minuten neer kan zetten? En dat is nog maar het begin. Zwem gelukzalig mee op "Indoor Swimming at the Space Station" (waarbij de prachtige titel de lading volledig dekt), raak net als ik eindeloos gefascineerd door drones die eeuwig mogen voortduren in "Seeing You of the Edges", verlies jezelf in de emotie van prachtige pianocomposities als "Prelude for Time Feelers" of "Radio Ballet". Ongekend en zonder enige schaamte gaat Eluvium voor de pure schoonheid, net als geloofsgenoten als de eerder genoemde Jóhannsson en Max Richter. Weerhaakjes? Climaxen? Noise uitbarstingen? Nee, niets van dat alles op Copia. Regelrecht naar de ziel, vol op de emotie. Glorieus. Majestueus. Nog veel meer van die dingen. En alles met maximaal effect. Horen is geloven.

Globalisering. Er zijn veel redenen om hiertegen op de barricades te gaan staan. Er was echter een tijd dat het ontdekken van de wereld en de exploitatie van mensen in ieder geval milieutechnisch geen grote problemen opleverde. Schepen vol met slaven gingen zo van Afrika naar Amerika waar de slaven vervolgens "de blues" kregen. Tegenwoordig wordt er over de hele wereld blues gespeeld. Het leuke is dat er ook andere stromingen hun weg gaan. Zo komt er ook muziek uit de Arabische wereld onze kant op. Waar deze elkaar ontmoeten ontstaat er dan een crossover van beide met een nieuw muzikaal geluid. NO Blues is zo'n band die ik door de naam al bijna als niet interessant betiteld had wegens de zoveelste bluesband, maar NO Blues maakt geen pure bluesmuziek zoals NO in de naam al aangeeft. In hun geval brengen ze een mix van stijlen met de muziek uit de Arabische cultuur. Het drietal Ad van Meurs (gitaren en aanverwanten beter bekend als The Watchman), Haytham Safia (befaamd U'd-speler uit Jerusalem) en Anne-Maarten van Heuvelen (contrabas en met veel bandhistorie) is de basis van het gebeuren waar ze allen zo hun vocale gedeelten op zich nemen. Om het geluid te complementeren worden er nog gastmusici "ingehuurd" waarvan Tracy Bonham de bekendste is. De bijzondere mix maakt Ya Dunya (hun tweede album alweer) er eentje die volgens mij veel mensen zou moeten interesseren. In ieder geval hen die open staan voor nieuwe muzikale wegen. Hoogtepunt is wat mij betreft de bewerking van een traditional in "Rageen Rambling" waar de samensmelting optimaal plaatsvindt en het resultaat zich in mijn hoofd nestelt. Globalisering heeft toch ook zo zijn goede kanten.

'Wie karig zaait, zal karig oogsten; wie overvloedig zaait, zal overvloedig oogsten.' Of de heren van Naglfar erg begaan zijn met bijbelse metaforen betwijfel ik, maar de titel van hun laatste album doet vermoeden dat voor deze Zweden de tijd is aangebroken om de zoete vruchten te plukken van alle inspanningen die de afgelopen jaren geleverd zijn. En dat zou best wel eens kunnen lukken. Na het geweldige Sheol uit 2003 en het sterke Pariah uit 2005, is Harvest eveneens een werkje van uitmuntende klasse geworden. Vaak vergeleken met grootheden als Dissection, Emperor en Dimmu Borgir, heeft dit vijftal door de jaren heen wel degelijk een eigen geluid ontwikkeld. Als geen ander weten deze doorzetters ruige blackmetal te combineren met ijskoude melodieën. Bovendien steken alle nummers compositorisch goed in elkaar. Furieus hakwerk wordt afgewisseld met sterke refreinen en hier en daar is zelf een solo te bespeuren. Komt nog bij dat de zang prima verstaanbaar is, de teksten ergens over gaan en de productie tot in de kleinste details is uitgewerkt. Ik weet dat er in de bijbel staat dat het zaliger is om te geven, dan te ontvangen, maar daarop maak ik graag een uitzondering. Het ontvangen en tot je te nemen van dit fijne werkje is minstens net zo zalig.

Lama's, dat vind ik altijd een beetje van die halfbakken gedrogeerde kamelen. Als je ze aankijkt dan kijken ze altijd een beetje schaapachtig terug. Alsof het ze allemaal niet zo heel veel uit maakt wat er om hen heen gebeurt. Sloom en loom kauwen ze traag op stro of gras en lijken hun omgeving te vergeten. Als ze de kans hadden en het konden, dan zouden ze volgens mij maar wat graag met zo'n strootje tussen hun tanden op de rug gaan liggen in het gras om schaapjeswolken te gaan tellen. Net zo lang tot er geen een meer te bekennen is. Kun je je er wat bij voorstellen en lijkt jou dat ook wel wat? Nou, dan moet je je misschien maar eens wagen aan High Llamas, de band van Sean O'Hagan. Zo klinken de High Llamas namelijk al jarenlang. Hun nieuwe cd Can Cladders staat weer stampvol (wel met zachte hand aangestampt, hoor, vrees niet) met extreem brave, lieflijke liedjes. Je weet wel: bloemetje in je haar, heel uitgebalanceerd orkestje erachter, samen met je vriendjes en vriendinnetjes naakt al waterpijpslurpend urenlang met engelengeduld koortjes inzingen net zolang tot iedereen het praaaaaaaachtig vindt en op naar het volgende nummer. Als je Burt Bacharach en onze Nederlandse vrienden van Bauer al braaf vond, pas dan maar op dat je je niet verslikt bij het horen van de liedjes op deze cd. Meer geraffineerde easy listening pop dan de High Llamas maken op Can Cladders hoorde ik in ieder geval zelden. Behalve natuurlijk op de andere High Llamas-albums.

Als recensent betrap ik mezelf erop vaak een wat te gematigd standpunt in te nemen. Zo had ik best wat guller kunnen zijn voor het album van Larkin Grimm en had ik daarentegen harder moeten oordelen over de pseudo-weirdo's van Spires That In The Sunset Rise. The One Ensemble is de derde plaat van Secret Eye die ik mag recenseren en laat deze plaat zich zowel muzikaal als kwalitatief precies tussen de twee eerder genoemde albums bevinden. Wat nu te doen? De zweep erover, want ik heb het even helemaal gehad met die freakfolkers. Dit Schotse kwartet begint in "Joker Burlesque" nog aardig avant-gardistisch met een Kronos-violenintro, maar slaat dan landelijke wegen in. Het zijn volksmelodieën die de resterende plaat vullen. Opvallendste instrument van dienst is de bouzouki, jammerend en krakend als altijd. Leuk hoor, maar ik heb het Nederlandse duo Tenuzu No Chiizu wel eens interessantere capriolen met het instrument horen uithalen. "Neither One Thing" combineert het beste en het slechtste van dit album. Eerst is er een gastrolletje voor Hanna Tuulikki die kinderlijk melig een of andere Chinese melodie zingt, dat dan weer wel feilloos verglijdt in een magisch zuidelijke Faulkner-sfeer. Helaas duurt dat stukje zo ongeveer veertig seconden. De rest van de plaat wordt gevuld met oeverloos gerommel. Goede melodieën ontbreken en dat manco wordt ook niet door enig hypnotisch effect verholpen. Best gênant, voor deze technisch gezien goede muzikanten. Lichtpuntje is nog "Smok", waarin een klarinet en violen samen een net niet te sentimentele Lord Of The Rings-melodie spelen.

Zwolle, dat is niet het eerst wat me te binnen schiet als ik denk aan een bruisende stad. Ze hebben ze er een leuke poptempel, de lokale voetbaltrots speelt in de Eerste Divisie, de Hogeschool is er christelijk en het centrum is aardig, doch niet opzienbarend. Ze kunnen Herman Brood nog opvoeren als claim of fame, maar dan heb je het in mijn ogen wel gehad, aangezien ik vrij weinig met hiphop heb. Een kalm provinciestadje dus waar niet zoveel te doen is. Zou dat wellicht de reden zijn dat hedendaagse plaatselijke rocktrots, 16Down, het internet opzocht en haar nieuwe plaat lanceerde, op het überhippe Second Life nog wel? Het zou zomaar kunnen. Of het een geslaagde lancering was, ik zou het niet weten. Mijn Hattrick verslaving kost al zoveel tijd dat ik geen Tweede Leven wil beginnen. En al helemaal niet digitaal. Maar goed, voor de nieuwe plaat hoef je gelukkig niet het internet op, al kun je wel wat voorproeven bij MySpace. En als ik F.L.O. beluister dan vraag ik me af wat 16Down eigenlijk op dat Second Life te zoeken heeft. Want de muziek is alles behalve hip. Degelijke gitaarrock, knap gemaakt, maar je hebt het allemaal al eens eerder gehoord en beter. In sommige gevallen doet het aan een gedateerde Stone Temple Pilots-plaat denken en in andere gevallen weten ze waar Live de mosterd haalt. Kortom, het is allemaal heel veilig, maar gezien de populariteit van een band als Live schijnen we hier wel pap van te lusten. Nogmaals, de plaat luistert lekker weg, maar na afloop weet je niet meer wat je gehoord hebt. Wat dat betreft past het wel weer op internet/Second Life. Het is namelijk al net zo vluchtig...

