Peter Hammill - Singularity

Soms moet je van die recensies schrijven waarvan je weet dat het eigenlijk niet uitmaakt wat je schrijft. De artiest is een 'cultartiest' en heeft een dito aanhang. Dientengevolge hebben alle fans de cd al in huis en wat je ook schrijft, veel nieuwe fans zullen er niet bijkomen. Wat dat betreft zou ik over Singularity van Peter Hammill kort kunnen zijn: hij is uit, dus fans, u weet wat u te doen staat. Toch wil ik het nog eenmaal proberen. Wellicht om de Van der Graaf Generator-fans, die in grote getale de concerten van de band bezochten, te interesseren voor het solowerk van Peter Hammill. Want VdGG lijkt populairder dan Hammill solo en dat is, wat mij betreft, ten onrechte. Hammill is de laatste jaren erg druk geweest met VdGG en dat heeft zijn invloed op Singularity, Hammills 34ste (!) soloplaat alweer. Het geluid van deze plaat ligt dichter bij het VdGG-werk dan voorganger Incoherence. Hammill sluit hiermee aan op zijn vroege solowerk. De plaat heeft een bandgeluid, ook speelde Hammill alle instrumenten zelf. En dat bandgevoel komt de muziek ten goede. Zware onderwerpen (o.a. sterfelijkheid, Hammill kreeg een hartaanval, de dag nadat hij Incoherence afrondde) worden niet geschuwd, maar toch klinkt de plaat lichter dan bijvoorbeeld een VdGG-plaat. Wellicht een goede opstap voor die VdGG-fans die Hammill solo nog niet kennen en die liefhebbers van singer/songwriters waar het allemaal iets experimenteler mag wezen dan bij Jack Johnson...

Zeg er het uwe van...