Verscheidenheid voert de boventoon op London Calling 2007
De ambivalentie is hoog bij uw recensent, deze vrijdagavond. Waar ik bij voorgaande edities van London Calling van tevoren al wel enkele bands kende, is het hier onbekendheid troef. Namen als The Twang, Kate Nash en The Wombats zeggen mij werkelijk helemaal niets; alleen The Long Blondes zijn enigszins bekend vanwege het airplayhitje "Once And Never Again". Ik ben dan ook vooral van plan mij te laten verrassen in de overvolle Paradiso. Dat komt helemaal in orde, want wat opvalt is de normaal nogal afwezige verscheidenheid.

Kijk, Voodooshock is een matige Duitse doom-stonerband. Niks bijzonders. Verder ook niet echt iets mis mee, maar ken dan wel je grenzen. De ritmesectie van Voodooshock kent die duidelijk niet. En dat is jammer, want nu zit ik er mee opgescheept. Beehoover noemt het bas&drums duo zich, en ze bestaan al heeeel lang, lang voordat ze bij Voodooshock gingen spelen. Het zal allemaal wel. Met zijn tweeën maken ze een mix van doom, vleugjes jazz(rock), krautrock (volgens eigen zeggen dan), Primus-achtige dingen en nog veel meer. Dat is me nogal wat. Dan moet je van goede huize komen om daar iets goeds van te maken. Muzikaal is het lang niet altijd slecht, er wordt aardig gespeeld en de gebruikte stijlen zijn best interessant hier en daar. Maar het gebrek aan goede, originele ideeën breekt de band op, evenals het te eendimensionale geluid van drums en bas en geen gitaar. Wat de plaat echter de nek omdraait is de erbarmelijke zang. Duits accent, vals, slechte zanglijnen: allemaal present. Daar kan geen goede muzikale bedoeling tegen op. The Sun Behind The Dustbin wordt dan ook al snel "the record in the dustbin".

Ik zie het u denken terwijl u de titel van dit stukje leest: 'Huh, alweer Hauschka, die hebben we hier zopas toch al gehad?' Klopt, heeft u helemaal gelijk in. Uw oplettende lezen wordt alom gewaardeerd, dat u dit even weet. Versions Of The Prepared Piano is echter niet alweer een cd met nieuwe experimenten van Hauschka's meesterbrein Volker Bertelmann, dit is een cd waarop liedjes van Hauschka onder handen worden genomen door voornamelijk bevriende artiesten van Bertelmann. Onder anderen Barbara Morgenstern en Tarwater maakten met grote graagte gebruik van de uitnodiging om de songs van Hauschka's Prepared Piano naar hun hand te zetten. Interessant is dat meerdere artiesten ervoor kozen hetzelfde liedje te verbouwen. Zo kozen Eglantine Gouzy, Wechsel Graland en Tarwater er (onafhankelijk van elkaar?) voor om "Two Stones" te voorzien van een tekst waardoor het nummer onder de titel "Mr. Spoon", "Es Waren Einmal" of "World of Things To Touch" linea recta een nachtclubpodium op kan. Blijkbaar zat dit gewoon al in het repeterende pianopatroon van het oorspronkelijke - mooie! - nummer gebakken. Niet alle artiesten voegen overigens tekst toe aan de nummers. Nobukazu Takemura vond bijvoorbeeld dat "Kein Wort" wel een likje glitch kon gebruiken; ik ben wat minder van deze noodzaak. Dan hoor ik liever de contrabas die Takeo Toyama combineert met hetzelfde nummer en het "Kotoba Naku" doopt. Al met al levert dit project interessante visies op dit toch al boeiende album van Bertelmann op, waarbij het af en toe lastig kiezen is tussen het origineel en de verbouwing. Om maar een dooddoener van stal te halen: je moet ze gewoon allebei in je bezit hebben...

Als je een draai van driehonderdzestig graden maakt, zou je uiteindelijk weer op hetzelfde punt terug moeten komen. Althans, in theorie. Want dat Mintzkov (tegenwoordig zonder Luna) met haar tweede plaat 360 Degrees een draai heeft gemaakt staat buiten kijf. Mintzkov heefft vooral meer haast dan op haar veel geprezen debuut M For Means And L For Love. Liefhebbers die op zoek zijn naar nummers als "Sleep Until Noon" of "I Take Notes" zullen teleurgesteld zijn; slechts "Miles Ahead", dat zich eenvoudig kan meten met het beste werk op de laatste dEUS-plaat Pocket Revolution, refereert nog aan de rustige kant van de Antwerpse band. Het nummer, precies op de helft van de tracklist, lijkt bijna verdwaald tussen de wervelstorm die Mintzkov op de andere tien nummers laat horen. Dat is ook meteen de makke van 360 Degrees: de nummers zijn op zich stuk voor stuk prima te verteren, maar als geheel doet het wat eenzijdig aan. De eerste zes songs, tot en met het eerder genoemde "Miles Ahead", zijn dan ook het beste deel van de plaat. Songs als "Return And Smile" en "Ruby Red", waarop bassiste Lies Lorquet met haar backing vocals nadrukkelijk op de achtergrond treedt, schreeuwen om een repeatknop. Het tweede deel van de tracklist doet echter een stuk minder urgent aan, en dat is jammer. Iets meer variatie had deze plaat tot een ware klassieker gemaakt. Aan de andere kant blijf je je afvragen hoe Vlaanderen het toch keer op keer weer voor elkaar krijgt om zulke uitstekende indierockbands voort te brengen. Daar mogen wij als Hollanders best jaloers op zijn.

Het is al ruim tien jaar geleden dat "Missing" van Everything But The Girl een hit was in Nederland, waarna in 1999 nog Temperamental verscheen, maar het daarna angstvallig stil bleef rond de band van Ben Watt en Tracey Thorn. Daarvoor brachten ze sinds 1984 toch wel bijna om het jaar een cd uit, waarbij ze geleidelijk aan steeds meer invloeden uit allerlei hoeken van de dance/elektronica in hun geluid verwerkten. Ze zijn niet uit elkaar hoor, sterker nog ze hebben naar het schijnt zelfs samen een gezinnetje gesticht. Het begon bij Tracey toch te kriebelen om wat naast het kindergebeuren te doen. Out of the Woods is hiervan het resultaat. Ze maakte deze samen met onder anderen Ewan Pearson. Het is niet Tracey's eerste solo-cd, ergens begin jaren tachtig maakte ze met al eens een solo-ep-tje (A Distant Shore, overigens nog steeds te koop). Out Of The Woods is geen verrassende plaat geworden in de zin van een breuk met het geluid van Everything But The Girl. Daarvoor is Tracey's stem veel te karakteristiek. Geinig is wel dat Thorn qua songmateriaal ook teruggrijpt naar het geluid waarmee Everything But The Girl halverwege de jaren tachtig doorbrak, dus kalere akoestische liedjes. Misschien dat daarin haar stem stiekem wel beter tot haar recht komt. Het maakt dat de afwisseling op Out of the Woods behoorlijk is en dat komt het totaalplaatje absoluut ten goede.

Ik ben heus niet zo'n duister persoon dat ik er obsessief mee bezig ben hoor. Maar als ik ermee word geconfronteerd, denk ik er toch even over na. Daarnaast is er geen forum voor muzieknerds te vinden waar je het draadje 'welke muziek moeten ze draaien op jouw begrafenis/crematie?' nu eens niet zou tegenkomen. Ik ben van het type dat iedere dag wel een ander lijstje in zo'n draadje zou kunnen posten. Dat zou wel eens een hele lange zit kunnen worden, straks. Toch bedacht ik me onlangs dat ik het van een liedje wèl zeker weet. De ironie wil dat "Breathe Me" tevens voor velen onlosmakelijk is verbonden aan de begrafenisonderneming-serie Six Feet Under. Voor Sia Furler betekende het gebruik van haar liedje onder de allerlaatste scène van die serie alsnog erkenning voor haar schromelijk over het hoofd geziene tweede soloplaat. Sia is namelijk veel meer dan slechts het lachebekje van Zero 7. Solo is ze naar mijn bescheiden maar overtuigde mening zelfs vele malen boeiender. Als appetizer voor het later dit jaar te verschijnen derde album smaakt Lady Croissant, een mini livealbum zonder al te veel poespas, in ieder geval prima. Naast het veelbelovende nieuwe studionummer "Pictures", een gloedvolle cover van "I Go To Sleep" (The Pretenders) en wat goed gekozen solo- en Zero 7-materiaal komt uiteraard een zinderende versie van "Breathe Me" voorbij. Dat was dus het moment dat ik het zeker wist.

Als in een popquiz een rondje met landennamen of dieren zit, dan kun je er vergif op innemen dat America's "A Horse With No Name" langskomt. Deze overbekende Arbeidsvitaminen-klassieker is verreweg het bekendste nummer van America, maar terwijl ik de tweede cd van hun nieuwe dubbel-cd Here & Now draai neurie ik - ja, America is meeneuriemuziek, dat is het bij uitstek! - toch wel vaker een liedje mee dan ik verwacht had. Blijkbaar heb ik nummers als "Ventura Highway" en "Sister Golden Hair" toch ergens opgepikt. Gerry Beckley en Dewey Bunnell staan nog behoorlijk hun mannetje, maar je hoort vooral aan hun stemmen dat ze ouder geworden zijn. Die zijn live namelijk niet meer zo kraakhelder als vroeger, al klinken de harmonieën van tijd tot tijd nog behoorlijk goed. Best een slimme zet om een dubbel-cd uit te brengen met op de ene cd nieuw werk en de andere zongerijpte live-versies van je klassiekers. Het kon namelijk zo maar eens zijn dat America een vers, jong (en vooral ook onwetend) publiek aanboort met deze cd. Ze krijgen namelijk hulp van nogal wat hip volk: Ryan Adams, Ben Kweller, twee Nada Surfers, twee My Morning Jacket-leden en niet te vergeten James Iha (Smashing Pumpkins) en Fountains of Wayne's Adam Schlesinger, die samen ook de productie voor hun rekening nemen. Dus America zal wel hip en alternatief klinken nu met al die jonge gasten? Haha, wat denk je nou zelf? America klinkt nog steeds zoals ze op je trommelvlies gebrand staat. Zelfs als ze een nummer schrijven uit de pen van anderen (zowel Jim James, de Nada Surf-mannen, Adam Schlesinger als Ryan Adams schreven mee) verandert er weinig. Het blijft smoothem tot in de puntjes verzorgde westcoastpop met een prominente rol voor ragfijne koortjes en zacht aangeslagen gitaren. Van die typische muziek waarbij automatisch zonnige lentedagen aanbreken en de koelkast plotsklaps gevuld is met witbier. U hoort mij niet klagen over het weer hoor, maar na zes witbier ben ik daar meestal ook wel klaar mee.

