Thomas Belhom - Cheval Oblique

Dwars paard. Dat is de titel van het vijfde album van Thomas Belhom. Laten we er gemakshalve van uitgaan dat Belhom dat dwarse paard is. En dat tegelijkertijd zijn product een dwars paard is. Thomas Belhom groeit op bij hippieouders, beleeft de rock'n'roll in Parijs (onder meer als 'vuurtechnicus' bij het theaterspektakel La Fura Dels Baus) en zoekt daarna zijn rust in Arizona, waar hij in de Calexicoscene terechtkomt. Nu hij weer in Europa woont toert hij met Stuart A. Staples, maar al die tijd heeft Belhom tijd gehad voor zijn soloproject. Als hij zijn eigen, dwarse, ding kan doen. Dwars aan Cheval Oblique is dat melodieën altijd ondergeschikt blijven aan de geluiden die deze melodieën overstemmen. Meestal is het de drum die er met de hoofdrol vandoor gaat, maar soms ook korte geluidsfragmenten, een gitaar, zweverige toetsen of niet nader thuis te brengen elektronica. De opbouw doet zo nu en dan zelfs denken aan de opbouw van sommige liedjes van post-rockbands, alleen is hier de rock verdwenen. Luisteren naar dit album betekent dat je op een vreemde manier geluiden ervaart, die in andere muziek wat op de achtergrond zouden zijn geraakt. Dat Belhom zijn drumpartijen inspireert op jazzdrummers, maakt deze plaat nog geen jazzplaat. Nee, alle geluiden op dit behoorlijk trage album zijn dwarse liedjes. Dwars, omdat wij niet gewend zijn deze soundscapes als liedjes voorgeschoteld te krijgen. Ze komen niet echt op gang, maar willen, vermoedelijk, dat wij in de geluiden gezogen worden om ons mee te voeren naar de wereld van Thomas Belhom, het dwarse paard. Cheval Oblique misschien zelfs als soundtrack van zijn leven.

Zeg er het uwe van...