Jackie-O-Motherfucker - American Mystica

Het was me nog nooit zo opgevallen, maar nu ik het weet moet ik steeds weer gniffelen om de naam van het label dat American Mystica, de nieuwe cd van Jackie-O-Motherfucker uitbrengt. Very Friendly heet het kreng en zelden was er een naam meer ongepast dan deze. Want als Jackie-O-Motherfucker een ding niet is dan is het very friendly. Nu ja, af en toe doen ze wel eens iets wat op een liedje lijkt, maar op American Mystica moet je wel héél lang en goed zoeken om iets te ontwaren dat ruikt naar een melodielijn. Daar heb je dan ook mooi twee cd's lang de tijd voor. Inderdaad: Jackie-O-Motherfucker vergt weer het nodige van je op deze nieuwe plaat. Het mooie is dat één van de tracks op deze cd zelfs gebaseerd is op een traditional: "Kansas City Blues". Als dit nummer echter door de mangel gehaald wordt door Tom Greenwood cs., dan moet je wel verdomd veel moeite doen om dat erin terug te horen. Wat ik al zei: very friendly is Jackie-O-Motherfucker zeker niet. Nou geeft dat op zich niet hoor, het kan geen kwaad om eens ergens wat meer moeite voor te moeten doen, maar dan is het wel fijn als je wat rust in je kop en kont hebt. En dat is een beetje wat ik zelf op dit moment ontbeer. Ik hoor en proef wel de kriebelende spanning tegen mijn trommelvliezen, maar de schoonheid ervan wil nog niet in volle glorie tot me komen. Dat gaat vast nog komen, maar op dit moment word ik onrustig van de intens leip rondzingende drones en potpourri van jazz, folk en avantgarde die American Mystica laat horen.

Zeg er het uwe van...