Wat het oordeel over deze Bob Dylan-coverplaat ook zijn mag, één prijs is binnen: de lelijkste hoes van het jaar. Een net iets te jeugdige Bryan Ferry staat in een rare houding voor een namaak psychedelische achtergrond. Gelukkig zit in deze lelijke verpakking een prima plaat. In de jaren tachtig (ook niet Bob Dylan's sterkste periode) verwerd Bryan Ferry tot een icoon van geliktheid. Ongetwijfeld draagt hij nog steeds maatpakken, maar zijn stem heeft een rauwheid en diepgang gekregen die ook Dylan's stem meer en meer uitdraagt. Bob Dylan is overigens nooit ver weg geweest in het repertoire van Bryan Ferry. Eerder al coverde hij "A Hard Rain's Gonna Fall" en voor een BBC-sessie zong hij nog een handvol klassiekers. Maar een compleet album aan één artiest wijden en helemaal wanneer die ene artiest de al bijna kapot gecoverde Bob Dylan is, iemand die met zijn laatste paar platen zijn eigen carrière weer een prachtige impuls geeft, is gevaarlijk. De keuzes die Bryan Ferry maakt spreken in zijn voordeel: naast geijkte klassiekers ("The Times They Are A-Changing", "Knockin' On Heaven's Door" en "All Along The Watchtower") staan er een aantal niet zo voor de hand liggende songs op Dylanesque. "Make You Feel My Love" klinkt bijna even oprecht als het origineel en "Simple Twist of Faith" alsof het uit de losse pols gespeeld wordt. Wat je ook vindt van Bryan Ferry, Dylanesque had een fikse uitglijder kunnen zijn, maar is zowaar een prima plaat geworden. Alleen jammer van die volkomen mislukte hoes.

"Aan Super Discount 3 beginnen we pas als die plaat van Justice uit is"
Het borrelt en bruist in Parijs. Op een steenworp afstand van het huis in Montmartre (Parijs) waar Alex Gopher met zijn vrouw en twee zoontjes woont, staan twee muziekstudio's. Die studio's deelt hij samen met Etienne de Crécy. Beide maken en produceren ze er dagelijks muziek, voor zichzelf en voor andere muzikanten.

Alex Latrobe, zoals Gopher in het echt heet, is een gevierde producer. De afgelopen jaren bracht hij talloze technotracks op vinyl uit. Des te opmerkelijker dat hij voor zijn tweede album teruggreep naar de gitaar. "Ik wilde nu eens gewoon een echt liedjesalbum maken. Maar dan wel een beetje experimenteel, en met een elektronisch gevoel."

Ik vind reizen heel leuk maar ik doe het niet zo vaak, gewoon eenmaal per jaar zoals zo veel andere mensen ook doen. In de afgelopen jaren heb ik paar leuke landen bezocht, waarvan Zuid Afrika wel de meeste indruk heeft gemaakt. Er zijn echter nog heel veel landen die ik de komende jaren wil bezoeken. Daarnaast zijn er een paar landen die me helemaal niet interessant lijken. Oostenrijk is een van die landen. Het is misschien helemaal onterecht maar om de een of andere reden trekt dat land me absoluut niet en ik heb het tot nu toe ook niet nodig gevonden om iets over dat land te lezen. Ik had dan ook nog nooit nagedacht over Oostenrijkse popmuziek en ik wist ook niet dat er in Klagenfurt een band met de naam Naked Lunch bestond. En ze bestaan al een tijdje want dit trio heeft inmiddels al vijf albums en een handvol singles en ep's uitgebracht. This Atom Heart Of Ours is hun nieuwste productie. Op die cd staan een paar leuke songs, maar het is toch niet genoeg om mijn kleine vooroordelen over Oostenrijk en Oostenrijkers weg te nemen. De band is niet erg origineel, dat zie je al aan de naam van de band (een bekend boek van William S. Burroughs), de titel van het album (een stukje Pink Floyd) en op de foto op de hoes staat (denk ik) gewoon een Oostenrijkse berg. Ik weet dat er niet zo heel veel echt originele bands bestaan, maar de drie heren hadden wel iets meer hun best kunnen doen. Naked Lunch heeft soms wel iets weg van Flaming Lips, Mercury Rev met een vleugje Notwist en dat vind ik eigenlijk alledrie prima bands. Het titelnummer is toch een prima song en dat geldt in feite ook voor de volgende twee tracks. "Military of the Heart" is het beste nummer van de cd en "My Country Girl" begint misschien wel wat gewoontjes, maar het eindigt lekker spannend. Na die drie nummers zakt het enigszins in en dat betekent dat er niet zo heel veel overblijft. Het laatste nummer hebben ze "In The End" genoemd en ook dat zegt iets over de originaliteit van Naked Lunch.

Marc Ford werd het bekendst als gitarist van de Black Crowes, maar na zijn onvrijwillige vertrek door drugsproblemen en de ontwenning daarna zat Ford niet om werk verlegen. Zo zat hij onder andere in de band van Ben Harper en bracht hij in eigen beheer een solo-album uit. In eerste instantie deed hij mee aan de reünie van de Black Crowes, maar vlak voor de tour trok hij zich terug - deze keer omdat hij juist zelf geen zin had om weer in drugsgebruik te vervallen met zijn oude band. In plaats daarvan nam hij met onder andere zijn vroegere maatjes van Burning Tree en zijn zoon Elijah een nieuw solo-album op, Weary And Wired. Ford klinkt daarop allesbehalve vermoeid en opgefokt. Integendeel. Het album heeft een lekkere mix van laidback Youngsiaanse countryblues, Tom Petty-achtige uptempo gitaarsongs en feestelijke rythm and blues. En daarmee zijn niet eens alle stijlen benoemd. Het risico zou levensgroot zijn dat het daarmee een allegaartje zou worden, ware het niet dat Ford's lome gitaarchops en zijn messcherpe slidegitaarspel ("Smoke Signals" en het instrumentale "Greazy Chicken"!) de rode draad op dit album vormen. Ford heeft een wat dunne stem en zingt ook wat rustiger dan zijn voormalige Black Crowes-kompaan Chris Robinson, maar de overeenkomst in zanglijnen is soms opmerkelijk. Maar bovenal laat Ford hier horen zich moeiteloos op eigen kracht te handhaven. De beslissing om voor zijn gezondheid te kiezen in plaats van voor het geld van de heropgerichte Black Crowes getuigt al van een sterk karakter, dit album is daarbij een passende bekroning. De Crowes zullen Ford meer missen dan Ford de Crowes.

Het gebeurt de laatste jaren nog maar zelden dat ik langere tijd alleen in de auto zit. Als ik rij, dan is er altijd wel een deel van ons gezin dat me vergezelt. Het maakt dat ik niet een van de dingen kan doen die ik graag doe: heel hard muziek draaien in de auto. Ik vind het zo'n fijn gevoel om omringd (leve de vier speakers in onze witte jap!) te zijn door harde muziek. Gisteren had ik weer eens het genoegen twee van zulke fijne uurtjes te hebben op weg van en naar het magistrale concert van Anna Ternheim in Roepaen (wat een prachtlocatie!). Ik had de motor nog maar net gestart of ik schroefde het volume op. In de cd-speler had ik een plekje gereserveerd voor de Belgische post-rockers van Motek. Nou ben ook ik de laatste tijd wel aardig klaar met al die Explosions in the Sky-naar-de-kroonstekers, deze zuiderburen leveren met hun titelloze debuut toch wel een steengoede post-rock-cd af die niet te negeren valt. Ja, inderdaad met twee gitaren, bas en drums is het een standaard line-up, maar ze gebruiken ook flink wat sober en onschuldig (dat wel) toetsenwerk. Het is dan ook fijn om door de piano's en de rust van "Maybe I'll Go Home" omgeven te worden als je met de zon in je gezicht de snelweg op draait en met het invallen van de gitaren langzaam naar de 120 optrekt. Net zoals het prettig is om cool en collected Jan de zondagsrijder, die sloom 100 tuft op de rechterbaan, in te rekenen als "De Vlucht" na ruim twee minuten het tempo opschroeft. Het mooiste nummer van deze cd zit echter verderop. Dat is "I Am Your Son". Ik hoor het als ik de A50 verwissel voor de A73, de te nemen bocht sluit naadloos aan op de muziek. (Of doe ik het erom?) Live gebruikt Motek veel visuals en dat verbaast me niets, nu creëer ik ze zelf, maar een concert in je auto da's net iets te veel van het goede.

Ik blijf maar bezig met het ontdekken van nieuwe muziek. Nuja, muziek die voor mij nieuw is. Zo struikelde ik enkele maanden terug over Regina Spektor, die met het nummer "On The Radio" opdook in een aflevering van Grey's Anatomy (jaha, ik ben een wijf). Iets verder zoeken op Wikipedia leverde de wetenschap op dat Spektor met Begin To Hope, waar "On The Radio" van afkomstig is, al aan haar vijfde studioplaat toe is. Even schaamde ik mij diep, maar vervolgens had ik alleen nog maar oor voor het prachtige plaatje dat Begin To Hope is. Spektor, een in Moskou geboren New Yorkse, is namelijk een geweldige songschrijfster. Als we Regina Spektor in Hints-termen uit moeten drukken, duiken al snel logische namen als Kate Bush en Joni Mitchell op, terwijl op de pianostukken ook Fiona Apple en Tori Amos niet ver weg zijn. Qua thematiek ligt het een stuk moeilijker. Ik ben er in ieder geval nog niet achter hoe ik dromen over orka's en uilen, de lange solo in November Rain, mensen die wonen in luciferdoosjes en het lezen van consumenteninformatie op cornflakedozen via een rode lijn met elkaar moet verbinden. Spektor zingt er in ieder geval wel over, en over nog veel meer moois dat aan haar ongetwijfeld riante inbeeldingsvermogen is ontsproten. Begrijpen doe ik het lang niet altijd, maar ik ben niet iemand om daar zwaar aan te tillen. Want zolang Regina Spektor een liedje als "Field Below" kan schrijven en mij daarmee iedere keer weer bijna tot tranen weet te ontroeren, vind ik alles best. Mijn jaarlijst heeft in ieder geval zijn voorlopige nummer een.