Treuren om een voorbijgegane liefde is een geliefkoosde 'hobby' van veel songschrijvers. Ontelbare zijn door hun fans hun verdriet toe te vertrouwen. Of dat in het geval van Of Montreal's nieuwe cd Hissing Fauna, Are You The Destroyer? ook zal gebeuren waag ik te betwijfelen. Niet omdat Hissing Fauna, Are You The Destroyer? een slechte plaat is, integendeel zelfs; het is een meer dan geweldige plaat. Dat rijk worden zal voor Kevin Barnes hoogstwaarschijnlijk niet gebeuren omdat de indiepop/rock die hij maakt hier veel te excentriek en 'moeilijk' is. Dat doet hij overigens al tien jaar lang met zijn band. Die kende al vele samenstellingen en is vernoemd naar de plaats in Canada waar een ex van Barnes woonde. Op Hissing Fauna, Are You The Destroyer? draait het ook om een ex. In dit geval verwerkt Barnes de scheiding van zijn vrouw Nina en dit album is wederom een sprekend bewijs van het feit dat privé-ellende vaak het beste boven haalt bij liedjesschrijvers. Hissing Fauna, Are You The Destroyer? is namelijk een wonderbaarlijk bonte en intrigerende plaat, die op een rare manier zelfs dansbaar is. De spil en keerpunt van de cd is het bijna twaalf minuten durende "The Past Is A Grotesque Animal". Een donker nummer met een Cure-achtige doffe beat als basis, waarop - des te verder het nummer vordert en Barnes zijn hart meer en meer uitstort - de synthesizers almaar weirder worden. Na dit nummer lijkt de bodem van de gifbeker voor Barnes in zicht. De vier nummers die nog volgen op "The Past Is A Grotesque Animal" zou je met een beetje goede wil zelfs positief kunnen noemen en zijn al net zo intrigerend als de eerste helft.

Een aantal weken geleden ontdekte ik David Vandervelde op internet en ik schreef er toen direct een zeer lovend stukje over op mijn weblog. De paar nummers die ik had gehoord, hadden mij vrij snel overtuigd van de kwaliteiten van deze 22-jarige muzikant uit Chicago. Ik haastte me dan ook om de debuut-cd The Moonstation House Band te bestellen. Helaas ging er bij de betaling van de verzendkosten iets mis en de afgelopen week kreeg ik een mailtje dat mijn bestelling was geannuleerd. Ik baalde, maar gelukkig niet lang. Twee dagen later viel de envelop van FU met te bespreken cd's in de brievenbus en een van die cd's was de genoemde cd van David Vandervelde. Ik was weer blij. Ik heb "The Moonstation House Band" (de titel is tevens de naam van de begeleidingsband) ondertussen al heel wat keren gedraaid en deze cd bevat inderdaad een aantal prachtige songs. In eerste instantie vergeleek ik David met Marc Bolan maar die vergelijking was voornamelijk gebaseerd op het geluid van de aanstekelijke single "Jacket". Nu ik de hele cd gehoord heb, moet ik toegeven dat een vergelijking met John Lennon en David Bowie uit de jaren zeventig veel dichter in de buurt komt, alhoewel Bolan en Bowie natuurlijk zeer verwante muzikanten zijn. Ik kan maar twee minpuntjes vinden: de laatste track "Moonlight Instrumental" klinkt ongeïnspireerd en de lengte van de cd. Een album waar twee jaar aan gewerkt is, is met 32 minuten toch wel een beetje kort. Ik hoop in ieder geval dat David Vandervelde nog meer songs geschreven heeft en dat we nog een vervolg op deze cd krijgen.

Het debuutalbum van Jeff Buckley heette Grace, het debuutalbum van Rose Kemp (dochter van Steeleye Span's Maddy Prior en Rick Kemp, ze komt dus uit een meer dan goed nest) heette precies hetzelfde. Rose bracht het al op zeventienjarige leeftijd uit en als ik haar moet geloven, dan klinkt dat album heel anders dan wat ze ons op haar tweede cd A Hand Full Of Hurricanes laat horen. Op haar MySpace-pagina zegt ze zelf: 'if you like the songs on my page don't buy that (Grace dus), it's nothing like it!' Dan zal ze daarop wel niet klinken als de vrouwelijke incarnatie van Jeff Buckley, maar meer zoals haar ouders klonken of iets dergelijks. De naam Jeff Buckley spookt namelijk zeer nadrukkelijk rond op A Hand Full Of Hurricanes. Af en toe op het enge af zelfs heeft deze cd een sfeer zoals Grace ook kende. Zeggen dat Buckley in Kemp zijn vrouwelijke gelijke gevonden heeft, dat gaat me nog een beetje te ver. Maar Kemp is ook nog maar 21. Misschien dat ik daarom er wel een beetje begrip voor heb dat haar platenmaatschappij zelf in de biografie liever rept over 'already drawing comparisons to PJ Harvey and Regina Spektor', maar de naam Buckley weglaten op dit A4-tje is wat mij betreft volstrekt onjuist. Of geeft het teveel druk - en misschien is ook wel teveel gevraagd, al kan ik me geen andere vrouwelijke variant bedenken - om met deze legende vergeleken te worden? Vast, maar ik heb rotsvast vertrouwen in de kwaliteiten van deze dame van goede komaf.

Dat tegenwoordig bijna alle platenmaatschappijen hun promotiecd's in een lullig kartonnen hoesje stoppen is vervelend voor ons, de platenpraatjesmakers, maar ik heb mij daar inmiddels bijna overheen gezet. In sommige gevallen baal ik er echter nog flink van. Het bijgaand schrijven door Relapse Records laat mij immers kwijlend verlangen naar de échte heruitgave van Nobody Likes A Thinker. Hier schijnt een fantastisch boekje bij te zitten met zeldzaam fotomateriaal, bijzondere notities en - meest belangrijk - meer beeldmateriaal van tekenaar Ben Brown, verantwoordelijk voor de klassieke cover. Maar goed, ik moet het doen met een flodderig kartonnetje en zal daar niet langer over zeuren. De inhoud van het hoesje maakt namelijk een hoop goed. Dik twintig jaar na het verschijnen van de baanbrekende EP komt dit geweldige debuut van het Australische Mass Appeal eindelijk in een acceptabel gemasterde versie uit. Behalve de zeven originele nummers zijn er maar liefst 16 (!) bonustracks toegevoegd, waaronder enkele demo opnames en wat livemateriaal. Het is anno 2007 moeilijk voor te stellen dat een dergelijke plaat in 1986 een heuse schokgolf door de punkscene deed gaan - ik heb het zelf ook niet bewust meegemaakt - maar je hoort nog duidelijk de heerlijk rauwe woede van een band die zijn legendarische begin nooit een waardig vervolg heeft gegeven. De, voor die tijd ongekende, combinatie van gorgelende punk met rammende metal weet nog steeds te boeien en de nieuwe mix is glashelder. Het is verhelderend om weer eens een ander geluid te horen dan waar de tegenwoordige glad afgemixte punk- en metalbandjes zich van bedienen. Een moet-heb voor ieder punkhoofd met gevoel voor nostalgie.

Dat JP (kort voor Jan Piet) Den Tex een oude rot in het vak was die al een flinke poos meeliep, dat wist ik wel. Ik wist echter niet dat hij al platen opnam voordat ik überhaupt geboren was. Het bewijs hiervan wordt geleverd bij de eerste oplage van zijn nieuwe cd Bad French. Op de extra cd die hierbij zit, zijn opnamen te horen die bedoeld waren voor de tweede cd van zijn eerst band Tortilla, die eigenlijk in mijn geboortejaar 1973 had moeten verschijnen. Zover kwam het niet, maar de demo's zijn goed genoeg om nu alsnog het daglicht te mogen aanschouwen. Ik moet wel mijn best doen om JP te herkennen in de liedjes waarop hij zichzelf begeleidt op piano en slechts spaarzaam bijgestaan wordt door andere instrumenten. Waar de Den Tex van nu vooral doet denken aan JJ Cale, John Hiatt, Lou Reed en soms qua geluid een beetje aan Mark Knopfler (zonder diens eeuwige saaiheid gelukkig), herinnert de Den Tex uit de jaren zeventig vooral aan Randy Newman en Billy Joel. Ik geef persoonlijk de voorkeur aan de muziek die JP den Tex nu maakt, samen met zijn band The Emotional Nomads. Bad French vertelt in twaalf bedrijven het verhaal van de trektocht door Amerika van een schrijver op zoek naar een nieuw verhaal. Hij raakt onderweg verslingerd aan een Russische prostituee en slaat samen met haar op de vlucht voor haar pooier. JP den Tex toont zich net als op zijn voorgaande cd's La Jeune Fille... en Emotional Nomads een bekwaam verteller en songschrijver. Hij weet alle songs op Bad French een eigen teint te geven, waardoor het lijkt alsof hij op zijn reis als het ware steeds weer een andere staat aandoet en dat is knap. Dat hij daarbij erg Amerikaans klinkt lijkt me gezien het vertelde verhaal niet meer dan logisch. Overigens krijg je als toetje na afloop van het verhaal nog een extra versie van "For You" (toch al een van de prijsnummers van deze cd) dat omgeturnd is tot een duet met Krista Detor. Daar wordt het nummer nog mooier van.

