Shining - Grindstone

Stel: je bent een jaar of 26, hebt enkele jaren in Jaga Jazzist gezeten, studeert klassieke muziek, speelt saxofoon, gitaar, dwarsfluit, en nog een hele zooi dingen, en hebt met je eigen band Shining al drie geweldige albums uitgebracht. De eerste twee waren nog pure jazz in de stijl van Coltrane, Dolphy en Coleman, maar In The Kingdom Of Kitsch You Will Be A Monster uit 2005 stond plots vol met een nogal freejazzerige uitvoering van King Crimson-achtige prog en artrock. Wat doe je dan op je nieuwe album Grindstone? Precies, je gaat metal maken. Wel een nogal eigen vorm van metal natuurlijk, waarin behalve voor vies scheurende gitaren en razende drums ook plaats is voor saxofoon, klassieke piano, immense keyboards, John Zorn-gekte, sopraanzang, dwarsfluit, vocoders, dronken walsjes en soundtrackmuziek. Een ratjetoe, denkt u nu? Fout! Shining slaagt er op absurde wijze in om alle stijlen en instrumenten volkomen natuurlijk in elkaar te voegen, en liefst binnen hetzelfde nummer. Zo kan het gebeuren dat "1:4:9" klinkt alsof Sunn o))) een soundtrack heeft gecomponeerd, dat Khanate (gespeeld door op tilt geslagen robots) en Robert Fripp een duel aangaan in "Stalemate Longan Runner" dat daarna via opgefokte postmetal in een mooi slaapliedje verandert. Hoofdprijzen zijn er echter voor de achtbaanrit c.q. openingsnummer met de titel van de vorige cd, en afsluiter "Fight Dusk With Dawn" waarin ultraheavy gitaarriffs worden overstemd door noisy doorsuizende keyboards, alvorens een climax van buitenaardse proporties op de dan al totaal overrompelde luisteraar wordt afgevuurd, die even later plaatsmaakt voor een heerlijk funkende baslijn en superieur saxwerk. Onnavolgbaar, niet te bevatten, en pas te snappen na minstens een keer of tien luisteren. Maar neem mijn raad aan: doe die moeite, ga voor die elfde luisterbeurt en ontdek net als ik de onnoemelijke genialiteit van Shining.

Zeg er het uwe van...