High Llamas - Can Cladders

Lama's, dat vind ik altijd een beetje van die halfbakken gedrogeerde kamelen. Als je ze aankijkt dan kijken ze altijd een beetje schaapachtig terug. Alsof het ze allemaal niet zo heel veel uit maakt wat er om hen heen gebeurt. Sloom en loom kauwen ze traag op stro of gras en lijken hun omgeving te vergeten. Als ze de kans hadden en het konden, dan zouden ze volgens mij maar wat graag met zo'n strootje tussen hun tanden op de rug gaan liggen in het gras om schaapjeswolken te gaan tellen. Net zo lang tot er geen een meer te bekennen is. Kun je je er wat bij voorstellen en lijkt jou dat ook wel wat? Nou, dan moet je je misschien maar eens wagen aan High Llamas, de band van Sean O'Hagan. Zo klinken de High Llamas namelijk al jarenlang. Hun nieuwe cd Can Cladders staat weer stampvol (wel met zachte hand aangestampt, hoor, vrees niet) met extreem brave, lieflijke liedjes. Je weet wel: bloemetje in je haar, heel uitgebalanceerd orkestje erachter, samen met je vriendjes en vriendinnetjes naakt al waterpijpslurpend urenlang met engelengeduld koortjes inzingen net zolang tot iedereen het praaaaaaaachtig vindt en op naar het volgende nummer. Als je Burt Bacharach en onze Nederlandse vrienden van Bauer al braaf vond, pas dan maar op dat je je niet verslikt bij het horen van de liedjes op deze cd. Meer geraffineerde easy listening pop dan de High Llamas maken op Can Cladders hoorde ik in ieder geval zelden. Behalve natuurlijk op de andere High Llamas-albums.

Zeg er het uwe van...