Shiva heette de band waarin zanger/gitarist Armin Sabol en zanger/bassist Mat Sinner (Sinner, Primal Fear) hun muziekcarrière ooit begonnen. Na vergeefse pogingen tot een debuutalbum te komen legde Sabol zich toe op produceren - van onder andere Rage en Peter Schilling's wereldhit "Major Tom" - en Mat Sinner begon zijn eigen bandje. Voor een aidsbenefiet kwamen ze weer eens bij elkaar en dat beviel zo goed dat ze besloten weer samen op te gaan nemen, nu met drummer Martin Schmidt onder de naam Goddess Shiva. Tot mijn verrassing noemen ze mijn favoriet Frank Marino & Mahogany Rush als inspiratiebron. Dat hoor ik er eerlijk gezegd weinig in terug, maar dat de inspiratie uit de hoek van de powertrio's komt is duidelijk. Behalve het sitar-intro en het sitar-outro is het namelijk bluesrock wat de klok slaat. Dan weer wat meer rechttoe-rechtaan in Gene Simmons-achtige composities ("Mind Of A Killer), dan weer in lekker zware bluesrockers á la Pat Travers met lang uitgesponnen solo's ("Barefoot And Naked"). Wat de songs gemeen hebben: goede hooks, smakelijk gitaarwerk van Armin Sabol (die man verdoet z'n tijd achter de knoppen van een mengpaneel!) en een mix zoals 'ie hoort te zijn bij een powertrio, zwaar, niet te gepolijst en met een lekker smerig gitaargeluid. Het laatste album van Sinner vond ik heel aardig, dit vind ik een absolute kraker!

18 februari 2007. Hartje winter. 15°C. Gevoelstemperatuur nog wat hoger, zo uit de wind en in de zon. Heerlijk. Maar toch: zo is winter natuurlijk niet bedoeld. Bij winter hoort sneeuw, vorst, ijs, verlaten witte vlaktes, isolatie en eenzaamheid, kou, warme chocomel met een snufje kaneel, een knisperend haardvuur. Dat vindt Lawrence English van down under ook. Voor die dagen dat je het huis niet uit durft uit angst om te bevriezen, en alleen maar gefascineerd je keukenraam uit kan kijken, heeft hij For Varying Degrees of Winter gemaakt, een album vol afwisselende, sfeervolle ambient. Van zeer minimaal en ijzig koud tot dreigend en onderkoeld, maar nooit boven het vriespunt. En zo hoort het natuurlijk ook in de winter. Dan kan ik het nog zo heerlijk vinden in mijn schijnbaar altijd groene tuin in het zuiden des lands, maar met winter heeft het natuurlijk helemaal niets te maken. En winter is wel nodig; een noodzakelijke catharsis om daarna verfrist en vernieuwd door te kunnen gaan. English begrijpt dat wonderwel en zorgt met zijn machtig mooie klankenlandschappen voor precies de juiste hoeveelheid winter. Gelukkig maar. Heb ik toch nog mijn winter.

Er ging enige tijd geleden bij ons in de stad een gerucht over een bende die actief zou zijn. Deze groep zou mensen met veel geweld overvallen, zowel geld als kleding afnemen en de hele gruwelijke operatie afronden met de vraag: "wil je huilen of wil je lachen?". Wat er gebeurde wanneer er voor de eerste optie gekozen werd laat zich raden, maar ook het verzoek om te mogen lachen bleek een kat in de zak. De klootzakken sneden dan een stukje in in beide mondhoeken en dwongen hun slachtoffers tot een brede glimlach. De hele boel scheurde dan in, met een blijvend litteken van oor tot oor als resultaat. Deze mishandeling zou de naam "Chelsea Smile" dragen en was dus geen kinderspel. Uiteindelijk bleek dit hele verhaal een grote urban legend en ik ben ook nooit iemand met een dergelijke verminking tegen het lijf gelopen. Het zieke concept heeft me in ieder geval wel behoorlijk weten te boeien en ik ben blijkbaar niet de enige. Todd Youth is de grote man achter The Chelsea Smiles en probeert de band alleen al door de naamgeving een heftig imago te geven. Youth loopt al heel wat jaartjes mee en probeert op zijn eigen wijze de geest van vervlogen helden als The Ramones, New York Dolls en Murphy's Law in leven te houden. Dit lukt hem aardig, met een prettige mix van pure Rock N' Roll en 1-2-3-punk. U weet wel, strakke zwarte spijkerbroeken, All Stars gympen en de onmisbare leren jacks. De liedjes zijn catchy en zullen weinig mensen voor het hoofd stoten, maar doen de heftige bandnaam geen eer aan. Het wordt nergens meedogenloos en pruttelt vaak een beetje voort. Een prettig gitaarsolootje hier, een tempowisselinkje daar, niemand zal er wakker van liggen. Als The Chelsea Smiles een flinke lading peper in den reet zouden krijgen zou er tenminste écht iets te lachen zijn.

Ik ben eigenlijk niet iemand die veel nadenkt over de muziek die ik beluister. Het is een kwestie van gevoel en ik beslis vrij snel of ik iets leuk vind of niet. Meestal vind ik het lastig om uit te leggen waarom ik de ene cd wel goed vind en de andere niet. It's just a feeling. Nu schrijf ik al een tijdje over muziek, niet alleen voor deze website maar ook voor mijn eigen weblog en daarom moet ik soms wel opschrijven wat ik goed vind aan een bepaalde band. Dat is dus niet altijd eenvoudig. Bij het album van de drie Zweden van Cut City heb ik dat probleem echter niet. Ik beluisterde de cd afgelopen zaterdag voor het eerst terwijl ik even op de bank lag om bij te komen van een drukke dag. Ik zat echter vrij snel weer overeind. Deze muziek deed me terugdenken aan de eerste twee geweldige lp's van Echo & the Bunnymen en toen ik de door de platenmaatschappij meegeleverde bio las, zag ik dat die Liverpoolse band ook daarin genoemd werd. De overeenkomst is gewoon overduidelijk en voor mij in ieder geval niet op een vervelende manier. Cut City maakt op Exit Decades lekkere up-tempo muziek met aanstekelijke ritmes. Het begint al direct met het openingsnummer "Like Ashes Like Millions" en zo gaat het door totdat de negen songs zijn afgelopen. Geen tijd om rustig over de muziek na te denken. Precies zoals het hoort. Toch heb ik één puntje van kritiek: deze muziek verdient een betere verpakking! Het zwarte cd-doosje met de lelijke, nauwelijks leesbare belettering op de achterkant past echt niet en de bassist van de band die dit heeft ontworpen kan zich beter bij de bas houden.

Misschien werd het maar eens tijd voor een coming-out. Ik schrijf nu al bijna 2,5 jaar op deze site en heb in die tijd al een aantal pop-cd's besproken die toch al wenkbrauwen deden rijzen. Als dat al niet was vanwege de regenboogkleurige boekies erbij (Klaxons, The Feeling, Basement Jaxx, Fischerspooner) dan wel vanwege mijn goedkeuring van rare falsetto-stemmen met een enorm bereik (Scissor Sisters, Jay Kay, The Rocket Summer). Voeg er nog een diepe liefde voor sterke pianotunes bij en ik vrees dat ik toch echt ergens een gay-kant aan mijn muzieksmaak heb. Gelukkig zijn er dan nog windbuilen als de 23-jarige Mica Penniman, alias Mika, om een gezonde bloedhekel aan te hebben. Niet dat-ie écht kutmuziek maakt op zijn debuut dat in Engeland al op 1 staat ('ka-tching!' inderdaad); alle bovengenoemde ingrediënten waarom ik het leuk zou moeten vinden zitten er wel in. Maar jezus, wat is die gast een aansteller! Wie Tiga al irritant vond kan Mika al helemaal wurgen. Bij diens kopstem (waar zelfs ík kromme tenen van krijg, kun je nagaan) krijg je er gratis irritante gilletjes bij, genant behaagzieke teksten en een ontzettende overproductie op kinderachtige deuntjes. Om meneer zelf te citeren: "too much candy gonna ride rot your soul". De vergelijking met cartoons klopt: dit hele album is te licht, te weinig gedurfd, nogal nep en niet bestand tegen regelmatige consumptie. Kortom, te pop. Maar stiekem wel leuk.

Stel je voor dat je als een Sexy Beast, lekker bruin ligt te verbranden in het hete Spanje aan de rand van je hemelsblauwe zwembad en je hoeft je helemaal nergens zorgen over te maken. Dan verandert opeens alles als er een enorme steen net naast je in het zwembad ploft en niet lang daarna een oude kennis van je opduikt uit een schimmig verleden die je mee wil slepen in een duister avontuur waardoor al je ellende begint. De señors van het Spaanse NahemaH moeten zich ongeveer zo gevoeld hebben toen ze aan The Second Philosophy begonnen. Alsof al hun warmte werd verjaagd, leveren deze zonaanbidders een ijselijk werkje af, waar menig Noord-Europese band niet aan kan tippen. Kille deathmetal vormt het uitgangspunt van dit vijftal, zij het met grote progressieve inslag. Vooral het gebruik van inventieve elektronica wordt niet geschuwd, waardoor prachtige soundscapes ontstaan die je meevoeren naar ijskoude vlaktes, waar het zo hard vriest dat ijspegels uit elkaar spatten. Verder wordt er ook gewerkt met cleane en vervormde vocalen, orgelklanken en zelfs een druilerige saxofoon om de juiste sfeer te creëren. Alsof Mikeal Åkerfeldt met Trent Reznor om de tafel heeft gezeten en ze het samen op een akkoordje hebben gegooid. Eigenlijk zijn alle nummers even sterk, maar het prachtige 'Subterranean Airports' en het navolgende 'Phoenix' vormen voor mij toch wel het hoogtepunt van dit album. Ook liefhebbers van bands als Anathema, Riverside en Freak Neil Inc. zouden dit werkje wel eens kunnen waarderen en ik kan niet anders concluderen dat de eerste verrassing van 2007 zich heeft aangemeld.