Soms zijn er van die albums waar je alleen maar stil van kan worden. Kritische kanttekeningen blijven geen moment plakken op het canvas, simpelweg omdat de muzikale pracht als een eersteklas teflonlaag fungeert voor elk spoortje negativiteit. Arve Henriksen uit Noorwegen - in het dagelijks leven lid van Supersilent, het superieure improvkwartet - maakt het helemaal waar op zijn derde album Strjon. De trompettist/zanger/drummer/elektronicafreak Henriksen doet het hier samen met Deathprod a.k.a. Helge Sten (ook lid van Supersilent, en producer van o.a. Susanna and the Magical Orchestra en The White Birch). Dit heeft er veel meer dan op zijn eerste twee albums toe geleid dat Strjon klinkt als een minimale, rustige en meditatieve versie van Supersilent. Sten zorgt voor het onderkoelde geluid en de dronende ondergrond, terwijl Henriksen zijn warme lyriek vooral via zijn typische, gedempte trompetgeluid naar buiten laat komen. Waar zijn vorige twee albums nog wel eens de gladde kant op gingen door de (te) smoothe producties en niet altijd even spannende melodieën, is het geluid op Strjon volledig in balans. Het evenwicht tussen warm en koud, hard en zacht, glad en ruw is werkelijk perfect. En of het dan tot ons komt via ambient, gemuteerde jazz of modern gecomponeerd doet helemaal niets ter zake. Duisternis, melancholie en hoop strijden een intense en prachtige strijd, en op het laatst is er maar één winnaar: de luisteraar. De eenheid en sereniteit die Henriksen op Strjon tentoonspreidt is duizelingwekkend mooi. Niet van deze wereld.

Zonder één noot van de band gehoord te hebben liep ik al helemaal warm voor de CD die al een tijdje stond te wachten op een luisterbeurt. De cover van Mood For Speed lijkt namelijk als twee druppels water op Flat Tracker, de tweede plaat van Zeke, de band die zo'n geweldige indruk op mij maakte dat ik er tot de dag van vandaag zelfs mijn nickname aan ontleen. Als uit het begeleidende verhaal dan ook nog eens blijkt dat Booster uit het zelfde vuige rockvaatje tapt schept dat zeker verwachtingen. Beelden van vonkende en ronkende motoren doen het altijd goed in de garagerock en Booster heeft wat dat betreft goed opgelet. Des te groter is de teleurstelling wanneer ik de CD uit de speakers hoor komen. Veel te netjes geproduceerde bluesrock kruipt een tempootje of twee te langzaam de huiskamer in. Geen spoor van oliegeur of benzinedampen, hier kabbelt een brommertje met 40 km/u voort terwijl ik mij zo verheugd had op een scheurend monster dat met 200 km/u de bocht uit vliegt. De riffjes zijn op zich niet slecht, ze zijn alleen zo tergend traag dat ik de onweerstaanbare drang krijg een ram tegen de stereo te geven om te checken of hij niet ergens blijft hangen. Steeds opnieuw begint een nieuw liedje en doet de intro mij opschieten maar zak ik na vijf seconden weer weg bij zoveel traagheid. Ik gun het de Andijkers van harte en sta met armen wijd te wachten op een verse brok ramrock van Nederlandse bodem maar Mood For Speed is het tegenovergestelde van wat de titel van de CD belooft. Ik ben zeker in de mood for speed maar Booster kan mij daar duidelijk niet bij helpen.

"Is de jaren negentig poedelrock dan definitief terug?" vroeg een FU-collega verbaasd toen hij zag wat ik zoal toegestuurd kreeg. En het is waar, er zijn heel wat poedelrockbands (vooral uit de jaren tachtig, waarde collega) die proberen met een reünie het pensioen veilig te stellen. Maar gelukkig zijn de door geld ingegeven comebacks zelden een lang leven beschoren. Er zijn maar twee succesvolle bands uit die tijd die ook nu weer fatsoenlijke muziek maken, Europe en Winger. Europe is bij de comeback een stuk steviger geworden en Winger maakte met IV misschien wel hun beste album ooit. Dokken is zo'n band waarvan al zo'n vijfhonderd keer een reünie is aangekondigd die nooit werkelijkheid is geworden. Wat mij betreft was dat terecht, want hoewel de afzonderlijke muzikanten allesbehalve stuntelaars waren werden de platen van Dokken gekenmerkt door vlakke, voorspelbare composities waarmee de belofte nooit waargemaakt kon worden. Het live-album dat nu dan verschijnt, met opnamen uit 1981, nog voor hun succes, versterkt dat beeld. Het is allemaal best aardig, Don Dokken is een goede zanger, George Lynch een prima gitarist, maar tjonge wat wordt het voorspelbaar na pakweg vijf songs. De productie draagt bar weinig bij aan de dynamiek van het geheel, zodat de toch al matige songs alsmaar niet tot leven willen komen. Dokken is dood, en dat is goed zo. Anderen dan fans kunnen dit album rustig laten liggen.

Mocht u niet weten waar de term 'crunk' voor staat: dat is een samenvoeging van de woorden 'chronically drunk'. En inderdaad, dat is ongeveer de toestand waarin u als serieuze muziekliefhebber dient te verkeren om deze verzamelaar te kunnen waarderen. Crunk Vol. 2 is namelijk een flinke verzameling tracks van artiesten zoals u die zeer regelmatig op TMF voorbij kunt zien schuiven. Dan hebben we het dus over types als Lil' John, die weinig meer lijkt te kunnen dan rondzwalken in videoclipjes met een fles Hennessy in de hand terwijl hij af en toe 'Yeah!' in de microfoon boert. Types als de Ying Yang Twins, waarvan er eentje een kruising is tussen een mandril en een oude medicijnman, en die vooral heel veel fluisteren op hun liedjes. Men vraagt zo af en toe wat er gaande is, of de dames wordt gevraagd nog maar eens een keer met dat achterwerk te schudden. U weet wel. Wat ook opvalt zijn de ontzettend simpele computersamples die deze songs voortdraven. Willen beroepsgangsters 50 Cent en The Game nog wel eens een oude soulplaat sampelen, hier is het minimalistiek troef. Dus wanneer Lil' John op de openingstrack 'Snap your fingers' roept, horen wij braaf ook alleen knippende vingers en een enkele baslijn. Met hiphop heeft het verder weinig te maken, en een erg vindingrijk genre is de crunk ook niet. Als u rond nummer zestien van de tracklist het gevoel heeft dat u dit rond nummer zeven toch ook al eens gehoord heeft: het ligt niet aan uw gehoor. Maar goed, giet er nog een biertje in en wie weet dat u op een verdwaalde zaterdagavond in de Now & Wow rond een uur of half drie nog best uit uw plaat kunt gaan. Want eerlijk is eerlijk, de beat die een zekere Pitbull in zijn song Bojangles te berde brengt, mag vrij aanstekelijk heten.

Noord-Europeaanse zangeressen, ik lust er wel pap van. Ze hebben voor mij iets dat hen onderscheidt van de rest, en dat is niet alleen hun accent. Noem een Anna Ternheim, Emiliana Torrini, Stina Nordenstam of Ephemera en ik word een beetje week van binnen. Vanaf nu kan Christina Rosenvinge wat mij betreft ook aan dit illustere rijtje worden toegevoegd. Haar derde cd Continental 62 geeft daar immers alle reden toe. Zij heeft bovendien als extra pluspunt dat ze in Spanje opgegroeid is en aan haar geluid vleugen onderkoeld Spaans temperament ("White Hole", oei!) en gevoel voor romantiek toegevoegd heeft. Drie nummers (ze staan vast niet voor niets achter elkaar op de cd) zingt ze bovendien ook in het Spaans, Het maakt Continental 62 nog meer bijzonder. Ik geef het je te doen in ieder geval om geen rode koontjes te krijgen als Christina je in "Tok, Tok" zwoel in je oor prevelt. Mooi is ook de diversiteit van die liedjes. Af en toe heeft Christina een lichte kraak in haar stem, die het grootste deel van de tijd overigens loepzuiver is. Dat resulteert in kippenvel bij me. Het voelt ongemakkelijk maar toch aangenaam. De sobere arrangementen, waarbij ze wel duidelijk steeds kiest voor de basis piano / zang of gitaar / zang als dominant element in het geluid, doen de rest. Dan zou je willen dat je zelf een muzikant van het kaliber Lee Ranaldo was, en mee zou kunnen werken aan de talrijke mooie liedjes die Rosenvinge schrijft.

