Tin Hat - The Sad Machinery of Spring
Tot 2004 heette Tin Hat het Tin Hat Trio, om de logische reden dat de band al sinds haar oprichting uit drie multi-instrumentalisten bestond. Toen besloot Rob Burger het trio te verlaten en vond het overgebleven tweetal Mark Orton en Carla Kihlstedt dat die bandnaam als een tang op een varken sloeg. Daarom dropten ze dat laatste woordje maar, voegden met Ara Anderson en Ben Goldberg twee nieuwe fulltime leden (en natuurlijk óók multi-instrumentalisten) toe, promoveerden parttime lid en bizar getalenteerde harpiste Zeena Parkins ook min of meer tot fulltime lid en begonnen met frisse moed aan een nieuwe episode in hun bestaan. The Sad Machinery of Spring is hiervan het eerste - wonderschone - resultaat. De inspiratie voor deze cd haalde de band uit het werk van de door een kogel van een nazi-officier om het leven gebrachte Pools/Joodse schrijver Bruno Schulz. Het zal deze link met Schulz zijn die er voor zorgt dat er nogal wat Oost-Europese invloeden te horen zijn op deze cd. Overigens moest ik raar genoeg op een bepaald moment ook denken aan het (onderschatte) Heaven & Hell-album van Joe Jackson. Dat is wanneer Carla Kihlstedt (volgens mij is zij het) in "Daisy Bell" ineens ook nog mooi blijkt te kunnen zingen. Mooi aan The Sad Machinery of Spring is dat ondanks dat er nu vijf stuurlui aan het roer staan en bijdragen leveren aan de nummers, het geheel toch heel coherent en onmiskenbaar Tin Hat blijft. Dat ze nu met zijn vijven zijn, maakt dat Tin Hat een nog breder spectrum aan klanken uit een enorm arsenaal aan instrumenten kan toveren. Voordeel is dat dit vijftal donders goed weet dat overdaad al snel schaadt. Nergens trappen ze - gelukkig - dan ook in deze valkuil. Het maakt hun mix van folk, jazz en klassiek tot een verademing om naar te luisteren.
File: Tin Hat - The Sad Machinery of Spring
File Under: Van drie naar twee naar vijf leden en vijf sterren.
Goed, ik zou je danken voor de tip over deze plaat. Bij deze dus. Hij's inderdaad echt prachtig. Net zo goed als de vorige albums van het Tin Hat Trio die ik nadien gevonden heb. Enne, ik suggereerde dat je Great Uncles of the Revolution in deze combi van jazz en folk ook had kunnen noemen. Al was het maar omdat ze ook uit Canada komen. :-)
Owja. Voor de rest vind ik je verhaal weer eens nogal veel gelul in de loze ruimte. Joe Jackson er bij halen klinkt misschien interessant, maar zet een potentieel geïnteresseerde volgens mij op een erg verkeerd been. Hoe mooi die plaat en het concert in Vredenburg ook was. Magoe. Je weet wie dit alles opschrijft. :-D
Er staat toch 'op een bepaald moment' en niet 'gedurende de hele plaat'? Ik zal de eerste zijn om te bekennen dat dit voor mij wat meer een grijs onontgonnen gebied zijn. Maar dat weerhoudt mij er niet van het mooi te vinden, gelukkig.