Al bladerend in de radio en tv-gids viel mijn oog op een optreden van The Good, The Bad & The Queen op de BBC. Ik vreesde weer eens wat gemist te hebben, want een band die een optreden op tv krijgt bij deze omroep moet toch bekend zijn. De tekst onder de aankondiging bracht meteen uitkomst, het ging namelijk om een zogeheten supergroep o.l.v. Damon Albarn van Blur. Hij vormt deze samen met bassist Paul Simonon van The Clash, Simon Tong van The Verve, Blur en Gorillaz en tenslotte drummer Tony Allen van Fela Kuti. Ik besloot e.e.a. op te gaan nemen om te kijken of deze supergroep nu eens, zoals zo vaak bij supergroepen, niet tegenvalt. Na het optreden gezien te hebben haalde ik mijn schouders op. Wel aardig hoor, maar erg bijzonder was het nou ook weer niet. Op het officiële album The Good, The Bad & The Queen is er geen beeld om mij af te leiden, maar komen er slechts twaalf liedjes tevoorschijn slechts begeleid door een leuk hoesje. Dat Alburn ook de man is achter Blur dat is goed te horen aangezien hij de meeste zangpartijen op zich neemt, maar de kekke nummers van Blur's beginperiode lijken verleden tijd. Het werk ligt meer in de lijn van de latere introverte stukken. In vergelijking met het concert is er één punt dat deze schijf voor heeft: dat is de productie. Deze is namelijk van een sublieme kwaliteit. Danger Mouse, o.a. bekend van de Grey Album, heeft er een verslavende trip van gemaakt die ik bijna met mijn mond open heb beluisterd. Het is dan ook een album geworden dat mijn goedkeuring krijgt. Het is geen herhaling van zetten, maar The Good, The Bad & The Queen is een nieuwe band. Alléén een paar echte uitschieters hadden er van mij op mogen staan, want het kabbelt qua songmateriaal net wat teveel voort.

'Hoe oud je ook bent, je hebt af en toe een schop onder je kont van je vader nodig.'
Het kan wel eens chaotisch zijn om een band te interviewen, een paar uur voordat ze op moeten treden. Zo ook vandaag in Tilburg. Van tevoren is niet duidelijk welke leden van de Dropkick Murphys we te spreken krijgen. Het lijkt er op alsof de tourmanager op zoek moet naar bereidwillige leden van de zevenmansformatie uit Boston. Uiteindelijk komen gitaristen Mark Orell en James Lynch samen met alles-speler (akoestische gitaar, accordeon, mandoline en fluit) Tim Brennan de kleedkamer binnen lopen. Tilburg vinden ze een leuke stad. 'We zijn natuurlijk even naar de coffeeshop geweest'.

Het is half twee 's nachts, de borrel in het centrum was leuk en ik wil naar huis. Omdat m'n fiets panne heeft, maak ik me op voor een lange wandeling. Muziek! Secede is een project van Lennard van der Last uit Hilversum, die eerder al samenwerkte met Kettel. Ik druk op play en zodra Secedes derde cd opspint in mijn speler, veranderen de dorpse singels van Nijmegen vanzelf in de lange grijze banen van een sciencefictionstad. Lichten suizen langs, om me heen rijzen anonieme betonnen flats ter hemel, beelden van Plaid-clips doemen bij me op. De nummers lijken lang en stappen door en door. Vega Libre leeft het ritme van de metropool. En van mijn wandeltempo; bij elke slag op het woodblock zet ik een stap. Iemand laat zijn hond uit, een laat stelletje fietst in de omgekeerde richting, een klok slaat twee. Tussen de langere nummers staan eenzame klanktapijten, soms met wassend water of stadsgeluiden als gsm's en verwaaide sirenes. Normaal zou ik dat niet gauw opzetten, maar nu in deze context, terwijl de wereld zich weer klaarmaakt voor een nieuwe ochtend, begrijp ik het allemaal opeens. Heerlijke sfeer(p)laat. Of komt het door het bier? Tevreden open ik mijn deur.

Of ik ben uit de meisjespunk, of de meisjespunk is uit mij. Het is een beetje een kip-of-eikwestie, want ik weet dat ik er vroeger meer van genoot dan nu. Ik weet zeker dat ik The Micragirls vroeger geweldig had gevonden, maar nu doet "Feeling Dizzy Honey?!" me weinig. En dat is wel jammer, want eigenlijk zijn alle ingrediënten aanwezig: niet één, maar zelfs twee cd's met op allebei acht liedjes in een erg aanstekelijk, ja, punkhoesje; leuke, stoere meisjes in goede jurkjes en schoenen, zo te zien; goede titels zoals "Leave My Kitten Alone" en "My My Micraboy" en vreselijk aanstekelijke liedjes, die zoals het goede punk betaamt over het algemeen niet langer dan twee minuten duren. Misschien vind ik het in deze wel vervelend dat de meisjes wel heel erg hebben leren schreeuwen en had ik liever gezien dat de meisjes iets meer originaliteit in hun liedjes hadden gelegd. Maar ja, misschien wilden deze Finse meisjes wel gewoon in een band, net zoals stiekem alle stoere meisjes in goede jurkjes in een band willen. En Risu, Kata en Mari zítten in een band, met een platencontract en een debuutalbum en de meeste meisjes hebben dat allemaal niet, dus er is toch iets dat ze goed hebben gedaan. En ach, als ik maar goed en lang genoeg luister, dan is er vanzelf een zo'n liedje dat me toch weer grijpt, al is het alleen maar om het accent. Ooit zal ik The Micragirls uit de kast grijpen om even twee minuten gek te doen op "Lone Twister", "Go Go Gorilla" of "Whatta Way To Die". Want dat is wat stoere meisjes willen die niet in een band zitten...

Het is nog niet eens zo lang geleden dat ik me afvroeg wat er toch geworden was van de Belgische hardcore-belofte Circle. Dat ik aan hen dacht kwam natuurlijk door de nieuwe cd van het Finse Circle die ik draaide. Het verbaasde me dat er op hun (de Belgische dus) knetterende start met het meer dan overtuigende Vaudeville nog steeds maar geen vervolg kwam. Het antwoord lijkt simpel te zijn als ik namen van drie van de leden van Circle (de twee gitaristen en de drummer om precies te zijn) teruglees in de line-up van het nieuwe Leuvense bandje Larsson: Circle bestaat niet meer. De mannen doen zelf overigens een beetje schimmig in het begeleidend schrijven bij hun debuutplaat This Is...: 'Over hun verleden in andere bands valt nogal wat te melden, - twee keer Pukkelpop, album van de week in Focus Knack augustus 2003! - maar ze drukten ons op het hart dat niet te doen.' Als Vaudeville nou een zeikplaat geweest zou zijn, dan zou ik dat nog een beetje begrijpen, maar dat was het dus helemaal niet. Het zal wel de stijlbreuk zijn waarom de mannen er vaag over doen. Want Larsson maakt namelijk allesbehalve hardcore. Als er één bandnaam is die je al voor het eerste nummer begonnen is te binnen zal schieten dan is dat die van hun landgenoten Soulwax. Dat komt natuurlijk door de hoes. Larsson heeft - gelukkig? - wel meer weg van de Soulwax van voor Any Minute Now. En dan overgieten ze het opgediende gerecht met een scheutje Hives-saus en flamberen het met Queens of The Stone Age uit een goed jaar. Misschien dus niet bijster origineel, maar wel opgebouwd uit hoogwaardige ingrediënten die goed samengaan. Dit maakt This Is... dan ook allesbehalve tot een onsmakelijke maaltijd, maar wel een met een wrange nasmaak, want ik blijf het verdomd jammer vinden van die andere band waarvan ze de naam weigeren te noemen.

Een jaar of vier geleden kocht ik de debuut-cd Finelines van de Londense band My Vitriol en dat schijfje heb ik in de maanden daarna behoorlijk vaak gedraaid. Die muziek beviel me uitstekend! Intussen heb ik weer heel wat andere prachtige cd's in huis gehaald en ik was My Vitriol bijna vergeten. Maar niet helemaal. Toen ik deze week het eerste album van Make Good Your Escape hoorde, dacht ik vrijwel direct aan die oude favoriet. Na de eerste klanken van "Waiting", het openingsnummer van deze cd Never Look Back Here Again zette ik de koptelefoon op en de luidsprekers uit. Vervolgens draaide ik de volumeknop een heel stuk hoger want ik denk wel aan mijn buren. Dit soort muziek moet niet op de achtergrond maar keihard gedraaid worden. Inmiddels is mijn aanvankelijke enthousiasme wel wat verminderd want niet alle acht tracks hebben het niveau van dat eerste nummer. Toch staan er een stel prima nummers op dit album van Make Good Your Escape. Zoals de tracks "Real" en "Out Of My Skin" waarop de loeiende gitaren en de doordringende stem zeer goed tot hun recht komen. De muziek van dit Engelse kwartet maakt best wel indruk, al is het dan niet wereldschokkend. Ik zou misschien niet direct een vergelijking willen maken met U2 en Radiohead (van de eerste twee cd's), iets dat regelmatig gebeurt, maar Mike Yates, Tim Fleet, Tim Foreman en Steve Wattis hebben volgens mij wel goed naar deze wereldberoemde voorbeelden geluisterd. En dit is natuurlijk altijd beter dan je inspiratie halen bij, ik noem maar iets, Geer en Goor.

