Stonepark - Tracks

Eigenlijk gaat het bij deze plaat al fout bij de naam van de band. Stonepark. Dat klinkt mij net iets teveel als Nickelback of Lifehouse: zo'n naam die zogenaamd heel stoer en heftig klinkt, maar waarachter veilige binnen de lijntjes-rock schuilt zoals die begin deze eeuw in de vorm van de eerder genoemde bands de ether teisterde. Toegegeven, niet alle songs van het uit Stockholm afkomstige Stonepark klinken als die twee Amerikaanse bands. Maar dat komt vooral doordat Stonepark nog niet helemaal weet welke kant ze nu precies op wil met haar muziek. Wordt het stonerrock, wordt het grunge ("Lies"), wordt het punkrock ("S.O.S.")? De band is er duidelijk nog niet uit. Het resultaat is een onsamenhangende potpourri van uitgekauwde invuloefeningen in een al veel te druk bevolkt genre. Want ook dat is een probleem bij deze plaat: er staat werkelijk geen enkel nummer op dat ook maar enigszins het B-garnituur in het radiovriendelijke rockgenre ontstijgt. Ik durf te stellen dat alleen al in Amsterdam vijftig gelijksoortige bands actief zijn, wat mij tevens doet afvragen waarom het Zweedse B&B Records deze plaat hier zo graag gereleased ziet worden. Zanger Aleco Georgopulos is tot overmaat van ramp ook nog eens niet meer dan een slecht gelukte Vedder-kloon, wat met name in "Follow Me" pijnlijk duidelijk wordt. Waar de platenmaatschappij in de bio dan ook de volslagen misplaatste vergelijking met The Hives vandaan haalt, het is me werkelijk waar een raadsel. Deze debuutplaat van Stonerpark is platenkastvulling, meer kan ik er echt niet van maken.

Zeg er het uwe van...