Tunnelfist - Sparrow Flies

De gebalde stenen vuist op de voorkant en de bandnaam waarnaar die verwijst, voorspellen een hoop agressie. Sparrow Flies is echter grotendeels een vriendelijk album met die typisch Nederlandse indie-sound. Denk aan Bettie's Palomine uit de jaren '90, of recente bandjes in de ondergrond als King Me of Zomotta. Door het Nederengels voel ik me meteen thuis. Tunnelfist heeft wel wat opstartproblemen, de solo waarmee geopend wordt is extra belegen kaas en ook de zanger klinkt nog wat aarzelend. Zo rond het vierde nummer, Comes A Day, hebben ze de draai te pakken, daar worden ter afwisseling van de scherpe indie-randjes, wat country-invloeden op de luisteraar losgelaten, zoals Daryll-Ann dat op hun laatste werkje ook al deed. Zanger Jos Duijst krijgt steeds meer vertrouwen, in "Revenge" raakt hij zelfs het timbre van Jasper Steverlinck van Arid. "What Makes A Man" heeft een wat knullig 'I Will Survive'-refreintje, maar Duijst zingt het aanstekelijk krakend. De liedjes zijn lekker kort en redelijk gevarieerd. Toch is het wel slim om als slotdrieluik wat opvallende gimmicks uit de hoed te toveren. Eerst is daar Lame Excuses met de (hopelijk) expres zeikerig gezongen tekstregel 'I love you, I really do'. Daarna is er een geinige ode aan "Micheal Stipe". Spot de fout. Tunnelfist, dat tien jaar bestaat, trad al eens op en Berlijn en misschien wel daarom eindigen ze met een Duitstalig 'Schampus mit Lachsfisch' dansliedje, waarin ook nog Donald Duck wordt geïmiteerd. Een geinig einde van een sympathiek plaatje. Blijven spelen in die buurthuizen, wat ze overigens ook als het Nederlandstalige Zahnfleisch doen, en op naar het volgende jubileum.

Zeg er het uwe van...