Toen de Trots Der Leeuwen The Destiny Stone uitbracht was ik een van de weinigen die er niet kapot van was. Ik vond het te tam en overgeproduceerd. Alsof de leeuw plots een geaffecteerd soort brul ten beste gaf, zeg maar. Het doet toch wat af aan de indrukwekkendheid, nietwaar? Met Live in Belgium revancheerden ze zich, en hoe. Een spetterend livedocument waar de songs van ambachtsman Jim Peterik de pit meekregen die ze verdienden. Ook bij nieuweling The Roaring Of Dreams ben ik helemaal blij, want de energie van het live-album hebben ze deze keer wél kunnen vasthouden. Dat de band hetzelfde is gebleven zal daar zeker bij geholpen hebben. Het resultaat is een album dat van begin tot einde klopt. Fantastische songs van Peterik, meesterlijke zang van Toby Hitchcock en samenzang met Peterik. De band weet de dynamiek van de songs ten volle tot uiting te laten komen en maakt daarmee het plaatje compleet. De songs variëren van poppy songs en ballads met hitpotentie ("Faithful Heart") tot Survivor-achtige rockers ("Language Of The Heart") - maar dan stukken beter dan Survivor zónder Peterik op het laatste album - en majestueuze stukken als het titelnummer en het bombastische "Tall Ships" met een verrassend keyboardriedeltje in het refrein. En stuk voor stuk songs die je meteen mee loopt te eh...brullen. Da's lullig voor de buren, maar het moet maar even. Want ik ben blijblijblij!

Shit. Oh ja. Die was er ook nog. Compleet vergeten. Tussen wat cdr's en een wit KitKat Chunky-4pack (ja, die zijn er nu ook!) vond ik een promo-cd terug uit oktober. Promo-cd? Nou, dat zit zo: File Under krijgt tegenwoordig veel promo's toegestuurd. Die verdelen we onderling en meestal schrijven we er dan ook iets over. Wat dan ook. Want verder krijgen we er niks voor. Maar goed. Van zo'n promo hoop ik dan wel dat-ie een goede indruk geeft van de cd zelf. In dit geval is dat dus niet zo. Dit prul bevat een aardige 'selection of 16 tracks' van 60 nummers over 4 cd's. Lekker is dat. Moet ik zelf op zoek naar de rest. Als het nou om een album ging, vooruit... Helaas is City Clubbing gewoon your average clubverzamelaar. Niks exclusiefs of origineels, vooral vaag bekend ouwer B-spul (DJ Sneak, Silicon Soul, Ame en dan dus niet de hits) - laat ik positief doen, noemen we het 'oldschool' - waar dan een handvol mainstreamhits (Mylo, Basement Jaxx, Black Strobe, Prodigy) liefdeloos naast zijn neergekwakt. Voor elke cd vormt één stad het thema. De selectie van CD1, 'Parijs', is het sterkst (niet gek: de platenmaatschappij is Frans). Maar toch, he, als je dan bij Parijs Daft Punk "vergeet" (nee, die twee remixen tellen niet), bij Londen de Audio Bullys, bij Berlijn T.Raumschmiere en bij New York (dat er overigens echt armzálig uitkomt) pakweg Fischerspooner, om maar een páár open deuren in te trappen... dan is het leuke idee toch wat te hoog gegrepen. Zonde.

'Dit is geen meisjesmuziek. Hier kan ik niet op dansen!' Boos kijkt de Jongedame mij aan. Als ik haar vraag waarom ze niet kan dansen op Kasabian's Empire krijg ik het bij haar gebruikelijk 'Daarom!' antwoord. Het zal de leeftijd wel zijn. Ondertussen zit Junior al stevig met zijn hoofd mee te schudden op stamper "Shoot The Runner" terwijl hij een huis van Lego aan het bouwen is. Blijkbaar is Kasabian wel jongensmuziek. Geen idee waarom, maar wij in Nederland moesten lang - in Engeland is deze plaat al een half jaar uit - wachten op de release van Empire. Raar, want volgens mij deed het titelloze debuut het hier namelijk best goed. Op deze nieuwe cd is alles nog net wat strakker, maar ook meer divers dan die cd uit 2004. Groot, groter, grootst gaat helemaal op voor het geluid van deze lui. Op een kekke manier pimpt Kasabian in enkele nummers oude glamrock-invloeden door middel van oppeppende beats. Dat zijn onweerstaanbare tracks. Als ze wat meer de Britpop-kant op gaan vind ik ze wat minder tof. Al is "Sun Rise Light Flies" dat me vaag aan Duran Duran ook een straf nummer. En dat Kasabian helemaal niet alleen maar jongensmuziek is blijkt wel uit het feit dat halverwege "Stuntman" de jongedame alsnog aan het dansen slaat op de muziek van dit kwartet relschoppers uit Leicester. Weer een onderdaan toegevoegd aan hun keizerrijk.

Ik heb mij vanaf deze plaats al regelmatig druk gemaakt over het kazige accent waar veel Europese punkbands zich van bedienen. Vooral bands uit Nederland, Scandinavië en Duitsland hebben er een handje van om goede cd's te verprutsen met een gebrekkige Engelse uitspraak. Soms is dat echt heel erg zonde, want voor het overige klopt het vaak allemaal prima, alleen dat storende element is zó nadrukkelijk aanwezig dat je er niet omheen kunt. Dan zie ik liever een band als OHL (Oberste Heeres Leitung), waar geen krampachtige pogingen worden ondernomen om de Amerikaanse scene te paaien en er gewoon in het rrrrauwe Duits gerrrrrocheld wordt. Het heeft Rammstein immers ook geen windeieren gelegd. Afgezien van de taal is er overigens weinig nieuws onder de zon, de band draait al een kwart eeuw mee en kan zich nog steeds heel erg druk maken over zaken waar de meeste leeftijdsgenoten weinig slapeloze nachten meer van hebben. Veel boosheid dus ten opzichte van religie, politiek en 'de domme mensen', zoals jij en ik. Gelukkig is mijn Duits al lang niet meer wat het geweest is en ben ik daardoor uitstekend in staat om niet zozeer naar de Boodschap, maar eerder naar de muziek te luisteren. Die is lekker opzwepend en zit net in het schemergebied tussen punk en hardcore. Het Duits is bij uitstek geschikt om lekker kwaad te klinken en het lijkt ook nog eens allemaal heel oprecht. Feindkontakt is een echte Europese CD geworden en dat is binnen dit genre een knappe prestatie.

Joop de Bruin is zo iemand die nooit zo opvalt. Hij doet zijn werk en is daar verdomd goed in, maar iedereen is niet anders gewend. Joop de Bruin is dus zo ongeveer deel van het meubilair. Maar misschien is het goed om het meubilair dan nog eens goed te bekijken, want het zou zomaar eens Chippendale kunnen zijn. Joop zal het zelf niet zeggen, want Joop de Bruin is nuchter, Down to Earth. Maar ga er voor zitten en je ontdekt dat de songs op dit album, grotendeels covers - "One Trick Pony" (Paul Simon), "Well Well Well" (Bob Dylan), "The Dimming of the Day" (Richard Thompson) - en traditionals - "Gallows Pole" (ooit vertolkt door Leadbelly en Led Zeppelin), "Black Betty" (die van Ram Jam, ja, in een lekker countrysausje en stukken leuker dan het bekende neefje). Allemaal in fraaie versies ergens tussen blues en country, vol mandoline, banjo, dobro en slidegitaar, en met regelmatige prachtige harmonieën. Jazeker, het is allemaal zo traditoneel uitgevoerd als het maar kan. Het had net zo goed kunnen uitmonden in een zouteloze verzameling covers, maar het tegendeel is waar. Wie van het rootsier werk van bijvoorbeeld John Hiatt houdt, kan met dit album zijn hart ophalen. Zoals gebruikelijk bij de familie De Bruin is het album een familie-aangelegenheid, met dochter Sam, zoon Pete en pleegzoon Richard Newman. Zolang ze met z'n allen steeds weer sfeervolle albums als deze uitbrengen, moeten ze dat vooral blijven doen.

Soms moet je van die recensies schrijven waarvan je weet dat het eigenlijk niet uitmaakt wat je schrijft. De artiest is een 'cultartiest' en heeft een dito aanhang. Dientengevolge hebben alle fans de cd al in huis en wat je ook schrijft, veel nieuwe fans zullen er niet bijkomen. Wat dat betreft zou ik over Singularity van Peter Hammill kort kunnen zijn: hij is uit, dus fans, u weet wat u te doen staat. Toch wil ik het nog eenmaal proberen. Wellicht om de Van der Graaf Generator-fans, die in grote getale de concerten van de band bezochten, te interesseren voor het solowerk van Peter Hammill. Want VdGG lijkt populairder dan Hammill solo en dat is, wat mij betreft, ten onrechte. Hammill is de laatste jaren erg druk geweest met VdGG en dat heeft zijn invloed op Singularity, Hammills 34ste (!) soloplaat alweer. Het geluid van deze plaat ligt dichter bij het VdGG-werk dan voorganger Incoherence. Hammill sluit hiermee aan op zijn vroege solowerk. De plaat heeft een bandgeluid, ook speelde Hammill alle instrumenten zelf. En dat bandgevoel komt de muziek ten goede. Zware onderwerpen (o.a. sterfelijkheid, Hammill kreeg een hartaanval, de dag nadat hij Incoherence afrondde) worden niet geschuwd, maar toch klinkt de plaat lichter dan bijvoorbeeld een VdGG-plaat. Wellicht een goede opstap voor die VdGG-fans die Hammill solo nog niet kennen en die liefhebbers van singer/songwriters waar het allemaal iets experimenteler mag wezen dan bij Jack Johnson...