"I was getting constant offers regarding a reunion, including one from the South Bank. Until then I had never taken them seriously; but now it seemed as though there might be some interest. We talked and we realised that we met more often at the funerals of former members of our road crew. So if it was to be undertaken, it should be while all four of us were still alive!", aldus Peter Hammill. En zo stonden de vier heren van Van Der Graaf Generator, Hugh Banton, Guy Evans, David Jackson en Peter Hammill, op 6 mei 2005 in de Royal Festival Hall in London. Tot hun eigen verbazing was het strak uitverkocht en kwamen fans uit alle hoeken en gaten van de wereld om de terugkeer van hun helden te zien. Dat verhoogde toch enigszins de druk op de ketel. "Kunnen we nog wel spelen wat we toen speelden", aldus woorden, van die strekking, in de liner notes. We kunnen Hammill en consorten geruststellen. Ze kunnen het. Real Time, de verslaglegging van het concert bewijst het. Het is een dappere keuze overigens om dit eerste concert te kiezen, want verder op in de tournee werd strakker en beter gespeeld. Maar voor Hammill was dit concert een afsluiting van een periode en is het opgenomen met het idee dat er wellicht niets meer kwam, na het reünieconcert. Desalniettemin staat de band als een huis op Real Time en hoor je duidelijk hoe de band ontspant gedurende het concert als blijkt dat de ontvangst van het publiek gillend positief is. Dit culmineert in een hemelse versie van "Man-Erg". In zekere zin is Real Time ook een afsluiting want de band gaat verder zonder David Jackson en heeft besloten om zonder blazer te gaan touren. Diegenen die nog eens willen horen hoe VDGG ook al weer klonk met blazer of gewoon een puik (live)overzicht willen hebben van 40-jarige carriere (met onderbrekingen) van een avant-garde band, die sprinten nu onverwijld naar hun lokale platenboer. De rest van muziekminnend Nederland zou het eigenlijk ook moeten doen...

Aangezien het genre na al die jaren nog steeds geen enorme populariteit geniet komt het nog steeds veel te weinig voor dat ik een fijn stukje surfmuziek mag bespreken voor File Under. Tot nog toe waren het vooral de Belgische Moe Greene Specials en de Franse Star & Key die zeer goede indruk wisten te maken. Twee bands die hun plek perfect gevonden hebben bij Green Cookie, het surflabel dat zichzelf langzaam maar zeker begint te ontwikkelen tot toonaangevend binnen Europa. Het is daarom ook niet heel erg toevallig dat de gruizige surf van Speedball Jr eveneens onderdak gevonden heeft in dezelfde stal. Ook hier betreft het een groepje Belgen en ook deze keer spettert de authenticiteit er van af. Waar The Moe Greene Specials zich vooral concentreren op dat typische ouderwetse filmgeluid is Speedball Jr een stuk vuiger. De galmbakken oversturen op For The Broad Minded met de regelmaat van de klok en het gierende orgeltje voorziet de liedjes van de overtreffende trap. Het rammelt, het kraakt soms in zijn voegen en er worden heel wat cimbalen en snaren op grove wijze misbruikt. Het resultaat is opzwepend en opwindend. Geen surf voor bij de ondergaande zon op een mooie zomerdag maar eerder rechtstreeks afkomstig uit druiperige kelders en garages. Hier wordt gewerkt en gezweet en alle noeste arbeid levert een heerlijke plaat op.

'Leng Tch'e, de band van duizend snijwonden, de band van nuchterheid. Alles in de hoogste stand, guts voor het ontbijt. De band die zich lekker laat gaan, om zieltjes te winnen. Dan breekt acuut de pleuris los en kan het moshen beginnen. De band wars van betutteling, geen stijl is heilig. Ze noemen het razorgrind en niemand die is veilig. Vijftien miljoen ideeën, op deze cd. Daar ga je niet over zeiken, daar komen ze gewoon weg mee. Vijftien miljoen ideeën, op deze cd. Die moeten niet het keurslijf in, daar kan je tenminste wat mee. De band van harde grind, die aan deathmetal gewaagd is. Het vizier staat altijd open, en hardcore net niet de baas is. De band vol met agressie, dat is niet normaal man. De grote vraag die blijft altijd, waar komt dat dan vandaan dan. De band die zorgt voor iedereen, geen hond die zal wegkwijnen. Met nog wat stoner uit de muur, zullen ze niet verdwijnen. Vijftien miljoen ideeën, op deze cd. Daar ga je niet over zeiken, daar komen ze gewoon weg mee. Vijftien miljoen ideeën, op deze cd. Die moeten niet het keurslijf in, daar kan je tenminste wat mee.'

Het is al jaren zo dat De Grote Prijs van Nederland winnen eerder geen dan wel een garantie is voor succes. Als je kijkt naar de bandjes die de categorie Pop/Rock gewonnen hebben, dan is het grootste deel al voorgoed vergeten. Of heb jij de laatste tijd nog wel wat gehoord van Eleven of Lemonseven, om er maar twee te roepen. Sommigen komen ook wel goed terecht hoor en schoppen het zelfs tot mijn buurman. Silence is Sexy doet stinkend haar best om niet in de vergetelheid te geraken. Everything You Should Know is hun eerste volledige (en in fraaie digipack gestoken) cd. De band had gelukkig door dat het hippe geluid (Gang of Four op een kussen laten slapen met Joy Division) waarmee ze in 2005 de Grote Prijs wonnen, snel verjaarde. Niet dat ze het geheel losgelaten hebben, dat zeker niet, maar ze proberen op deze debuut-cd in ieder geval wel (net als op hun eerder in eigen beheer uitgebrachte ep) om aan hun geluid te blijven werken. Nog meer dan op de ep zijn bijvoorbeeld duidelijke Radiohead-invloeden te horen. En ze schuwen niet om te experimenteren met instrumenten als viool, viola, cello en trompet. Dat pakt best goed uit hier en geeft ze zelfs wat onderscheidends ten opzichte van de concurrentie uit binnen-, en stiekem misschien ook wel buitenland. Om het daar ook daadwerkelijk te maken is er ook nog een dosis mazzel nodig, maar het zou best tof zijn als er eindelijk eens een Grote Prijs-winnaar zou zijn die dat zou lukken.

De hoes, met een groot verlicht kruis in de schemering, doet me onwillekeurig denken aan de enge lakens van de KKK. Het album Speak Of The Devil heeft een onheilspellende, broeierige bluesklank. Maar de combinatie van de twee zet je wel enorm op het verkeerde been. De foto is namelijk genomen in Woensel, Noord-Brabant, en de Little Louis die deze plaat heeft gemaakt is een Brabander die Louis van Empel heet. Die twee feiten doen niet af aan het belangrijkste: de kwaliteit van de muziek. Het lijkt ongelofelijk dat Little Louis niet ergens in Texas is opgegroeid, want wie niet beter weet zal geen enkel moment twijfelen aan zijn Amerikaanse roots. Integendeel, er zijn tal van Amerikaanse bluesbands die minder Amerikaans klinken. In elke song lijkt de droge hitte van de woestijn gevangen te zitten en zie je Van Empel en band zo zitten op de veranda van het enige huis in de wijde omgeving, met een oude, gebutste en verroeste pick-up truck op enkele meters van die veranda. Van Empel treedt op met verschillende bands en in verschillende stijlen, maar op dit album is het traditionele blues wat er te horen is. Drums, contrabas, harmonica en Little Louis zelf op gitaar. Geen ingewikkelde productie, geen machogitaren, alleen magistrale onversneden blues in de traditie van Blind Willie Johnson, John Lee Hooker en een enkele keer Tom Waits. Van Empel is lid van het songwriterscollectief Songwriters United met onder andere BJ Baartmans en Eric van Dijsseldonk en is dus ook op dat gebied een bevlogen vakman. Op deze plaat komen Little Louis' kwaliteiten allemaal samen voor indrukwekkende ouderwetse blues die van begint tot eind blijft boeien. Pure blues uit de woestijnen van Noord-Brabant.

Huh, wat, PARDON! Ik snapte er helemaal niets van. U nu ook niet. Wat er gebeurde? Nou, ik stopte mijn exemplaar van Lynn Teeter Flower, de nieuwe cd van Maria Taylor in de cd-speler van PC en toen gebeurde het.Waar ik een zijdezachte vrouwenstem verwachtte met smoothe arrangementen, kreeg ik denderende drums en harde gitaren voor mijn kiezen. Wat bleek, onze vrienden van Saddle Creek waren zo vriendelijk geweest om aan de promoversie van de nieuwe cd van Maria Taylor maar liefst 34 liedjes in mp3-formaat toe te voegen zodat je een mooi beeld kunt krijgen van de diversiteit van hun collectie. Doordat mijn Winamp op shuffle-mode stond belandde ik dus in Criteria's "Prevent The World". Na wat gestuntel mijnerzijds kreeg ik het audiogedeelte van de cd toch nog aan de praat. Hieperdepiep, daar was de nieuwe cd van Maria Taylor. Ik was wel benieuwd of ze zich wat aangetrokken had van de kritiek die André had op haar vorige cd 11:11: 'Braaf tussen de lijntjes zwevende folkpop' noemde hij het. Lynn Teeter Flower begint in ieder geval fijn met een diepe groovende baslijn en daarover heen de sober, maar toch wel zwoel zingende Maria (ik moet vaak aan Aimee Mann denken als ik haar hoor zingen). Je zou het braaf kunnen noemen, maar in de tweede helft van het nummer bijt ze toch wel degelijk van zich af. Verdorie, misschien heeft ze wel geluisterd, denk ik. Ook verderop blijkt Lynn Teeter Flower een diversere plaat te zijn met natuurlijk pure akoestische gepolijste folkparels zoals "Clean Getaway", maar ook een Beatles-achtig nummers ("Smile and Wave"), en zelfs met een vette drumcomputer met gastrapper in "Irish Goodbye".Natuurlijk komt Omaha-opperbaas Conor Oberst ook nog langs in het huppelende "The Ballad of Sean Foley", hun stemmen gaan bijzonder goed samen (mag ik een duettenalbum suggereren?). Zo is Lynn Teeter Flower al met al een plaat die een logisch vervolg is op 11:11, maar ik zou het geen braaf vervolg willen noemen.

