Jess Klein - City Garden

Het was onverwacht. Ik liep fout, sloeg een hoek om, nog een hoek, en in een kwestie van een paar passen midden in een stadstuin. Veel groter dan ik verwacht had. Een rare tuin ook. Bij entree leek het alsof heel de tuin oud was. Knoestige bomen op leeftijd stonden er langs het pad. Fruitbomen, zonder twijfel. Perenbomen als ik me niet vergis. Ik verwonderde me er over dat die in deze tijd van uitlaatgassen en andere narigheden die een stad teisteren nog zo fier overeind stonden. In een dikke oudste boom zag ik duidelijk namen gekrast zitten met een hart ertussen. Zouden ze nog bij elkaar zijn? Des te dieper ik in de tuin doordrong des te meer verbaasde ik me over de grootte en de veelzijdigheid van het geheel. Lang niet de hele tuin bleek nog in oorspronkelijke staat. Dat vind ik niet erg hoor, maar het viel me op. Er stonden van die typische nieuwertijdse struiken, die in de tijd dat de oudste bomen van deze tuin gepland werden waarschijnlijk alleen nog maar overzees in bloei stonden. Ergens rond het midden van de tuin was een vrouw bezig met het zaaien van groente. Een mooie plek ervoor, zo vol in de zon. Na nog even rondlopen zag ik de uitgang aan de andere kant. Links en rechts van de uitgang woekerden rozen, ik snoof hun geur op. Opeens voelde ik een blik op me gericht. Ik keek naar rechts. Tussen de grote rozenstruiken zag ik een jonge vrouw, ze keek me een beetje verwilderd en argwanend aan. Wat een rare jurk voor zo'n plek als dit. Ik groette haar met een knik en verliet de tuin. Ik sloeg een hoek om, nog een hoek en stond weer midden in de zich haastig voortspoedende mensenmassa. Als ik weer in deze stad kom, dan ga ik zeker weer naar deze oase van rust, bedacht ik me. Hopelijk kan ik deze dan ook vinden.

Zeg er het uwe van...