Moss - The Long Way Back

Excelsior -platenbaas Ferry Rosenboom zei onlangs in een interview dat hij recensies maar onzin vond en dat ze maar een mening van iemand weergaven. Hij heeft wat dat betreft helemaal gelijk. Iedereen heeft een mening, maar toevallig zijn er enkelen die een voorhoede vormen die zich dan recensent noemen. Ik noem me liever niet zo. Ik ben liefhebber en ventileer graag mijn muzikale smaak. Die smaak is breed en ik heb ook een zwak voor veel Excelsior-bands. Bands die eerder vooral te vinden waren in de gitaarpop, maar die met releases van de muziek van Spinvis, zZz en Green Hornet een wat breder geluid hebben gekregen. Moss, een nieuwe loot aan de Excelsior-boom, past echter helemaal in de oude traditie van gitaarpopbands. Hun debuut dat na jarenlang alle poppodia afstruinen er eindelijk is gekomen kreeg de misleidende titel mee The Long Way Back. Voor het geluid was Frans Hagenaars verantwoordelijk en dat is te horen ook, want als er één iemand is in ons land die ingetogen gitaarpop weet vast te leggen is hij dat wel. The Long Way Back kent veertien lieve liedjes waarbij ik stiekem terugdenk aan die goede oude tijd met Daryll-Ann, maar waar bij mij ook associaties met Belle and Sebastian, David Gray en zelfs The Beach Boys (koortjes) naar boven komen. De dromerige liedjes worden maximaal uitgebuit en als liefhebber kan ik geen negatief woord over mijn lippen krijgen met nummers als (het dansbare) "Light Of My Life" en (de tranentrekker) "Breeze". Het lijkt me duidelijk dat er weer een fijne Nederlandse release bij is na Do The Undo. Als je echter sex, drugs en rock 'n' roll verwacht in de muziek dan moet je dit album laten liggen. Muzikaal is het geen revolutie, maar meer als het leven zelf. Een leven waar ik persoonlijk volop van geniet.

Moss was live in het voorprogramma van Johan op 9 februari in de Gigant in Apeldoorn ook erg genietbaar.

Zeg er het uwe van...