Clearspot blijkt, in tegenstelling tot wat ik laatst beweerde, niet enkel gefreak te verdelen. Sido Martens heeft geen baard (meer?) en is een typische Radio 2-muzikant. Het publiek van die zender kent hem misschien nog van zijn tijd bij Fungus. Hij is een folkie gebleven. Wat hebben die mensen toch met het weer? In het ware leven slechts een ijsbreker om een gesprekje op gang te brengen, vult Martens hier een hele plaat met klimatologische metaforen. Toch jammer, zo komt ons gesprek moeizaam op gang. Martens zingt meestal in een vrij hoog register, zacht en vrouwelijk als Mathilde Santing. Soms gaat hij over op half-praten, als een cabaretier die tussen de harde grappen door even diepzinnig doet. Best aangenaam, maar een echt goede melodie heb ik niet gevonden. De plaat scoort wel punten voor sfeer en instrumentatie. Er zijn twee violisten die uitstekend werk verrichten. Ook aardig is de Jaco Pastorius-bas in "Blauwe maan". Mijn favoriete nummer is het duistere "Pekelliefde", waarin Martens beklemmende autoharp-akkoorden speelt, eerst aaneen en later gebroken in een pijnlijk aanzwellende drieklank. Het lijkt Electric Counterpoint wel. Langzaam weet de bard me te overtuigen, laat deze gelouterde man spelen. Hij is nergens meer naar op zoek. Dromen ontstaan en verdwijnen en het eenzame leven gaat 'even en eeuwig' door. Of zoals hij zingt in de tranentrekker "Huis": 'Het is een hemels gevoel in de tuin van dat huis, waar ik lig in het gras en droom hoe het was. Maar een schrale wind waait, plukt de droom uit mijn hoofd.'

De laatste twee weken heb ik mijn new wave verzamelcd's - gemaakt door een vriend die in die tijd daadwerkelijk wekelijks zijn beste stofzuiger van stal haalde - weer eens uit de kast getrokken. Vooral om in de auto te draaien. 's Nachts, als er niemand op straat is en ik naar huis rijd. Bij voorkeur alleen. En ik realiseerde me dat ik te weinig synths hoor, te weinig vuige bassen, te weinig opgefokte zang en te weinig repeterende beats. Adept geeft me waar ik op zit te wachten. Niet dat het direct aan de new wave van begin jaren tachtig doet denken, maar toch, er zit een zwarte, donkere kant in Adept, die misschien wel het midden houdt tussen de stofzuigerkant van de new wave en de noisekant van de no wave. En hoewel de beats op dansbare nummers duiden - de elektronische kant van Adept heeft hier en daar dan weer wat weg van The Faint - verraden de dissonante kanten, de wat zweverige, repeterende zang en dito teksten en de soms wat vreemde gitaarharmonieën en melodieën een, nou ja, laten we maar zeggen, wat diepere gedachte. Het resultaat is een apart debuutalbum (van Nederlandse bodem), dat misschien nét iets te lang duurt als je nog nooit een van de spetterende liveoptredens hebt mogen aanschouwen, maar dat zeker verrassend te noemen is, en tot het laatste nummer zo nu en dan blijft verrassen. Benieuwd wat er nog komt, wat er overblijft en hoe Adept zich verder ontwikkelt.

Nieuwe muziek ontdek ik op tig manieren. Via Soulseek, MySpace, Kink FM, e-zines en fora, mp3-weblogs, de 3voor12 Luisterpaal en gewoon in de platenzaak. En alsof je daar allemaal nog niet genoeg aan had, kun je sinds bijna twee jaar ook nog eens gratis en legaal muziek downloaden van het sympathieke platform Simuze, dat 'copyleft' muziek aanbiedt volgens de Creative Commons-licenties. Vorige week bracht Simuze (weer) een sampler uit, getiteld Share this Vibe, vol met onbekende electronische muziek. Gek genoeg zie je over zulk soort verzamelaars elders nooit recensies. Misschien heeft het een reden, want ondanks dat ik het idee achter deze muziek een warm hart toedraag, klinkt Share this Vibe pijnlijk irrelevant en op momenten wel erg amateuristisch (die vocals in "Mi Mirada", die oervervelende kutambient van Epiphany...) Nog erger: zelfs een 'vibe' of een memorabele hook kan ik niet ontwaren. Deze verzamelaar ontstijgt nergens het niveau van demo's en is een ware marteling om uit te zitten. Helaas.

En ook de krant nrc.next bracht vorige week een album met Creative Commons-muziek uit, ter gelegenheid van het 1-jarig bestaan van de krant. Ook dit album moet hip overkomen, maar is net zo min een hoogvlieger. Al moet wel gezegd dat de selectie van nexts muziekredactie wat strenger was dan die van Simuze. En genreoverschrijdend: de gedachte was kennelijk 'voor iedereen wat', wat uitmondt in de aanwezigheid van gezellige wereldmuziek, B-skarock en coverbandjes-achtige standaardfunk. Ach ja, het suggereert in elk geval wat feeststemming. Wat die Detroit-achtige house van iNTROSPEKT er dan weer tussen doet, snap ik niet. Aardig vind ik de slotnummers, een bijdrage van de Braziliaanse electrohouse-band Zémaria en de Friese orgelrock van de Monotones. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik ook deze hele mikmak intussen alweer van mijn mp3-speler gegooid heb. Slecht wil ik het niet noemen, maar er is zoveel meer en interessantere muziek op de wereld...

Als een slappe vaatdoek hangt hij op de bank. Junior is ziek. Echt ziek, want zelfs TV kijken is teveel van het goede voor hem, ook kinder-cd's fleuren 'em niet op. In bed liggen wil hij ook al niet, want alles doet zeer. Hmmm, da's niet best: griep. Ik besluit om dan maar een cd-tje van mezelf in de cd-speler te doen. Die oorverdovende stilte met af en toe een snuif van dat mannetje is ook maar niets. Ace of Hearts, de debuut-cd van het Deense Green Pitch is vast goed voor hem. De tintelfrisse stem van Rex Garfield zou best wel eens helend kunnen werken. En anders wiegt haar gefluisterzang hem wellicht wel in slaap en leg ik hem in bed. Green Pitch is ook een band met een verleden in een ziekbed, en wel van zangeres Rex. Op visite bij Noorse vrienden in Amsterdam viel ze van een trap, kwam ongelukkig terecht en raakte tijdelijk verlamd. Onder invloed van de morfine na pijnlijke operaties ijlde ze dat ze toch vooral door wilde in de muziek en zo geschiedde. Ze verhaalt er, in weinig woorden, over in "In Amsterdam". Wel treffende woorden, zoals ze dat in de andere nummers ook doet. Het is ook muziek voor weinig woorden. Green Pitch ligt ergens vredig zoemend rond de downtempo liedjes van Emiliana Torrini's eerste cd. Dus een meisje met een twinkeling in haar ene oog en in haar andere een traan, breekbaar zingend en zichzelf begeleidend op Wurlitzer. En achter haar staat een zich sober opstellende band waarin haar partner in crime gitarist Ste Rasch iedereen in toom houdt tot hij zegt dat ze loos mogen. Dus als je Mazzy Star graag wat opgewekte had willen horen of This Mortal Coil's "You and Your Sister" weleens geprojecteerd over de eeuwwisseling heen geprojecteerd wilt zien: hier moet je zijn. Wonderschoon en hartverwarmend. Junior slaapt ondertussen als een os. Even in bed leggen, hoor.

Ik wil het niet meer. Gewoon niet meer. Basta! Ik wil niet meer door het leven gaan als 'emo-liefhebber'. Als mensen er al iets van snappen roepen ze woorden als 'Panic' 'Fall' 'Chemical' 'Boy' 'Romance'. Nee, zucht ik dan. Thursday, Boysetsfire, Alexisonfire, From Autumn to Ashes. Dat vind ik gaaf. Ik zou zelf overigens geen van deze bands als 'emo' bestempelen. Het is een non-genre. Maar goed, ik draaf door. Sounds Like Violence komt uit Zweden en krijgt ongetwijfeld de sticker 'emo' opgeplakt. Zanger Andreas Söderlund is in de steek gelaten door z'n vriendinnetje. Guttegut wat zielig voor 'em. Nou zijn er al duizenden plaatjes vol gezongen over dit thema, dus ach er kan er nog wel eentje bij moet Andreas gedacht hebben. Maar hij is een stoere jongen, die gaat niet in een hoekje liggen huilen. Nee, nee, nee! Die gaat wraak nemen! Of heb ik het helemaal verkeerd begrepen en slaat de albumtitel With Blood On My Hands op eventuele zelfmoordneigingen van Andreas? Ik weet het niet. Sterker nog, het interesseert me niet. Want een band die met droge ogen een nummer op cd zet met de titel "Were you ever in love with me?" moet wel ruk zijn. En ze doen nog wel zo hun best om serieuze muziek te maken. Sounds Like Violence wil een volwassen band zijn, zeg maar Interpol met een emosausje. En laat ik eerlijk zijn, op nummers als "Change" en "The Greatest" lukt dit nog wel aardig. Tips voor de Zweden: Ander cd-hoesje, andere songtitels (Ze hebben een nummer dat "Until death do us part" heet, echt waar) en een wat diverse onderwerpkeuze. Dan wordt het nog wel wat met ze. Laten we hopen dat Andreas snel een nieuw liefje vindt.

"De een kookt voor zijn plezier, ik maak muziek."
Op de website van de online cdwinkel NLStore wordt Hello Saferide, pseudoniem van de 29-jarige Annika Norlin uit het Zweedse Östersund, binnen het genre van de heavy metal geplaatst. Het zij de redactie van NLStore vergeven, maar het is ook exemplarisch voor de naamsbekendheid die singer-songwriter Annika Norlin in Nederland heeft: die is namelijk vrijwel nul. Toch stond ze in januari op het Eurosonic-festival in Groningen voor een select groepje mensen te spelen.

Meestal worden wij bij File Under dan wel uitgenodigd voor een interview, maar in dit geval loopt dat even anders. Deze afspraak heeft uw interviewer gewoon met Annika Norlin zelf moeten maken. Haar debuutalbum, Introducing..., dateert al van 2005, maar is in Nederland nooit uitgebracht en het ziet er ook niet naar uit dat dit in de nabije toekomst gaat gebeuren. "Ik heb meerdere labels benaderd met de vraag of ze mijn plaat in de rest van Europa willen distribueren, maar vooralsnog is het tevergeefs. Het blijft meestal bij het uiten van interesse, en daarna hoor ik niks meer." Geïnteresseerden zijn voorlopig aangewezen op internetwinkels.