Ik keek wat verontrust op toen Freedb.org met het genre folk-rock op de proppen kwam, nadat ik Customized Warfare van Mumakil in de computer had gestopt om te rippen om mp3's te hebben voor mijn iPod. Met 32 tracks en een duur van rond de 36 minuten ging ik er eigenlijk blind van uit dat ik hier met een stelletje grindhonden van doen had. De verwarring was echter snel voorbij. En met snel, bedoel ik ook snel. Deze Zwitsers stampen namelijk als een kudde reusachtige losgeslagen olifanten met vier slagtanden over je heen. Na één minuut en minstens 220 beats verder is er maar één conclusie mogelijk: fuckin' grindcore, grindcore! En zeker niet slecht. De eerste helft wordt er in een hoog tempo, vrij rechttoe rechtaan op los gehakt maar halverwege gaat het roer om en lijken de deathmetal-invloeden wat meer de overhand te krijgen. Er volgen tempowisselingen, interessante breaks en we worden getrakteerd op nummers die zelfs meer dan twee minuten klokken. Vocalist Thomas is erg veelzijdig en beschikt zowel over een diepe putrochel als een perfecte imitatie van een krijsend speenvarken op weg naar het slachthuis. Referenties zijn vooral Nasum en Brutal Truth, maar ook liefhebbers van Devourment zullen hier wel raad mee weten. Ben benieuwd of er nog meer van zulke folk-rock is. Als die allemaal zo goed klinkt, heb ik eindelijk smaak.

Verdulleme, dat heb ik weer. Ik stop Creatures of the Underworld, het tweede album van Seid , in de cd-speler, loop na een nummer al te likkenbaarden, zoek op Google naar wat meer informatie over deze snuiters en kom er al zo ongeveer bij de eerste hit achter dat deze Noren onlangs de pijp aan Maarten gegeven hebben. Wel gosternokke, maar dát was niet de bedoeling! Ik zou toch nog minstens eenmalig de mogelijkheid moeten krijgen om deze mannen met de klinkende en veel, zo niet alleszeggende namen Burt Rocket, Jan Spaice, Janis, Jürgen Kosmos en Organ Morgan live aan het werk te zien. Het is een band die niet zou misstaan op een festival als Roadburn. De mannen van Seid noemt zichzelf dan ook stargazing progpunkspacefolks en daarmee slaan ze de plank pats-boem raak! Creatures of the Underworld is een smakelijke eigenwijze retro-trip. Zeker als u houdt van vette vintage orgelpartijen (ze gebruiken maar liefst tien verschillende soorten op deze cd) dan heb je aan Seid een goede. Het meer psychedelische vooral naar Hawkwind luisterende broertje van Parallel or 90 Degrees, dat zich verder niet zo bekommert om maatschappijkritische componenten in teksten zoals zijn broer wel doet. Nee, "The Evil Gnome", "Dragons & Demons" en "Flight Towards The Sun", dat zijn dingen die veel belangrijker zijn! En waarom ook niet, zou ik zo zeggen.

Het is mooi weer in Amsterdam, en het Vondelpark is een fijne plek om in te vertoeven als voorbereiding op dit interview. Pain of Salvation zit namelijk nog te lunchen. Even later schuif ik in het Park Hotel aan de tafel bij Daniel Gildenlöw en Johan Hallgren. Daniel telefoneert met zijn vrouw. Vast om te informeren hoe het sinds vanmorgen met hun kleintje (acht maanden oud) gaat. Omdat ik in de veronderstelling ben een gesprekje te hebben met beide heren leg ik Johan ondertussen uit wat File Under is. Hij is gelijk erg enthousiast. 'Dat is het betere werk. De betaalde journalisten schrijven vooral wat hun baas of doelgroep wil lezen.' Uiteindelijk blijkt Daniel een interview met iemand anders te hebben (door de vertraging?). Geen nood, Johan heeft genoeg te vertellen.

Bij distributeur Clearspot houden ze van rare Franse kwibussen. Luisterde ik een paar weken terug al naar het vreemde circus Ataraxia, nu gaan we nog een stapje verder in het rariteitenkabinet. Deze releases vragen wat doorzettingsvermogen. In het begin is er sprake van verbijstering en hilariteit: Waarom zouden ze dit toch uitbrengen? Na wat meer luisterbeurten moet ik toch toegeven, dat ook deze albums wel weer boven de grijze middelmaat uitsteken, de melodieën zijn bijvoorbeeld zo slecht nog niet. Gaë Bolg en de kerk zijn liefhebbers van de Middeleeuwen. Ze combineren gedragen zangpartijen met oorlogszuchtige ritmes. Grootste probleem is de productie. De blazers klinken alsof ze uit een computer komen, wat volgens de credits niet zo is, en de percussie is één grote galmende massa. Vreselijk amateuristisch.

Tekenend is dat het bijgesloten biografietje spreekt van geremasterde opnamen, die nu een stuk beter zouden moeten klinken. Ai! Natuurlijk valt er ook wel wat te glimlachen, een nummer "Black Sabbath" noemen en het dan laten klinken als een achtergronddeuntje in Age of Empires, bijvoorbeeld. Het is werkelijk een hilarisch aanvalsliedje, ik verwacht elk moment dat er iemand 'Your mother was a hamster' roept. Melancholisch geslaagd is "Interstice", waar een valse gitaar lekker doordreint, wat monniken zingen en een ongelofelijk naïeve fluitmelodie klinkt. Helaas belandt de korte plaat snel daarna in een fikse middendip. Al die dansjes zijn toch een beetje hetzelfde. Het slotnummer is dan weer wel fascinerend. Terwijl hij het gras maait gaat een soort Goebbels ongelofelijk tekeer. Dit nummer werd opgenomen in een of ander kasteel, wat me een ophaalbruggetje oplevert naar een andere recent verschenen plaat van dezelfde groep: Live in Ehrenstein. Ja, dat is een Duits spookslot. Laat de kerkorgels klinken! Elf muzikanten, voornamelijk percussionisten, bouwen een feestje. Het geluid is een stuk kalmer vergeleken met het studio-album, met name de trompetten en fluiten gaan er op vooruit. Afgezien daarvan zijn er nauwelijks verschillen tussen deze albums, al betrapte ik me erop dit langere live-album meer als achtergrondmuziek te benaderen.

Uit de over twintig jaar te verschijnen biografie van Wired For Mono: "Toen Henrik Lillsjö nog een klein Henrikje was, ontdekte hij op een dag de platenspeler van zijn vader. Natuurlijk wilde ook Henrik graag de beste midvoor van de lokale voetbalvereniging worden. Maar tijdens de koude Zweedse winters vond hij het helemaal niet erg om binnen te zitten en op zolder te luisteren naar die oude, krakende platen van vader Lillsjö. Hij hoorde een man zingen over zijn zoektocht naar de zin van het leven, die hij zocht onder stoelen en tafels. Henrik vond dat nogal vreemd, maar de muziek vond hij wel tof. Op andere platen hoorde hij mannen zingen over een trap naar de hemel, of over vrouwen uit Los Angeles. Henrik vond het prachtig en droomde 's nachts van musicerende deuren. Het was dus ook niet zo vreemd dat Henrik enige jaren later, vlak na zijn twaalfde verjaardag, bij de plaatselijke muziekwinkel zijn verjaardagscentjes inruilde voor een elektrische gitaar. Zijn vriendjes bekwaamden zich in drums, gitaar en bas en gezamenlijk begonnen ze te spelen in een oude schuur. Want oude schuren, die heb je veel in Zweden. Soms namen ze even pauze en dronken stiekem een biertje, terwijl ze op de radio The Hives en Mando Diao voorbij hoorden komen. Zie je wel, dacht Henrik dan, we zijn niet de enige band die teruggrijpt naar het verleden. Natuurlijk, de originaliteitsprijs zouden ze nooit winnen, maar dat was ook niet het doel. Ze wilden gewoon lekker spelen en platen maken in de geest van de muziek waarmee ze groot waren geworden. Bovendien, Henrik was ervan overtuigd dat ze goed genoeg waren voor een doorbraak." Proost.

In de categorie smerige metal worden we deze week verrast door dit Voices Of Omens van het uit Arkansas afkomstige RWake. Loodzware en ranzige sludgemetal zoals ze dat het best in het zuiden van de VS kunnen, RWake draait zijn hand er niet voor om, en slingert de ene na de andere geweldige tweestemmige sludgeriff op de luisteraar af. Het tempo ligt overwegend laag maar dat komt de stootkracht van het geheel alleen maar ten goede. De afgewisselde zang (zowel grunt als krijs) doet de rest. RWake weet gelukkig de variatie er wel een beetje in te houden tussen alle doomy sleepstukken, dankzij tactisch geplaatste akoestische stukken, stoere solo's en ingehouden, licht psychedelische passages. Het gros van de tijd staat alles echter in het teken van de allesvermorzelende gitaar. En die ploegt door. U begrijpt dat ook dit weer zo'n typische plaat is waarvoor wat uithoudingsvermogen vereist is, maar de doorzetter wordt zoals altijd beloond. Deze schijf is dan dan ook ten zeerste aan te raden voor liefhebbers van zware bondgenoten als Eyehategod, Neurosis, Taint en Mastodon. In de immer groeiende stroom sludgemetal-releases mag deze plaat zeker niet over het hoofd gezien worden.

