The Cooper Temple Clause - Make This Your Own

Welke plaat is nu eigenlijk moeilijker om te maken, de tweede of derde? De heren journalisten zijn er niet uit, ik lees net iets te vaak de clichés "een moeilijke tweede plaat", of "altijd lastige derde plaat", maar de meeste artiesten zal het volgens mij een worst wezen. Die vinden hun laatste plaat toch de beste. Over het proces van de totstandkoming van derde plaat van The Cooper Temple Clause kunnen we in ieder geval wel zeggen dat deze moeilijker was dan die van de eerste twee. Want zonder richting, zonder bassist en zonder platenmaatschappij dook men de studio in. Dat van die platenmaatschappij werd het snelst opgelost, de jongens hebben nog naam genoeg om ergens onderdak te vinden, dat van die bassist bleek minder een probleem omdat iedereen toch alle instrumenten kan bespelen, maar dat van die richting, daar hebben ze geen oplossing voor gevonden. Men wilde benadrukken dat iedereen in de band minstens drie instrumenten beheerst en dat er drie goede zangers zijn. Gevolg is dat Make this your own een bonte lappendeken van stijlen is, met hier en daar een uitschieter, met als grootste gemene deler dat The Cooper Temple Clause opschuift naar het radiovriendelijke midden met een enorme 80's feel. Slechts een enkele keer komt de postpunkgekte van het debuut See This Through And Leave nog naar boven en dat was nu net wat de band onderscheidde van de rest. Kortom, de jongens van The Cooper Temple Clause zullen dit wel hun beste album vinden, ik vind het een gemiste kans. En da's best jammer...

Zeg er het uwe van...