Bij Jesse Malin heb ik nooit het idee gehad dat het primair om de liedjes gaat. Wie ooit een optreden van deze New Yorker heeft bijgewoond, weet dat deze over het algemeen uitdraaien op een soort stand-up comedy voorstelling waarbij hij zo af en toe ook nog eens een liedje speelt omdat dat nu eenmaal is waarvoor het publiek gekomen is. Dat publiek is nooit zo heel groot in getale, maar Malin heeft een vaste schare liefhebbers. Daartoe behoort ook uw recensent, die Malin sinds zijn debuut The Fine Art Of Self Destruction een zeer warm hart toedraagt. Bovendien is Malin door zijn rijke vriendengroep, waar onder andere Josh Homme, Bruce Springsteen en vooral zijn soulmate Ryan Adams deel van uitmaken, verzekerd van voldoende aandacht en shows om van het artiestenbestaan te kunnen leven. Die vriendengroep staat hem ook op deze derde langspeler terzijde, wat ervoor zorgt dat deze plaat per definitie boven het gemiddelde uitstijgt. Malin is zeker geen Ryan Adams of Bruce Springsteen, daarvoor mist hij teveel een eigen geluid. Maar Malin benadert bij vlagen wel degelijk het niveau dat beide heren tot het genie maakt dat ze zijn. Met name het duet met Bruce Springsteen, Broken Radio, is van zeldzame schoonheid. Eveneens uitstekend is het weinig verhulde eerbetoon aan Neil Young, in de vorm van het ingetogen 'Bastards of Young'. "We are the songs of no one, bastards of Young," zingt Malin. Stiekem weet hij ook wel dat hij vooral een uitstekende kopie is van de groten in dit genre. Maar daar is niks mis mee.

"Goeiedag lieve mensen, Ik ben Harm Wierda , ik kom uit het noorden des lands, ik ben organist bij de Mormonen (elke zondag kun je me vinden in Groningen), en ik heb zelf een analoge orgel waarmee ik graag en lang drones maak en psychedelisch in de weer ben. Niet dat ik me erg bezig houd met het vooraf componeren, nee; ik speel het liefst wat spontaan tot me komt. Is ook best mooi zo nu en dan, nietwaar? De donkere kanten van het leven spreken me erg aan, en die probeer ik dan in mijn uitgestrekte sfeerschetsen te verwerken. Zelf houd ik er al nogal van, hoewel ik me kan voorstellen dat het voor buitenstaanders en niet-gelovigen welicht hier en daar wat langdradig klinkt. Beetje alsof het nergens heen gaat. Dat is echter niet zo voor mij, ik exploreer de mogelijkheden van klank en instrument, en daar moet je gewoon de tijd voor nemen. Beetje zoals de krautrockbands dat in de vroege jaren zeventig ook deden, of Pink Floyd in 1967. En toen was het toch ook mooi? Waarom nu dan niet? Hoe dan ook, ik hou erg van mijn gefreak. Soms voel ik me er zo goed bij dat ik spontaan in zingen uitbarst. Ik weet dat ik dat eigenlijk niet moet doen want ik kan helemaal niet zingen, maar ja, tijdens zo'n sessie heb ik me soms niet meer helemaal in de hand. Gelukkig gebeurt het me niet vaak. Maar goed. Lieve mensen, beste aanwezigen, ik zou het heel fijn vinden als jullie eens naar mijn album 777 zouden luisteren. Wellicht dat het jullie heel erg meevalt. Probeer je te laten meeslepen door de sfeer, en ook als je denkt dat het wat te lang doorgaat, blijf dan toch nog even luisteren want dan begint mijn muziek pas echt te werken. Bij voorbaat dank!"

Ondertussen is Johnny Cash alweer bijna vier jaar dood. En nog is niet alle muziek die hij opgenomen heeft ook daadwerkelijk op cd verschenen. Vorig jaar juli verscheen nog American Recordings V: A Hundred Highways en naar het schijnt komt er ook nog een deel zes. Best Of's zijn er ook al een behoorlijk aantal. Ring of Fire Vol. I werd vorig jaar uitgebracht om Walk The Line, de film over het leven van Johnny en June Carter Cash met in de hoofdrollen Joaquin Phoenix en Reese Witherspoon (die overigens alle muziek zelf zingen in die film) van een Best Of... te voorzien. Nu verschijnt deel twee en hier op kan met gemak nog wel een deel drie volgen. Daar is het oeuvre van Cash groot genoeg voor. Ook dit deel gaat chronologisch door de carrière van Cash. De cd, waarop overigens geen voor verzamelaars essentiële rariteiten te vinden zijn, begint met het door Sam Philips geproduceerde "There You Go" uit 1956 en sluit af met de traditional "In The Sweet By and By"van de Unearthed box uit 2003. Op het eerste deel ontbrak "It Ain't Me Babe", het duet van June en Johnny dat ook in de film voorkomt. Dat foutje wordt nu met deel twee rechtgezet. Al moet gezegd worden dat deze Bob Dylan-cover niet het meest briljante nummer is dat terug te vinden is op deze cd. Doe mij dan maar de live-versie van Leonard Cohen's "Bird on a Wire" of Nick Lowe's "The Beast in Me". Die zijn veel indrukwekkender. Maar het meest indrukwekkend blijft toch Cash' versie van Nine Inch Nails' "Hurt" en de bijbehorende video, die stonden echter al op Vol. I.

Grof gezegd kan je Britse bandjes op uiterlijk in twee categorieën indelen. Jonge nonchalante slungels die melodieuze liedjes zingen of uitgemergelde rattenkoppies die de ruige wereld om hen heen beschrijven. Little Man Tate is geen van beide. Daarvoor zien ze er te veel uit of ze elke zondag bij hun mum in Sheffield een stevige lunch krijgen voorgeschoteld. Ook de Argyle spencers van zanger Jon Windle geven niet meteen de indruk dat we hier met een ruige band te maken hebben. Maar laat je daardoor niet op het verkeerde been zetten. About What You Know zet met openingsnummer "I Hate Your Band" meteen venijnig lekker in. Ook de rest van de plaat staat grotendeels vol met uptempo songs die ik nog het liefst zou omschrijven als 'beatmuziek'in de beste traditie waarbij soms The Jam om de hoek komt kijken. De liedjes zijn kleine verhaaltjes over het dagelijks leven, liefde, meisjes, uitgaan, maar ook scherpe observaties en humoristische typeringen. "Court Report" bijvoorbeeld, verhaalt over een travestiete hooligan die eerst in jarretelles z'n woonkamer stofzuigt en daarna een auto in mekaar stampt. Het opzwepende "Down on Marie" is met een bisexueel triootje als onderwerp en opzwepende rock 'n roll ritmes de waardige afsluiter van een album waar je in een krap half uurtje doorheen raast. Jammer genoeg staan er ook wat mindere tracks op de plaats als het wat stroperige "This Must Be Love", wat dan wel weer de single is. Hoewel Little Man Tate niet zo hip of spannend is als stadgenoten Arctic Monkeys, met geweldige lalalaa-meezingrefreinen als in het nummer "House party at Boothy's" en een vrolijke podiumuitstraling zijn ze ook live heel goed te genieten.

Poppenkast moet het hebben van herkenbare figuren en patronen. Jan Klaassen en Katrijn, hij dom en impulsief, zij slim, doortastend en toch vergevingsgezind. Ook de Amerikaanse band Puppet Show houdt zich aan de conventies. Ze spelen progrock en dat betekent dat er veel sfeer- en tempowisselingen te horen zijn, dat er in een uur speeltijd met moeite zes nummers passen en dat gitaar en toetsen menig duel uitvechten. Bij het beluisteren vallen me geregeld - vooral in de toetsen - Marillion-achtige passages op, met zo nu en dan wat Kansas, Yes of Rush. Het mag duidelijk zijn: er wordt duchtig binnen de lijntjes gekleurd. Maar tegelijkertijd kun je niet anders concluderen dan dat er wel machtig móói binnen de lijntjes gekleurd wordt. En dat terwijl het er lange tijd op leek dat het met het debuut Traumatized uit 1998 zou eindigen. Maar The Tale of Woe is onder de productionele leiding van Terry Brown (Rush, IQ, FM) een mooi uitgebalanceerde cd geworden, waarop wat mij betreft zanger Sean Frazier het verschil maakt. Muzikaal zit het vol breaks en sfeerwisselingen, maar die breaks zijn geen breaks om technische krachtpatserij tentoon te spreiden. Integendeel, de opbouw van de songs is logisch en precies wat iedere progger verwacht. Ook deze poppenkast zal juist door de voorspelbaarheid gepaard aan vakmanschap zijn publiek wel vinden. Al is de Nokia-ringtone in een van de songs wèl een verrassing...

Hoe het gewone ongewoon kan zijn. De vaste lezer weet wat voor releases Clearspot bij de redactie bezorgt. Ook dit keer weer een duistere titel, dus gefreak zou wel weer mijn deel zijn. Komt nog bij dat Orbit Service, een viertal uit Colarodo, met de Legendary Pink Dots toerde, een mythische naam in moeilijke kringen. Maar zoals ik al zei, deze plaat is bijna gewoontjes. Het lijkt verdeurie wel emo. Zou het bestaan, emo elektronica? Wie weet noemen ze dat wel dark wave. Songs Of Eta Carinae is een lege huls. De vocalen klinken gepijnigd, titels als "Bruises" en "No Longer Do We Dream" zeggen genoeg. Spijtig genoeg weet de band deze klagerige emoties niet echt over te brengen. Ze klinken nogal vlak. De (soms geprogrammeerde) drums zijn degelijk. Te degelijk. Slechts één track onttrekt zich kwalitatief en ook qua sfeer aan deze poel van ellende. Dat is dan ook meteen de elf minuten durende hoofdmoot. "Asphyxia" heet het geval en de dub-invloed die daar opduikt is zeer welkom. Met echoënde accordeons houd je me altijd tevreden. De plaat is dan nog lang niet om, dus vervolgde ik mijn gepieker over een geschikte vergelijking wat betreft de vocalen. Zoals gewoonlijk was het weer puntje van de tong-werk. In popquizzen ben ik ook nooit goed. Gelukkig schiet de zanger me in "Bruises" te hulp, door heel eenvoudig het woordje 'knew' te zingen. Aha! Sophia! De fans daarvan mogen peinzen welke tekstregel en lied van de even getormenteerde Robin Proper-Sheppard me toen door het hoofd schoot.