Het is behoorlijk ongelooflijk. Ik werd enorm vrolijk van het eerste liedje van deze cd, zo vrolijk dat ik omkeek naar mijn stereo en alleen maar hoopte op meer. Zo'n voortvarend begin, dat beloofde heel erg veel. Ik begon al zoetjes aan te springen op "Hundredaire" en lalala'de het vrolijke keyboardmelodietje mee, terwijl ik aan de zomer dacht en zin kreeg om mijn openslaande deuren open te gooien, mensen op straat te begroeten, vrienden te bellen, een afspraak te maken met mensen die ik te lang niet had gezien, af te wassen, op te ruimen, mijn lief te bellen om te zeggen dat ik van hem hou en ja, ik kreeg echt zin om mijn belastingaangifte alvast in te vullen. Maar toen. Toen gebeurde het. Liedje twee op het plaatje, "Not trippin" was een verschrikkelijk r&b-achtig liedje. Even dacht ik nog, dat zal een vergissing zijn, maar toen kwamen liedje drie, vier, vijf en dat ging zo door tot en met liedje tien. Je had me moeten zien aan het eind van de P.D.A.: ik lag uitgeteld op de bank, had helemaal nergens meer zin in, had telefoontjes onbeantwoord gelaten en dacht alleen maar aan hoe koud het eigenlijk was en ook dacht ik dat dat de komende tijd wel zo zou blijven. Ik dacht aan hoe druk ik het had en ik dacht aan allerlei gezeik van de laatste tijd. Hey Willpower omschrijft zichzelf als Usher en Justin Timberlake met een indie achtergrond, maar ik had geloof ik liever gewild dat Hey Willpower de wilskracht had die het zichzelf toeschrijft: dan had de band wellicht een keuze gemaakt tussen de indie en alle Ushers en Timberlakes bij elkaar en dan was het misschien, heel misschien goed gekomen.

Het beste bewijs voor de schade die dure studio's en productietechnieken aan een in essentie goede plaat kan veroorzaken, is Calenture van The Triffids. Na het voor een schamele $300 opgenomen In the Pines - letterlijk in een ouwe schuur in elkaar gezet - moest de volgende plaat een dure producer krijgen. Geen idee of Gil Norton toen ook al een grote naam was, maar ik denk niet dat de Foo Fighters produceren kleingeld oplevert. In elk geval nam hij The Triffids mee naar Liverpool en Londen, trok David McComb een zo dramatisch mogelijk hoofd voor de hoesfoto - en bleek Calenture vooral een verbazend gelikte plaat te zijn.

De mensen bij Domino hebben gelukkig ook oren aan hun hoofd en dus krijgt de reissue van Calenture een tweede CD mee, waarop oefenruimte-opnames staan van grofweg dezelfde tracks. En dan blijkt dat "Bury Me Deep In Love" en "A Trick of the Light" ook geweldige liedjes zijn wanneer ze niet door allerlei productionele onzin gladgestreken worden. De heruitgave van In the Pines heeft niet dergelijk bewijs niet nodig: ook op deze reissue klinken de titelsong (U kent 'm wel, van die enige plaat van Nirvana die de platenkast nog wel 'ns uitkomt) en de andere tracks geweldig. Niet ondanks, maar waarschijnlijk dankzij die ouwe schuur ('a woolshed recording' staat er op het label van het schijfje) en die grijpstuiver die nodig was om de plaat te maken.

Met deze twee en het vorig jaar al verschenen Born Sandy Devotional hebben we nu de drie klassieke Triffids-platen op een rijtje.

Tot 2004 heette Tin Hat het Tin Hat Trio, om de logische reden dat de band al sinds haar oprichting uit drie multi-instrumentalisten bestond. Toen besloot Rob Burger het trio te verlaten en vond het overgebleven tweetal Mark Orton en Carla Kihlstedt dat die bandnaam als een tang op een varken sloeg. Daarom dropten ze dat laatste woordje maar, voegden met Ara Anderson en Ben Goldberg twee nieuwe fulltime leden (en natuurlijk óók multi-instrumentalisten) toe, promoveerden parttime lid en bizar getalenteerde harpiste Zeena Parkins ook min of meer tot fulltime lid en begonnen met frisse moed aan een nieuwe episode in hun bestaan. The Sad Machinery of Spring is hiervan het eerste - wonderschone - resultaat. De inspiratie voor deze cd haalde de band uit het werk van de door een kogel van een nazi-officier om het leven gebrachte Pools/Joodse schrijver Bruno Schulz. Het zal deze link met Schulz zijn die er voor zorgt dat er nogal wat Oost-Europese invloeden te horen zijn op deze cd. Overigens moest ik raar genoeg op een bepaald moment ook denken aan het (onderschatte) Heaven & Hell-album van Joe Jackson. Dat is wanneer Carla Kihlstedt (volgens mij is zij het) in "Daisy Bell" ineens ook nog mooi blijkt te kunnen zingen. Mooi aan The Sad Machinery of Spring is dat ondanks dat er nu vijf stuurlui aan het roer staan en bijdragen leveren aan de nummers, het geheel toch heel coherent en onmiskenbaar Tin Hat blijft. Dat ze nu met zijn vijven zijn, maakt dat Tin Hat een nog breder spectrum aan klanken uit een enorm arsenaal aan instrumenten kan toveren. Voordeel is dat dit vijftal donders goed weet dat overdaad al snel schaadt. Nergens trappen ze - gelukkig - dan ook in deze valkuil. Het maakt hun mix van folk, jazz en klassiek tot een verademing om naar te luisteren.

Kies exact! Dat deden Bas, Merijn en Jort. We kunnen trots op ze zijn, want ze gingen studeren aan de Technische Universiteit te Delft. Nederland heeft mensen als hun nodig. In augustus 2005 vonden ze elkaar echter op een heel ander vlak, namelijk de muziek. Ze gingen samen muziek maken in een heuse band onder de naam portray. Nadat ze het eerste materiaal geschreven hadden doken ze de studio in om er met hun eerste (in eigen beheer uitgegeven) ep weer uit te komen die de titel Compartments Full Of Beauty mee kreeg. Volgens de bijgesloten biografie staat hun muziek loodrecht op huidige muzikale trends, maar als je kijkt naar successen van bands als Solo en A Balladeer is dit feitelijk onjuist. Ingetogen gitaarpop doet het momenteel goed. Portray sluit hier goed op aan, maar wijkt af door zijn wat jazzy semi-akoestische spel waar de grommende gitaar nergens te voorschijn komt. Wat er wel komt zijn fijne liedjes met dito arrangementen die met name door veelvuldig gebruik van de piano opvallen. Ook de indringende stem van Bas Beelen mag er zijn. Naar eigen zeggen is dit de aanzet tot een volledig album waar het hopelijk niet teveel van het goede wordt. Deze ep is echter veelbelovend en gezien de huidige trend hoop ik voor ze dat ze mee kunnen liften. Al heeft Nederland technische mensen nodig voor haar toekomst. De carrière van deze drie heren kon wel eens een heel andere kant opgaan.

Er is hier de afgelopen jaren heel wat materiaal met Jorn Lande besproken en nu brengt hij alwéér twee cd's uit. Eentje met allerlei covers uit het pre-Masterplan-tijdperk en eentje met nieuw materiaal - grotendeels tenminste, maar daarover dadelijk meer.

Unlocking The Past is het coversalbum. Een verzameling oude en minder oude covers, soms al eerder verschenen, soms opnieuw gemixt, soms opnieuw opgenomen. Niet misselijke songs om te coveren bovendien, Rainbow's "Kill The King", Black Sabbath's "Lonely Is The Word", Thin Lizzy's "Cold Sweat", Whitesnake's "Fool for your loving" en Deep Purple's "Burn" en "Perfect Strangers". Absolute klassiekers dus. En toch ben ik wat minder gelukkig met de keuze. Lande geeft een perfecte imitatie weg van David Coverdale, maar juist daarom zijn "Burn" en "Fool For Your Loving" niet zo bar interessant. De zangpartij op "Cold Sweat" mist de soul die Phil Lynott wel had. Lande blijft natuurlijk een uitstekende zanger en de songs zijn uiteraard ook briljant, dus een behoorlijk niveau heeft het altijd. Met een ziedende versie van "Kill The King" en een fraaie "Lonely Is The Word/Letters From Earth" eindigt dit album daarom toch nog heel dik in de plus.

Ook het nieuwe werk op The Gathering lijdt hier en daar aan een te hoog Coverdale 2006-gehalte, maar de rest van het materiaal behoort bij het beste wat ik van Lande ken. Gierende gitaren op een zwaar fundament, maar met soms verrassend vlotte refreinen. Wat mij betreft een misser is de toevoeging van vier songs van eerdere bands en projecten. Niet netjes achteraan, maar als nummer 2, 8, 11 en 14 op een cd met 16 nummers. Ik snap ook niet zo goed waarom eigenlijk, want het nieuwe materiaal is minstens zo goed en blijft zonder die - eerder verschenen - extra's prima overeind. "Tungur Knivur" is bijvoorbeeld Vikingmetal zoals die nog maar weinig gemaakt wordt, "One Day We Will Put Out The Sun" kent een refrein dat je meteen niet meer uit je kop krijgt. Wat pakkende refreinen betreft scoort dit album sowieso hoog. En wanneer Lande als zichzelf durft te klinken kun je daar alleen maar heel stil van worden.

