The End - Elementary

Op mijn schooltje voor journalistiekje wordt het er ingeramd; altijd schrijven vanuit de doelgroep. De oorspronkelijke doelgroep voor de muziek van The End zijn liefhebbers van technische metal en hardcore. Liefhebbers van Dillinger Escape Plan en Ma stodon dus. Als ik dit stukje typte voor een metalmagazine zou ik het volgende moeten schrijven: "Op hun derde langspeelplaat maakt het Canadese The End een knieval voor de commercie. Elementary is de eerste cd van The End waarop veelvuldig cleane zang te horen is en waarop alle nummers hetzelfde zijn opgebouwd; refreintje, coupletje, refreintje. Niets op deze plaat doet denken aan het mathcore-meesterwerkje Within Dividia." Tot zover deze recensie voor diehard-metalheads. Want stiekem, u voelde hem al aankomen, vind ik Elementary een dijk van een album. Natuurlijk, voor oude fans zal het even slikken zijn, maar wie deze plaat een tweede kans geeft zal tot hetzelfde inzicht komen als ik. Zanger Aaron Wolfe doet qua stem denken aan Maynard James Keenan van T ool. Ach, eigenlijk klinkt deze hele plaat als Tool meets Dillinger Escape Plan meets The Mars Volta. Pretentieus zegt u? Misschien, maar alles klopt aan deze plaat. Nummers als "The Never Ever Aftermath" en "Animal" zijn progressieve rock juweeltjes, "In Distress" is een post- hardcore werkje en "My Abyss" en "Awake" mathcore-nummers. Ondanks deze enorme variatie straalt het album één sterk gevoel uit. Elementary wordt de absolute doorbraak voor The End, let maar eens op. Het enige waar ze voor op moeten passen is dat de refreintjes niet al te zoetsappig worden.

Heb er naar geluisterd, en ik vind het inderdaad goed te pruimen. Wel mooi dat een deel van de oude fanbase deze plaat pure horseshit vindt :)

Zeg er het uwe van...