Als je het album begint met een liedje met de titel "Guitar Jesus", en er vervolgens allemaal americanaliedjes op zet, twee covers opneemt van Bob Dylan (Oh Sister) en Lucinda Williams (Purple And Blue), en verder muzikaal sterk lijkt op het werk van Jim White, Indigo Girls en Mary Gauthier dan kan er maar één conclusie zijn: Inneke23 & The Lipstick Painters komt uit Amerika. Dit blijkt echter onjuist, want de band komt "gewoon" uit Antwerpen. De belangrijkste persoon in de band heet zelfs Ingrid Veerman ("The Fairy Man"). Ze zingt en schreef bovendien het materiaal, behalve dan de twee covers. Ze is ook wel bekend van een veel ruiger bandje, namelijk de Bossen. Hier laat ze echter een heel andere kant van haarzelf zien. Soms is het droevig, soms is het vrolijk, maar overal wordt het instrumentarium sober maar afwisselend gebruikt. Het album verscheen al eerder als elpee in 2005, maar nu is er dus een cd-versie van Elephant Crossing. Liefhebbers die iets hebben met de eerder genoemde namen weten hopelijk al genoeg. Dit is een bandje dat ik na het schrijven van dit stukje zeker geregeld uit de kast zal halen. Meld ik tenslotte nog even dat een deel van de opbrengst bestemd is voor het goede doel Bring The Elephants Home. Voor het geval je nog mocht twijfelen over de aanschaf.

Oude tijden herleven. Het ene moment wordt een bepaalde tijd als 'out' ervaren en een paar jaar later zie je de kleuren, de kleding en het design uit die tijd weer overal terugkeren. Dat is de afgelopen decennia al een paar maal gebeurd met de zestiger en met de zeventiger jaren. Ook muziek uit die oude tijden komt met een zelfde regelmaat weer terug. De afgelopen week zag ik "Still Crazy", een Britse film uit 1998 over de reünie van de (fictieve) zeventiger jaren rockband 'Strange Fruit' nog een keer op de tv en de oude tijden herleefden ook bij mij. Een paar dagen later hoorde ik Painted Garden , het nieuwe album van Greg Ashley en weer kreeg ik een flashback. Greg Ashley is de grote man achter The Mirrors en The Gris Gris, allebei bands die een grote dosis psychedelica in hun muziek stoppen. Dat doet hij ook op zijn beide solo-albums Medicine Fuck Dream uit 2003 en deze nieuwe langspeler. Het is duidelijk een productie uit de 21e eeuw maar toch kun je jezelf tijdens het beluisteren van de cd veertig jaar terug in de tijd wanen. Zelfs de titels van zowel cd als de tien tracks passen perfect in die tijd. Zoals "Amnesia", "Caroline and the Orange Tree" en "Medication #5". Deze en ook andere songs doen me soms denken aan het solowerk van wijlen Syd Barrett maar ook aan het vaak verguisde Their Satanic Majesties Request van The Rolling Stones. Het is geen muziek voor de grote massa maar ik denk dat er heel wat oude en jonge hippies zijn die deze cd met open armen zullen verwelkomen. Het is jammer dat het voorproefje "Fisher King" niet echt representatief is voor de rest van het album.

De in 1996 door zangeres Sharon (spreek uit Sjaaron!) den Adel en bassist Robert Westerholt opgerichte band Within Temptation bracht in 1997 hun eerste album (Enter) uit waarna het succes hen bijna leek te komen aanwaaien. Alles wat ze deden werd enthousiast begroet. Ze wisten ook buiten de gothic-scene een luisterend oor te vinden doordat ook de populaire radiozenders hun muziek draaiden. Within Temptation heeft de afgelopen jaren zo ongeveer alle te behalen Nederlandse prijzen in de muziekindustrie binnengehaald. Zelfs viermaal de Conamus Exportprijs, wat een record is.

De eerste opnames die verzameld zijn op The Complete Recordings van The Palace Guards stammen uit 1965 en de laatste uit 1969. Hun ontwikkeling liep niet parallel aan die van veel andere bandjes uit die tijd, namelijk van het spelen van basale rock 'n' roll naar het freaken in psychedelische tracks. The Palace Guards, (niet te verwarren met het bijna gelijknamige Californische Palace Guard) , begon met het naspelen van The Kinks en The Animals - overigens meer dan verdienstelijk - en ging, naarmate ze hun instrumenten beter beheersten, steeds poppiër klinken. Hun garage-versie van de British Invasion klinkt in eerste instantie enthousiast en geinspireerd en vliegt zo nu en dan uit de bocht ("Gas Station Boogaloo Downtown"). Maar de lol waarmee invloeden opgezogen worden en verwerkt worden in puike tracks als "Better Things To Do" en "Barbara" komt over. Ook hoorbaar is hun neergang: in "Waltz for Alissa" lijkt het duidelijk dat de mogelijkheden van het nieuw gekochte orgeltje ook echt gebruikt moeten worden. In "Never Be Lonely" moet de organist laten horen dat hij niet van de straat is en slaat een solo van hem werkelijk als kut op dirk. Godzijdank bestaan de eerste tien liedjes uit hun eerste vijf singles en vinden we pas daarna de bonustracks: alternatieve versies en niet eerder uitgebrachte liedjes. Een dik half uur ontzettende lol en daarna krijgen de compleetheidsmaniakken waar voor hun geld.

Gelukkig was ik, toen ik LCD Soundsystem live mocht aanschouwen. Twee keer. Deze keer, echter, miste ik de voorverkoop en zo ook mijn kaartje. En het is niet dat ik komende zaterdag niks leuks ga doen, maar hee, LCD Soundsystem live, en dan ook nog met de nieuwe liedjes, van de ge-wél-di-ge tweede plaat, Sound of Silver, die alle elektropunk of punkfunk rip-offs overbodig maakt, maar nog kan dwingen naar deze band te luisteren. Bovendien zit er meer pop in de plaat. Naast het opbouwen naar climaxen zoals alleen James Murphy dat - onder andere met zijn stem - kan (check de single "North American Scum", "Get Innocuous" en "Time To Get Away"), zijn "Someone Great" en "All My Friends" hippe popliedjes geworden, die desondanks respectievelijk ruim zes en ruim zeven minuten duren. (Over pop gesproken, in de lieve afsluiter van het album, "New York I Love You" ('but you're bringing me down'), is Murphy, naast muzikaal, tekstueel weer erg sterk, wat je eraan doet herinneren dat je weer van voor af aan kunt beginnen om eens goed naar de maatschappijkritische teksten te luisteren.) In het ruim acht minuten durende "Us vs. Them" worden vervolgens de vele koebellen weer van stal gehaald, waardoor referenties aan het eigen eerste album en de handvol daaraan voorafgaande ep's niet van de lucht zijn. Al na twee minuten slaan de mannen en vrouw er hard op los, en dan moeten ze nog zes minuten. Zes minuten die geen enkel moment vervelen en voorbij zijn voordat je het weet. Dat is de kracht van LCD Soundsystem, dat ondanks herhaling en lengte bijna elke seconde spannend is, omdat je nooit precies weet wat er nog komt. Dat het album consistenter zou zijn dan het eerste, lijkt me moeilijk te beoordelen, omdat het dubbeldebuutalbum de verzamelde singles met zich meebracht, die in een eerder stadium als losse releases waren verschenen. Misschien lag de druk voor het debuutalbum daarom wel hoger, dan voor dit tweede album. Zeker omdat we door de weergaloze DFA-remixen tussen de twee albums door eigenlijk wel wisten dat Murphy in vorm was.

We gaven vijf exemplaren van deze kekke plaat weg. Daarvoor ben je nu te laat.

Elias Kahila speelt al jaren cello, maar dan niet bepaald klassieke muziek, maar rock waarbij hij zijn invloeden haalt uit de hele breedte van dat hokje. Hij noemt zelf Toto en Nightwish als referenties en dat klopt aardig, want hij zet op zijn cd Break Point net zo gemakkelijk een bijna cliché ballade in als een vuige rocker. Maar Kahila is nog breder, want "Wildcatz" bijvoorbeeld is een fusionachtig nummer. Ik snap dan ook wel dat hij niet graag vergeleken wil worden zijn landgenoten van Apocalyptica, je gaat toch ook niet alle gitaristen op één hoop gooien. Bovendien speelt op Break Point maar één cello die wordt begeleid door drum en gitaar en spelen bij Apocalyptica het merendeel van de tijd alleen de vier cello's. Dat geeft sowieso een heel ander geluid en daarnaast speelt Kahila ook nog eens alleen maar eigen nummers, waarbij ik overigens wel regelmatig het gevoel heb bepaalde melodielijnen eerder gehoord te hebben. Toch zijn er zeker ook wel parallellen tussen Break Point van Kahila en het debuut ..Plays Metallica by Four Cellos van zijn landgenoten. Die laatste leed, zeker als je de vette productie van hun latere platen in ogenschouw neemt, ook onder het gebrek aan budget voor een goede productie. Daar heeft Kahila helaas ook last van. Al zitten zijn liedjes goed in elkaar en mis ik eigenlijk helemaal geen zanger. Daarvoor is zijn cellowerk een adequate vervanger, maar de opnamen van Break Point missen vooral op de momenten dat de cello begeleid wordt door de andere instrumenten de diepte die wat mij betreft absoluut vereist is voor een instrumentale cd.

