Ryan Parmenter - The Noble Knave

Tegenwoordig zit ik weer enkele uren per dag in de auto. Anders dan bij treinreizen heb ik in de auto een voorkeur voor Radio 1 en kom ik zodoende weinig toe aan het luisteren van cd's. Terwijl er toch diverse cd's zijn die ik bij uitstek geschikt vind voor de auto. Whitesnake's 1987 en Tomahawk's Mit Gas, omdat die in een kleine ruimte beter tot hun recht komen, cd's als die van Acda en De Munnik (ja, heus waar) en Ben Folds omdat hun open composities met fraaie koortjes er zo mooi klinken. Nou ja, Ben Folds klinkt overál goed. Ryan Parmenter zit in dezelfde hoek en klinkt inderdaad ook in alle omstandigheden lekker. In opener "Züccer" is de overeenkomst met Folds niet te missen. Qua stem heeft Parmenter - in het dagelijks leven componist/zanger/toetsenist bij de mij verder onbekende progrockband Eyestrings - iets meer weg van de nasale en licht klaaglijke stem van Gene Ween. Ook in de instrumentatie worden de Foldsy pianopartijen - in vaak wat orkestraler arrangementen - op de volgende nummers afgewisseld met Weenachtige passages. Voor wie daar wat minder mee bekend is, is XTC een goede referentie. De composities houden tred met de genoemde namen en zijn ronduit juweeltjes. Hoewel Parmenter van tijd tot tijd flink wat lagen gebruikt, is bij elke song duidelijk dat die ook met alleen een piano prima overeind blijft. Ook bij het gebruik van meer lagen blijven de songs van een verraderlijke eenvoud. Daarmee is dit een album dat zowel de oppervlakkige luisteraar als de muziekkenner met oog voor detail zal bekoren. Parmenter heeft tien jaar songs verzameld voor dit album. Ik hoop dat het volgende album een stuk sneller zal verschijnen.

Opvolger Sad Men (download only) is qua toon verschillend, maar ook erg de moeite waard.

Zeg er het uwe van...