Hij is alweer enige tijd uit maar er is desondanks nog genoeg reden om de derde plaat van Strike Anywhere in het zonnetje te zetten. De politiek getinte punkrock was het afgelopen jaar flink aanwezig, met onder andere nieuwe - en spectaculair goede - cd's van Ignite en Rise Against. Strike Anywhere is vooralsnog een kleine naam maar doet hard zijn best om daar op termijn verandering in te brengen. Dead FM is het debuut bij Fat Wreck Chords en dat heeft duidelijk zijn sporen achter gelaten. Een overstap naar dit label heeft heel veel andere punkbands in het verleden net even het extra duwtje in de rug gegeven en dit geldt ook voor Strike Anywhere. Men weet bij dat label wel hoe ze het beste (geluid) in de bands naar boven moeten halen en is er zeer goed in geslaagd om de rauwe liedjes enigszins te polijsten tot een zeer goed in het gehoor liggende productie. De geëngageerde teksten waren op de twee voorgaande albums nog wel eens ietwat kinderachtig of over de top, maar zijn nu prima op hun plaats en in sommige gevallen zelfs inspirerend. Muzikaal is het nog niet heel erg origineel maar de catchy melodieën en de soms geniale refreintjes maken van Dead FM een oerdegelijke knalplaat.

"Als je band met 'the' begint en je komt uit Engeland dan wordt het geheid een succes"
Het ging allemaal zo snel voor 2nd Place Driver, de band won een Essent Award, stond op Lowlands, debuutalbum ...1 kreeg lovende recensies en single 'Leave' kreeg airplay op radio en tv. Met het nieuwe werkje The Hungry Ones willen de Tilburgers een volgende stap vooruit maken. Maar zolang je geen top40-hit hebt is het moeilijk voor een Nederlands bandje. Ik pakte mijn fiets en toog naar de flat van drummer Bart van de Put. Hij en de nieuwe bassist Rob Mertens blijven positief over de toekomst van de groep: "bij sommige bands komt de doorbraak pas na de tiende cd."

Electronic Battle Weapon 8 & 9 is geen album. Het zijn twee tracks van 6:31 en 6:40, in een kleine oplage uitgebracht op vinyl. Al vanaf de tijd dat Tom Rowlands en Ed Simons nog kleine broertjes waren, delen ze 'Electronic Battle Weapon'-releases uit aan kennissen en bevriende dj's, om uit te testen hoe bepaalde tracks bevallen. Vaak zijn het smaakmakers voor een nieuw album (het nieuwe komt deze lente), maar de vorige - het geweldige "Acid Children" - eindigde als B-kantje op de cd-maxi van "Galvanize". Maar altijd zijn het knap geproduceerde kunststukjes, die de fans op allerlei plekken doorgeven. De nieuwste weapons, de nog naamloze nummer 8 en 9, kregen hun debuut op 8 december op de Britse 3fm, 'Radio 1'. Voor de verandering zijn het albumachtige tracks die eens níet de subtiliteit hebben van een voorhamer. Beide draaien ze om een klein loopje dat zonder echte climax wordt uitgewerkt met knipjes en twiepjes die je kent van minimal techno. Commercieel gaat dit eind juni niet werken op de Werchter-wei, maar het is fijn voor in clubs of thuis.

Eigenlijk gaat het bij deze plaat al fout bij de naam van de band. Stonepark. Dat klinkt mij net iets teveel als Nickelback of Lifehouse: zo'n naam die zogenaamd heel stoer en heftig klinkt, maar waarachter veilige binnen de lijntjes-rock schuilt zoals die begin deze eeuw in de vorm van de eerder genoemde bands de ether teisterde. Toegegeven, niet alle songs van het uit Stockholm afkomstige Stonepark klinken als die twee Amerikaanse bands. Maar dat komt vooral doordat Stonepark nog niet helemaal weet welke kant ze nu precies op wil met haar muziek. Wordt het stonerrock, wordt het grunge ("Lies"), wordt het punkrock ("S.O.S.")? De band is er duidelijk nog niet uit. Het resultaat is een onsamenhangende potpourri van uitgekauwde invuloefeningen in een al veel te druk bevolkt genre. Want ook dat is een probleem bij deze plaat: er staat werkelijk geen enkel nummer op dat ook maar enigszins het B-garnituur in het radiovriendelijke rockgenre ontstijgt. Ik durf te stellen dat alleen al in Amsterdam vijftig gelijksoortige bands actief zijn, wat mij tevens doet afvragen waarom het Zweedse B&B Records deze plaat hier zo graag gereleased ziet worden. Zanger Aleco Georgopulos is tot overmaat van ramp ook nog eens niet meer dan een slecht gelukte Vedder-kloon, wat met name in "Follow Me" pijnlijk duidelijk wordt. Waar de platenmaatschappij in de bio dan ook de volslagen misplaatste vergelijking met The Hives vandaan haalt, het is me werkelijk waar een raadsel. Deze debuutplaat van Stonerpark is platenkastvulling, meer kan ik er echt niet van maken.

De gebalde stenen vuist op de voorkant en de bandnaam waarnaar die verwijst, voorspellen een hoop agressie. Sparrow Flies is echter grotendeels een vriendelijk album met die typisch Nederlandse indie-sound. Denk aan Bettie's Palomine uit de jaren '90, of recente bandjes in de ondergrond als King Me of Zomotta. Door het Nederengels voel ik me meteen thuis. Tunnelfist heeft wel wat opstartproblemen, de solo waarmee geopend wordt is extra belegen kaas en ook de zanger klinkt nog wat aarzelend. Zo rond het vierde nummer, Comes A Day, hebben ze de draai te pakken, daar worden ter afwisseling van de scherpe indie-randjes, wat country-invloeden op de luisteraar losgelaten, zoals Daryll-Ann dat op hun laatste werkje ook al deed. Zanger Jos Duijst krijgt steeds meer vertrouwen, in "Revenge" raakt hij zelfs het timbre van Jasper Steverlinck van Arid. "What Makes A Man" heeft een wat knullig 'I Will Survive'-refreintje, maar Duijst zingt het aanstekelijk krakend. De liedjes zijn lekker kort en redelijk gevarieerd. Toch is het wel slim om als slotdrieluik wat opvallende gimmicks uit de hoed te toveren. Eerst is daar Lame Excuses met de (hopelijk) expres zeikerig gezongen tekstregel 'I love you, I really do'. Daarna is er een geinige ode aan "Micheal Stipe". Spot de fout. Tunnelfist, dat tien jaar bestaat, trad al eens op en Berlijn en misschien wel daarom eindigen ze met een Duitstalig 'Schampus mit Lachsfisch' dansliedje, waarin ook nog Donald Duck wordt geïmiteerd. Een geinig einde van een sympathiek plaatje. Blijven spelen in die buurthuizen, wat ze overigens ook als het Nederlandstalige Zahnfleisch doen, en op naar het volgende jubileum.

Hoe vaak moet ik het nog zeggen: Maak een album of een concert niet te lang, maar haal het beste in je boven en doe het kort en krachtig. Dit levert meer tevredenheid op bij je publiek dan net over de grens te gaan. HJ (alias H.K.J. ten Dolle uit Nijmegen) tart echter mijn stelregel door bij nota bene zijn debuut al meer dan 55 minuten muziek uit te brengen. HJ lijkt zich hier echter zeer van bewust, want afwisselender kan werk van één man bijna niet zijn. Voor het gemak van de recensent is het er in de bijgesloten tekst zelfs per song vermeld. De veertien stuks gaan van singer-songwriterachtige nummers, naar surfliedjes, duistere industriële klankbeelden, een rocksong, een easy-tune en weer terug naar het popliedje. Dit alles is dan weer voorzien van Engelstalige teksten of er is juist voor een instrumentale begeleiding gekozen. Alle instrumenten worden gespeeld door één man HJ en daar neem ik mijn petje voor af. Op de hoes staan nog een aantal namen die de kenner bij beluistering zeker als inspiratiebron zal herkennen: Frank Zappa, Dick Dale, David Bowie, John Zorn, Art Pepper en Eric Dolphy. Het enige dat ik nog wil melden is dat ik hoop dat HJ de opvolger mag maken in een hoogstaande studio, want geluidstechnisch is het enige gebied waar nog eer te behalen valt. Verder subliem gedaan: het bewijs van mijn ongelijk of de uitzondering op de regel.

Het gaat zo te zien erg goed met Rob Crow, getuige het hoesje van zijn nieuwe solo-schijf. Getooid met een dikke baard, met een metalshirtje aan en een bak koffie in de hand staat hij voor zijn huis, waar hij dus ook deze plaat heeft opgenomen. Zijn vierde naar het schijnt. Alsof hij het al niet druk genoeg had met zijn andere bands, waarvan Pinback ongewijfeld de bekendste is. Dit stukje huisvlijt laat veertien compacte songs horen, waarin Crow zich overgeeft aan pakkende poprefreinen, hoekige gitaren en cryptische teksten, getuige een songtitel als "I Hate You, Rob Crow (album version)", die notabene verderop in een langere versie als single-edit te horen is (volgt u het nog?). Het ene moment als een Pinback-light, het andere lekker shoegazy zwevend vol gelaagde zang, en hier en daar zelfs herinnerend aan The Shins. Crow heeft in elk geval wel door hoe hij iets kort en pakkend kan houden. Op een enkele uitzondering na zit het grootste deel van de songs onder de drie minuten, met zes songs onder de twee minuten voor de statistici onder ons. Hoewel naar het eind toe een beetje eenvormig gebeurt er genoeg om de aandacht vast te houden, met een handvol uitschieters naar boven, zoals opener "Bam Bam", het prettig onderkoelde "Up" en het eerder genoemde "I Hate You, Rob Crow"-duo. Kortom, Rob Crow heeft het lekker voor elkaar en heeft daarom een relaxed plaatje in elkaar gezet.