Hey Willpower - P.D.A.

Het is behoorlijk ongelooflijk. Ik werd enorm vrolijk van het eerste liedje van deze cd, zo vrolijk dat ik omkeek naar mijn stereo en alleen maar hoopte op meer. Zo'n voortvarend begin, dat beloofde heel erg veel. Ik begon al zoetjes aan te springen op "Hundredaire" en lalala'de het vrolijke keyboardmelodietje mee, terwijl ik aan de zomer dacht en zin kreeg om mijn openslaande deuren open te gooien, mensen op straat te begroeten, vrienden te bellen, een afspraak te maken met mensen die ik te lang niet had gezien, af te wassen, op te ruimen, mijn lief te bellen om te zeggen dat ik van hem hou en ja, ik kreeg echt zin om mijn belastingaangifte alvast in te vullen. Maar toen. Toen gebeurde het. Liedje twee op het plaatje, "Not trippin" was een verschrikkelijk r&b-achtig liedje. Even dacht ik nog, dat zal een vergissing zijn, maar toen kwamen liedje drie, vier, vijf en dat ging zo door tot en met liedje tien. Je had me moeten zien aan het eind van de P.D.A.: ik lag uitgeteld op de bank, had helemaal nergens meer zin in, had telefoontjes onbeantwoord gelaten en dacht alleen maar aan hoe koud het eigenlijk was en ook dacht ik dat dat de komende tijd wel zo zou blijven. Ik dacht aan hoe druk ik het had en ik dacht aan allerlei gezeik van de laatste tijd. Hey Willpower omschrijft zichzelf als Usher en Justin Timberlake met een indie achtergrond, maar ik had geloof ik liever gewild dat Hey Willpower de wilskracht had die het zichzelf toeschrijft: dan had de band wellicht een keuze gemaakt tussen de indie en alle Ushers en Timberlakes bij elkaar en dan was het misschien, heel misschien goed gekomen.

Zeg er het uwe van...