Electric Light Orchestra - Out of The Blue / Balance of Power
Iedereen kent "Mr. Blue Sky". Dat nummer is tot uit den treure te horen geweest op vrijwel elk radiostation dat muziek draait. Maar eigenlijk is dat nummer helemaal niet het meest briljante nummer dat te vinden is op Out of The Blue. Ik vind bijvoorbeeld het openingsnummer "Turn To Stone" met zijn "Waterloo"-achtige swing veel fijner. Maar goed, Out of The Blue is nu eindelijk aan de beurt in de reeks remasters van Electric Light Orchestra-lp's. Ik begon er over tegen een paar bevriende oude rotten en die begonnen gelijk over het mooie vouwwerkje dat er destijds in de dubbel-lp zat. Natuurlijk zit dat knutselwerkje ook in miniformaat in deze heruitgave; gelukkig maar. Toch viel het beluisteren van Out of The Blue me in eerste instantie best zwaar. Ik moest doorbijten om het gat van dertig jaar dat zit tussen deze re-release en het origineel te overbruggen. Dat komt doordat je aan alles hoort dat Jeff Lynne een behoorlijk genie was als producer en liedjesschrijver, maar dat de liedjes en productie op een bepaalde manier toch ook wel aardig gedateerd klinken en gevangen zitten in de jaren zeventig. Wat al een boel scheelt is als je de cd wat harder kunt draaien en over een behoorlijke stereo. Dan gaat de toverdoos van Jeff Lynne pas echt voor je open. Met het bijna tegelijkertijd geremasterde uitgebrachte Balance of Power kan ik dan weer veel minder. Sterker nog, ik vind Balance of Power, oorspronkelijk uit 1986, een verschrikkelijk vlakke en overbodige plaat. Single en top-40 hit "Calling America" is een klein lichtpuntje op deze cd, maar aan alles hoor je dat het niet meer dan terecht was dat ELO er hierna de brui aan gaf.
File: Electric Light Orchestra - Out of The Blue / Balance of Power
File Under: Verplichte aanschaf vs Overbodige re-release.
Laatst bij de platenboer op volle toeren gedraaid en we vonden collectief (i.e. met z'n tweeën) dat dat héél goed kon. En ik vind Mr. Blue Sky heel geen draak van een lied en prachtig voor in de auto bovendien!
Oh, vergeleken bij veel andere veelgedraaide jaren zeventigmeuk is Mr.Blue Sky inderdaad zeker niet beroerd en zoals gezegd, die cd heeft volume nodig om tot zijn recht te komen. Dat Balance of Power heeft niets nodig, hooguit een plekje in het verdomhoekje.