NO Blues - Ya Dunya

Globalisering. Er zijn veel redenen om hiertegen op de barricades te gaan staan. Er was echter een tijd dat het ontdekken van de wereld en de exploitatie van mensen in ieder geval milieutechnisch geen grote problemen opleverde. Schepen vol met slaven gingen zo van Afrika naar Amerika waar de slaven vervolgens "de blues" kregen. Tegenwoordig wordt er over de hele wereld blues gespeeld. Het leuke is dat er ook andere stromingen hun weg gaan. Zo komt er ook muziek uit de Arabische wereld onze kant op. Waar deze elkaar ontmoeten ontstaat er dan een crossover van beide met een nieuw muzikaal geluid. NO Blues is zo'n band die ik door de naam al bijna als niet interessant betiteld had wegens de zoveelste bluesband, maar NO Blues maakt geen pure bluesmuziek zoals NO in de naam al aangeeft. In hun geval brengen ze een mix van stijlen met de muziek uit de Arabische cultuur. Het drietal Ad van Meurs (gitaren en aanverwanten beter bekend als The Watchman), Haytham Safia (befaamd U'd-speler uit Jerusalem) en Anne-Maarten van Heuvelen (contrabas en met veel bandhistorie) is de basis van het gebeuren waar ze allen zo hun vocale gedeelten op zich nemen. Om het geluid te complementeren worden er nog gastmusici "ingehuurd" waarvan Tracy Bonham de bekendste is. De bijzondere mix maakt Ya Dunya (hun tweede album alweer) er eentje die volgens mij veel mensen zou moeten interesseren. In ieder geval hen die open staan voor nieuwe muzikale wegen. Hoogtepunt is wat mij betreft de bewerking van een traditional in "Rageen Rambling" waar de samensmelting optimaal plaatsvindt en het resultaat zich in mijn hoofd nestelt. Globalisering heeft toch ook zo zijn goede kanten.

Zeg er het uwe van...