Explosions in the Sky

Deze week kwam hun vijfde studioalbum All of a sudden, I miss everyone uit. Volgens gitarist Munaf Rayani is het dit keer niet de bedoeling dat de titel profetisch is. "We hopen eigenlijk wel dat iedereen die we missen terugkeert, maar de kans daarop is natuurlijk heel erg klein."

Explosions in the Sky heeft zijn roots in Austin, Texas liggen. In deze livemuziek-hoofdstad van de wereld met meer dan 600 poppodia kreeg de band al gauw een goede reputatie onder andere bands, na een reeks intense lliveoptredens en een CD-R demo die in een mum van tijd uitverkocht raakte. Het is dan ook niet raar dat Explosions in the Sky hun platencontract kreeg nadat stadsgenoten The American Analog Set de demo How strange, innocence van de band met het begeleidend schrijven "This totally fucking destroys" naar hun platenmaatschappij stuurden.

De verwachtingen voor dit album zijn volgens bassist Michael James hooggespannen. "Bij de vorige vier albums maakten we gewoon muziek en speelden we voor mensen die ons nog moesten ontdekken. Nu zit ik ineens in het Hilton in Amsterdam een dag lang interviews te geven. Dat is wel heel erg mooi om mee te maken." Volgens Rayani heeft dit ook effect op hun liveoptredens. "We spelen het liefst in kleine zaaltjes. De sfeer is daar beter, shows worden intenser en het contact met het publiek gaat makkelijker. Maar belangrijker nog is dat we elkaar beter laten spelen. Als ik op een klein podium sta, kan ik makkelijker in contact komen met Michael dan als we tien meter van elkaar verwijderd staan."

Op All of a sudden, I miss everyone is Explosions in the Sky op de experimentele tour. Zo krijgen we een piano te horen. "Die gaan we ook live gebruiken", aldus James, "we hebben allemaal, behalve onze drummer Christopher, op het album pianogespeeld dus dat komt zeker terug in onze liveshow." De plaat klinkt op sommige punten zelfs vrolijk, een trendbreuk vergeleken met eerdere albums. Volgens Rayani komt dit doordat de band zich heeft laten leiden door meerdere emoties. "Dit moet ook wel, anders wordt onze muziek heel eenzijdig. Je merkt ook aan ons dat we eigenlijk hele vrolijke jongens zijn." Naast de normale versie van het album, met zes nummers die uiteenlopen van drie tot veertien minuten, verschijnt er ook een gelimiteerde editie met remixen van Jesu, Adem, The Paper Chase, Mountains, Four Tet en Eluvium. We gaan echter geen Explosions on the Dancefloor zien, aldus gitarist Rayani. "Haha nee, het zijn remixen van nummers op onze plaat zoals die band hem zou maken. Veel van de bands kennen we al, zoals Four Tet en Adem en die hebben we zelf gevraagd om een remix te maken. Andere bands zijn door onze platenmaatschappij geregeld." Het opvallende artwork op de albums van de band komt van Esteban Rey. "Esteban is een vriend van de band", aldus James, "erg handig om zo'n getalenteerde kunstenaar in onze vriendenkring te hebben."

Explosions in the Sky wordt vaak vergeleken met andere bands uit het post-rockgenre, zoals Mogwai en Godspeed! You Black Emperor. "In het begin van onze carrière frustreerde die vergelijking ons erg", zegt Rayani, "we konden niet begrijpen dat niemand door had dat de enige overeenkomst tussen ons het instrumentale is. Wij spelen nota bene maar met vier instrumenten!". Ondertussen ziet bassist Michael James er het voordeel wel van in. "We begrijpen nu dat het voor journalisten een makkelijke manier is om aan te geven wat voor soort muziek wij maken door ons te vergelijken met Mogwai, Godspeed of Sigur Ros." Volgens gitarist Munaf Rayani heeft het ook andere voordelen. "Omdat we bijvoorbeeld Mogwai vaak tegenkomen met touren zijn we er achter gekomen dat we goed op één lijn liggen. Dat is ook het leuke van wat wij doen, we komen steeds nieuwe mensen tegen die we aardig vinden."

Als je voor het eerst luistert naar de muziek van Explosions in the Sky, komt al gauw het beeld naar boven dat je een soundtrack van een filmhuisfilm in je cd-speler hebt. Heel raar is dit niet, de band maakte de soundtrack voor de American Football-film Friday Night Lights en hun muziek werd gebruikt voor een Cadillac-reclame. De tijdens het interview niet zo praatgrage bassist Michael James veert helemaal op als het onderwerp films ter sprake komt. "Soundtracks maken is een vak apart. Je inspiratie komt van andermans ideeën. Andersom halen wij ook vaak inspiratie uit films. Zelf ben ik een groot fan van Terrence Malick. Zijn film The Thin Red Line is een grote inspiratie voor ons. In die film wordt goed weergegeven hoe het er in een oorlog aan toe gaat, en oorlog is een grote inspiratiebron voor onze muziek. De enige tekst in ons hele oeuvre is een sample van de 'great evil' speech uit The Thin Red Line, op ons nummer 'Have you passed through this night'" Ook Munaf Rayani is een fan van Malick. "Als Terrence Malick ons zou vragen voor een soundtrack zouden we dat direct doen. Hetzelfde geldt voor Wes Anderson van Rushmore en The Royal Tenenbaums. Maar als Martin Scorsese ons zou vragen zou dat helemaal geweldig zijn!"