Neal Morse - Sola Scriptura

Op Neal Morse zijn vorige cd ? was het een komen en gaan van gitaristen. Onder anderen Alan Morse, Transatlantic-wederhelft Stolt en ex-Genesis-gitarist Steve Hackett droegen bij aan die cd. Op Morse zijn nieuwe worp Sola Scriptura (wat zoveel betekent als: alleen volgens de geschriften) maakt hij slechts gebruik van één gitarist: Paul Gilbert. Die is wat mij betreft de ster van deze nieuwe cd, naast Morse natuurlijk. Gilbert speelt namelijk alsof hij vijf gitaristen is. Ik heb nooit geweten dat hij zo'n divers gitarist was. Ik denk dat Gilbert met zijn hardrock achtergrond er deels ook de oorzaak van is dat Sola Scriptura net wat meer hardrock georiënteerd is dan Morse zijn eerdere solo-cd's. Dat betekent niet dat Morse bekeerd is tot korte liedjes van pak 'em beet vier minuten. Het tegendeel is eerder waar. Sola Scriptura klokt vijfenzeventig minuten en telt maar vier nummers waarvan de mooie pianoballade "Heaven in My Heart" de kortste is met vijf minuten. Inderdaad, Morse heeft er werk van gemaakt om het verhaal van Maarten Luther en zijn 95 stellingen te vertellen. Dat lukt hem overigens erg goed. Dat Neal Morse daarbij muzikaal gezien alle classic-Morse-trucjes uit de kast haalt, dat stoort me intussen niet meer. Ik kan namelijk niet ontkennen dat hij dat hij dit trucje elke keer weer heel geraffineerd en vol passie brengt en verder verfijnt. En af en toe verrast Morse me toch ook nog. Bijvoorbeeld bij het begin van "The Conflict", waar Morse een adequate Layne Stanley-imitatie doet, maar niet nadat Gilbert furieus de aftrap gegeven heeft. Het zijn die subtiele details die me toch weer doen genieten van deze cd.

Zit ik in Frankrijk. Had ik graag bij willen zijn!

Zeg er het uwe van...