Mad Max - White Sands
In de Here raken is blijkbaar goed voor de inspiratie, want dit is alweer het derde album in een jaar tijd voor Mad Max. Okee, In White was een semi-akoestische EP, maar het blijft een indrukwekkende productie. Bij de eerste in het rijtje, Night Of White Rock was ik niet zo bijster onder de indruk, maar de EP beviel me prima en dat geldt ook voor dit album. Niet dat White Sands een radicale ommezwaai is ten opzichte van het eerste album, maar het is allemaal net een slag beter. Er is nog steeds sprake van hardrock in een mix van Duitse hardrock en Amerikaanse radiorock: songs die geschreven zijn om makkelijk in het gehoor te liggen, met de nodige echo op de zang, koortjes rondom en titels die zo vaak herhaald worden dat je ze echt niet kunt missen. Toch zijn de gitaren stevig genoeg om ook de rockers te bekoren. Die zijn helder en de slaggitaren zijn ver naar voren gemixt, zoals bijvoorbeeld ook Def Leppard dat doet. De teksten barsten van de heavens, glorioussen en believes, maar nooit zo nadrukkelijk dat je de neiging krijgt ze met bijbels te gaan bekogelen. Steeds wanneer de songs wat te eenvormig dreigen te worden wordt er een konijn uit de hoge hoed getoverd, zoals het instrumentale "Lluvia" of de razende afsluiter "War". Mad Max is weer helemaal terug!
File: Mad Max - White Sands
File Under: Het moet niet gekker worden