Eluvium - Copia

Hoeveel schoonheid kan een mens verdragen? De intense pracht die Eluvium laat horen op het nieuwe album Copia is zo pijnlijk mooi een aangrijpend dat mijn hart breekt en mijn ooghoeken continu volschieten met zoute tranen. Waar Eluvium a.k.a. Matthew Cooper in het verleden voornamelijk ambient en noise-achtige dingen maakte - wel met geweldige melodieën - gaat Copia van de eerste seconde direct naar het hart van de neo-klassiek. Neem nu opener "Amreik": dat klinkt zo erg als Jóhann Jóhannssons beste werk dat het bijna een kopie genoemd mag worden, maar wie maalt erom als Eluvium diezelfde kwaliteit in een kleine drie minuten neer kan zetten? En dat is nog maar het begin. Zwem gelukzalig mee op "Indoor Swimming at the Space Station" (waarbij de prachtige titel de lading volledig dekt), raak net als ik eindeloos gefascineerd door drones die eeuwig mogen voortduren in "Seeing You of the Edges", verlies jezelf in de emotie van prachtige pianocomposities als "Prelude for Time Feelers" of "Radio Ballet". Ongekend en zonder enige schaamte gaat Eluvium voor de pure schoonheid, net als geloofsgenoten als de eerder genoemde Jóhannsson en Max Richter. Weerhaakjes? Climaxen? Noise uitbarstingen? Nee, niets van dat alles op Copia. Regelrecht naar de ziel, vol op de emotie. Glorieus. Majestueus. Nog veel meer van die dingen. En alles met maximaal effect. Horen is geloven.

Copia a feelia?

Mooi!
Wel goed geluisterd naar Philip Glass en Wim Mertens.

Pretty good indeed, de eerste vier nummers, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik benieuwder ben geworden naar 's mans noise dan naar de rest van de cd.

Inderdaad, wat een pareltje van een album heeft Matthew geleverd. Voor mij, persoonlijk, is dit 1 van de beste releases van 2007.

Er zijn plannen voor een European tour, dus ik hoop hem snel te zien ..
Ik ben er bij.

Zeg er het uwe van...