Dropkick Murphys

De Murphys komen net uit België, waar ze hun eerste show op het Europese vasteland speelden. Ze hebben zin in het optreden vanavond. Mark: 'Drie jaar geleden speelden we hier ook en dat was één van onze beste optredens ooit. 013 is een hele vette zaal om in te spelen. De oplopende trappen laten de zaal extra vol lijken vanaf het podium gezien." Fans die er toen bij waren zullen niet dezelfde show te zien krijgen. James: "We beginnen met "For Boston" en eindigen met "Spicy McHaggis Jig", maar daar tussenin spelen we vaak andere nummers. We hebben alle setlisten in de computer staan. Als we terugkomen in een stad kijken we in de computer welke nummers we de vorige keer hebben gespeeld en we zorgen dat er genoeg andere nummers op de nieuwe setlist komen.'

The Departed
Het nummer "Shipping Up to Boston" staat op de soundtrack van de Scorsese-film The Departed. James daarover: 'Het nummer stond een beetje anoniem op het album, maar sinds het in The Departed zit vraagt het publiek er altijd om, terwijl er eerst geen haan naar kraaide.' (eerste keer hilariteit) Mark vervolgt: 'Normaal werden onze nummers alleen gebruikt in B-films die speelden rond Boston. Nu zitten we ineens in een film van Martin Scorsese. Dat betekent veel voor mij. Ik ben een grote fan van films als Taxi Driver. Toen ik The Departed in de bioscoop ging kijken en ons nummer voorbijkwam voelde ik me super ongemakkelijk. Ik keek om me heen of er mensen geïrriteerd keken, maar dat viel gelukkig mee.' Tim kijkt er wat nuchterder tegenaan: 'Ik wilde wachten tot de dvd uitkwam, maar mijn oude heer wilde de film persé in de bioscoop zien. Ik vind het wel geweldig om op één cd te staan met de Rolling Stones.'

Nu de band ook te horen is geweest in zo'n grote film lijkt er niet veel te bereiken over. "We hebben inderdaad alles bereikt wat we wilden bereiken. We hebben in het Celtic-stadion gespeeld, we hebben uitverkochte stadionconcerten gedaan op St. Patrick's Day en we stonden op het podium van Brixton Academy in Londen', vertelt James. Mark: 'En hebben op festivals als Pukkelpop en Groezrock gespeeld.' Tim heeft nog wel een wens: 'Het zou leuk zijn als één van onze video's eens op MTV te zien zouden zijn.' De andere twee bandleden moeten hier hartelijk om lachen. James: 'Toen iemand voorstelde om een video te maken dacht ik alleen maar: waarom? Alsof iemand hem uit zou zenden' (hilariteit bij Tim en Mark) James gaat onverstoorbaar verder: 'Tegenwoordig kunnen veel fans door YouTube gelukkig wel veel van onze video's en live-opnames zien. Alles is te vinden op internet.' Tim: 'Nou, niet alles. Ik zat een keer met mijn vader tv te kijken en toen kwam er een commercial op met basketballcoach Bob Knight, hij maakte reclame voor één of ander drankje. Ik zweer het je, die reclame is maar één keer uitgezonden, net toen mijn pa en ik keken. Hij was zo grappig, ik heb me suf gezocht op het internet, maar kan hem nergens vinden.' (nu is de hilariteit compleet, misschien heeft het bezoek aan de coffeeshop er iets mee te maken)

Ondanks dat de Dropkick Murphys zo'n beetje alles hebben bereikt, blijft de drive om door te gaan sterk aanwezig. 'Als je muzikant bent hou je gewoon van spelen. Als je klaar staat om op te komen en je hoort het publiek de naam van je band schreeuwen, dan giert de adrenaline door je lijf', zegt James. Mark: 'Het gevoel van op het podium staan is het mooiste gevoel wat er is, als je er niet honderd procent zo over denkt ben je geen goede muzikant.' James vervolgt: 'We zijn allemaal opgegroeid met muziek maken, we doen niet anders. Kunnen ook niets anders. Ik ben zo happy dat ik dit kan doen. Ik heb het mooiste leven wat er is. Als ik het even niet meer zo voel, zie ik m'n vader over mijn schouder meekijken en dan zegt hij: 'Je verdient het niet! Je verdient het niet om een gitaar vast te houden. Je verdient het niet om naar Europa te reizen en daar te spelen.' (de heren liggen weer dubbel van het lachen) Ook de vader van Tim pept zijn zoon regelmatig op: 'We moesten een keer één of andere collegeshow geven, maar er was weinig publiek. Ik had er mede daarom niet zoveel zin in. Net voor we begonnen greep mijn pa me bij m'n arm en zei: Deze mensen willen een fucking show, dus jij geeft ze een fucking show' (andermaal hilariteit). James: 'Hoe oud je ook bent, je hebt af en toe een schop onder je kont van je vader nodig.' Ook Mark heeft nog een citaat van zijn vader in petto: 'Als ik loop te klagen zegt hij altijd: Wie de fuck denk je wel niet wie je bent!'

