The Micragirls - "Feeling Dizzy Honey?!"

Of ik ben uit de meisjespunk, of de meisjespunk is uit mij. Het is een beetje een kip-of-eikwestie, want ik weet dat ik er vroeger meer van genoot dan nu. Ik weet zeker dat ik The Micragirls vroeger geweldig had gevonden, maar nu doet "Feeling Dizzy Honey?!" me weinig. En dat is wel jammer, want eigenlijk zijn alle ingrediënten aanwezig: niet één, maar zelfs twee cd's met op allebei acht liedjes in een erg aanstekelijk, ja, punkhoesje; leuke, stoere meisjes in goede jurkjes en schoenen, zo te zien; goede titels zoals "Leave My Kitten Alone" en "My My Micraboy" en vreselijk aanstekelijke liedjes, die zoals het goede punk betaamt over het algemeen niet langer dan twee minuten duren. Misschien vind ik het in deze wel vervelend dat de meisjes wel heel erg hebben leren schreeuwen en had ik liever gezien dat de meisjes iets meer originaliteit in hun liedjes hadden gelegd. Maar ja, misschien wilden deze Finse meisjes wel gewoon in een band, net zoals stiekem alle stoere meisjes in goede jurkjes in een band willen. En Risu, Kata en Mari zítten in een band, met een platencontract en een debuutalbum en de meeste meisjes hebben dat allemaal niet, dus er is toch iets dat ze goed hebben gedaan. En ach, als ik maar goed en lang genoeg luister, dan is er vanzelf een zo'n liedje dat me toch weer grijpt, al is het alleen maar om het accent. Ooit zal ik The Micragirls uit de kast grijpen om even twee minuten gek te doen op "Lone Twister", "Go Go Gorilla" of "Whatta Way To Die". Want dat is wat stoere meisjes willen die niet in een band zitten...

Zeg er het uwe van...