Last Letter Home
Tijd voor wat meer serieuze zaken dan. Op de laatste plaat van de Murphys The Warriors Code staat het nummer "Last Letter Home" over een gesneuvelde soldaat in Irak. Mark verduidelijkt de inhoud van het nummer: 'Soldaat Andrew Farrar sneuvelde in Irak op 28 januari 2005. Zijn verjaardag nota bene. Vlak voor zijn dood bleek hij een brief naar zijn ouders te hebben gestuurd waarin hij hen vroeg het nummer "Fields of Athenry" van ons te spelen op zijn begrafenis, mocht hem iets overkomen. Zijn ouders hebben die brief aan ons doorgestuurd. Het ontroerde ons dat een bepaald nummer zoveel voor iemand kan betekenen. Zijn brief raakte ons diep. De tekst van het nummer is gebaseerd op de letterlijke tekst van zijn brief. Zijn familie komt nog regelmatig naar optredens. Dan spelen we het nummer altijd. Ze zijn er nog altijd door geroerd.'

James benadrukt dat de Murphys geen politieke band zijn, maar over de oorlog in Irak heeft hij wel een mening. 'De nieuwe plannen van Bush zijn absurd. Ik heb geprobeerd te kijken naar zijn State of the Union, maar ik hou dat niet langer dan vijf minuten vol. Wat een onzin kraamt die man uit! Hoeveel stomme dingen kun je zeggen in vijf minuten? Hij zegt altijd precies het tegenovergestelde van wat mensen denken. Hij lijkt te denken 'wat kan ik zeggen om mensen zo pissed off mogelijk te krijgen'. Hij wint alleen door die gekke mensen uit het zuiden.'

Punkrock
Hoe zit het met de punkrock-scene van tegenwoordig? Is die nog wel levendig genoeg? Mark: 'In Boston wel in ieder geval. Rond 1996 was er echt een punkrockexplosie in Boston, heel veel bands kregen toen een platencontract. Dat is nu wel wat minder, maar er zijn nog elk weekend genoeg toffe shows. De scene is tegenwoordig ook veel meer open-minded. Je kunt overal mee komen. Iedereen mixt punkrock met van alles. Je hebt goth-punkrock, emo-punkrock, rock 'n' roll-punkrock. Ik ga binnenkort met iets nieuws komen. Trash-punkrock!' (de andere twee liggen weer dubbel). 'Gewone punk is zo oud! Trash 'em up zou ik zeggen.' Volgens Tim is de scene dan wel open-minded, Murphys-fans zijn dat niet altijd: 'In bepaalde dingen zijn onze fans best wel closed-minded. Als wij bijvoorbeeld een reggaeband voor ons zouden laten openen zou het publiek vanaf het eerste moment 'Let's go Murphys' schreeuwen.' James valt hem bij: 'Onze fans zijn zo trouw, soms op het gekke af, dat ze niet altijd inzien dat de bands die wij meenemen als voorprogramma bands zijn die wij zelf heel erg goed vinden. Wat willen ze dan? Dat een Dropkick Murphys-kloon opent?' Mark: 'Dat is wel een goed idee, we laten voortaan een Muprhys coverband openen' (de mannen liggen weer onder de stoelen van het lachen)

Zelf luisteren de heren de laatste tijd veel muziek die je niet meteen zou verwachten. Mark: Ik luister veel Wilson Pickett de laatste tijd. Ken je die niet? Die gast van 'nanananananananana' je weet wel'. Tim: 'Ik heb de laatste jaren veel naar Ryan Adams geluisterd. James: 'Je zei Ryan Adams toch he? Niet Bryan Adams.' Tim: 'Haha ja! Hoewel Summer of '69 een geweldig nummer is.' (hilariteit wederom). 'Mensen verwachten van ons dat we 24 uur per dag naar punkrock luisteren, maar dat is dus niet zo. Wij hebben ook af en toe rust nodig.' Dan komt de tourmanager tussenbeide, de jongens moeten nog eten. Nog snel even vragen naar een nieuw album. James: 'We zijn er mee bezig. We schrijven veel nieuwe nummers. Ik denk dat we ongeveer op de helft zijn. In het najaar moet onze nieuwe plaat uitkomen.'