Eigenlijk is het een doodzonde als recensent, maar er zijn wel eens van die platen waarbij je het oordeel slechts met zeer veel moeite uit je toetsenbord weet te persen. Dat heeft dan vrij weinig met het toetsenbord te maken, maar des te meer met de plaat in kwestie. De plaat kan enerzijds gewoon niet naar de zin zijn, zonder dat je echt de vinger op de zere plek weet te leggen. Anderzijds is het ook mogelijk dat een plaat werkelijk uitstekend is, maar dat je niet precies weet waarom je hem nu zo goed vindt. Tones Of Town van Field Music behoort tot de tweede categorie. Het tweede werkje van deze Britse band lag al een tijdje op mijn stapel te bespreken cd's, en dat had er vooral mee te maken dat ik al die tijd zoekende was naar argumenten waarom ik Tones Of Town zo'n fijne cd vind. Misschien dat het ligt aan de gelijkenis die Field Music vertoont met de Beach Boys en de Zombies toen deze bands hun beste werk maakten. Misschien dat het ermee te maken heeft dat ik uren kan kijken naar het prachtige hoesje waarin dit cdtje is verpakt. En misschien ben ik wel ontzettend onder de indruk van het feit dat een drietal uit godbetert het troosteloze Sunderland zulke fijne en hoopvolle muziek weet te maken, zonder dat ze daarbij gebruik maken van zware gitaren zoals de buren van Maximo Park en de Futureheads. Dat er zulke kleine, fijnbesnaarde, muziek vol avontuur uit een rauwe industriestad kan komen. Hoe dan ook, Tones Of Town is een prachtplaat. Waarom dondert ook niet. Dat bepaalt u voor deze enkele keer zelf maar.

In Nederland hebben we het over meegenomen worden door mannen in witte jassen, Motörhead's Lemmy zong ooit "I really like this jacket, but the sleeves are much too long" en in Kopenhagen schijnt de uitdrukking over een blauw busje te gaan. En toch is wat deze Denen laten horen lang niet gek. Integendeel, op hun tweede album Dear Independence laten ze een heel aanstekelijk soort sixtiespop horen. Met behulp van een oud Hammondorgel en een al even oude Hofnergitaar en hun korte, puntige songs ligt het geluid van The Blue Van dicht bij de vrolijke, optimistische pop van halverwege de jaren zestig. Met name de Kinks klinken vaak door in hun songs. Luister maar eens naar het springerige "Independence" of "Ëlephant Man". Gooi er wat tikken doorheen voor het vinyleffect en iedereen zal zo geloven dat het uit de jaren zestig komt. Ook het Kinksiaanse "Momentarily Sane" hoort bij de uitschieters op dit album. Prijsnummer is echter single "Don't leave me blue" met dat simpele maar precies goede ritme en dat lekkere refreintje. Als ik het zou moeten vergelijken met een hedendaagse band, dan kom ik uit bij Cake, vanwege de verraderlijke eenvoud en charme. Alleen waar Cake op en top Amerikaans is, klinkt bij The Blue Van de complete Engelse popgeschiedenis door. Ook voor Britpoppers met historisch besef zou dit dan ook wel eens een heel leuke cd kunnen zijn. De lekker springerige songs en de genant vrolijke uitvoeringen zorgen in elk geval dat ik deze cd nog vaak zal draaien.

De beste manier om te verbloemen dat je totaal niet in staat bent om teksten te schrijven die ook maar een klein beetje intelligent of bijzonder zijn, is door de zanglijnen simpelweg zo ver mogelijk achterin je opname te verstoppen. Alles bedekken met een dikke deken van zompige basgeluiden en gruizige gitaren en zorgen dat er genoeg effecten en distortion over de vocalen gepompt worden. Dat moeten The Heartburns in ieder geval gedacht hebben toen ze Fucked Up In A Bad Way opnamen. De teksten zijn inderdaad van een lachwekkend niveau, maar dat is totaal niet relevant bij een plaatje dat verder prima in orde is. Het heeft mij ook jaren gekost voordat ik überhaupt eens ging luisteren wat die New Bomb Turks eigenlijk allemaal te vertellen hadden en The Hives versta ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet. Belangrijker is dat The Heartburns zo'n typisch lekker rammelende garagerockplaat gemaakt hebben waarvan je ieder nummer eerder gehoord denkt te hebben en er vanaf seconde één met het linker been meegetikt kan worden. Tien nummers, twintig minuten, precies zoals het hoort. En mocht iemand nu - God weet waarom - alsnog willen weten of ze ook iets te melden hebben, gelukkig is er dan nog het Cd-boekje, waar puberale rebellie keurig woord voor woord is uitgeschreven.

Men neme een snelle drummer, een gigantisch overstuurde basgitaar, en doet daar een Casio-keyboard bij. Werkt dat? Ja, en heel goed ook nog. Trencher heeft dit gezellige drietal en ze noizen er het liefst zo hard op los dat je er ongans van wordt. Grindcore? Check. Abrupte wendingen? Aanwezig. Vreemde catchy melodietjes? Yep. Oorverdovend gekrijs? In overvloed. Lips doet negen nummers en een minuut of 25 zijn best om je volledig te neer te blazen en je door een auditieve shredder te halen. Heerlijk subtiel dus; denk vroege Carcass, denk The Locust, denk een kruising van vroege Napalm Death en Dillinger Escape Plan. Prachtige songtitels ook: "Mouth to Anus", "All that blood and no pain?" of het heerlijke "Two semi's don't make a hard-on". Tussen al dat ultrakorte bloederige geweld is het minutenlange drone van "In Reverence" dan plots een vreemde misvorming, maar zo erg is dat niet; misvormingen passen prima bij Trencher. Heerlijke band, en ook prima werkzaam als bezoek-wegjaag-instrument.

Ik houd niet van sleur, alhoewel een bepaalde routine in je leven wel prettig is. Elke zaterdag, eerst boodschappen doen en dan proberen om voor de lunch een stukje te schrijven voor File Under. Deze routine geeft me houvast. Ik houd ook niet van clichés maar ook die zijn soms heel handig om iets te omschrijven. Ook hier kunnen ze wat houvast geven. Het stereotype dat bij me opkwam toen ik de cd van the Little Ones hoorde, was 'klein maar fijn'. En hoe vreemd het ook klinkt, het past exact bij de band en hun muziek. Ten eerste natuurlijk de naam van de band. Vervolgens is Sing Song een mini-album (zeven nummers in net 28 minuten) en ten slotte klinkt de muziek ook 'klein maar fijn'. Het geluid van The Little Ones is bescheiden en hiermee bedoel ik dat geen van de songs echt heel bijzonder is. Ik vraag me dan ook af of The Little Ones genoeg in zich hebben om groter te worden. Er staan geen nummers op dit debuutalbum die lang bij me zullen blijven hangen. Door de aardige melodieën, de redelijk snelle ritmes, de aanstekelijke gitaarriffs en het handgeklap klinken de songs op het eerste gehoor overigens best wel vrolijk en ik houd van vrolijke muziek. Maar schijn bedriegt, alhoewel je dat pas merkt als je de nummers een paar maal beluisterd hebt en je wat van de teksten hebt opgevangen. 'We long for the best years of our lives' is bijvoorbeeld de eerste zin van de cd en ook de titel van de laatste track "Heavy Hearts Brigade" geeft aan dat het toch wat minder zonnig is als de muziek van dit vijftal uit Californië in eerste instantie doet vermoeden.

Na hun veelbelovende demo The EverSinner (2002) komt het Italiaanse empYrios nu met hun eerste volwaardige CD. Het album opent met het - helaas maar 45 seconden durende - Devin Townsend-achtige "Wreckage", waarna het abrupt en hard overgaat in het krachtige "Tort". Afwisselend en divers, dat zijn vervolgens de trefwoorden die dit album kenmerken. Twaalf nummers waarin veel invloeden van diverse bands (o.a. Symphony X, Evergrey, Tool en Meshuggah) terug te horen zijn. Toch wil het album me niet direct grijpen. Na enkele aandachtige luisterbeurten vallen mij echter twee mooie pareltjes op: "The Ruiner", met mooie symfo en soms filmische elementen (het instrumentale einde past zo in een serie als 24) en mijn persoonlijke favoriet: het ingetogen "Eal". Zanger Silvio Mancini weet zich niet alleen in de ballades goed staande te houden, ook tussen het muzikale geweld van gitarist Simone Mularoni, toetsenist Emanuele Casali, bassist Simone Bertozzi en drummer Matteo Mastroianni staat hij zijn mannetje. Met het instrumentale "FarCry" eindigt dan na bijna drie kwartier prog, trash, power en symfo dit mooie ritje in de muzikale achtbaan. Zonder dat ik het eigenlijk goed en wel door heb gaat hij direct weer verder met het volgende rondje.

Menig band gebruikt de mythologische verhalen van J.R.R. Tolkien als inspiratiebron voor hun muziek. Volgens mij is er echter geen band die dat zo standvastig weet vol te houden als Battlelore. Deze Finnen hebben inmiddels hun vierde album afgeleverd, waarbij ze nog steeds loyaal blijven aan de erfenis van Tolkien. Op het album Evernight brengt deze zevenkoppige band epic fantasy metal, zoals je mag verwachten met aan de ene kant een mooie zangeres zingend als een elfje waarbij ze aan de andere zijde wordt 'tegengewerkt' door de bulderende zang van een ork. De rol van zachtaardige elf wordt gespeeld door de aangename vocalen van Kaisa Jouhki. En die van de bloeddorstige ork door de, minder goed uit de verf komende, zware en lage mannenstem van Tomi Mykkänen. De negen nummers zitten prima in elkaar en luisteren zeker lekker weg. De muziek is melodisch en hoewel de bombast natuurlijk niet ontbreekt is die niet overdreven zwaar. Echter zoals vaker bij dit soort bands ontbreken voor mij de nummers die er echt uitspatten en juist binnen dit genre mag je dat wel verwachten. Een prima album om zo af en toe eens op te zetten van net geen drie kwartier, zeker niet slecht maar ook zeker niet wereldschokkend, de hobbits kunnen rustig in hun Gouw blijven liggen.

Je zou nu zo langzamerhand toch wel enige bezorgdheid verwachten bij alle christenen die ons land regeren. Onze zuiderburen gaan namelijk steeds minder zorgvuldig te werk. Nadat eerder al bekend is geworden dat K3 via subliminale boodschappen in hun poeslieve muziek Nederlandse kinderen probeert te indoctrineren, is er onlangs nog een ander feit boven water gekomen waar niet zonder enig gevaar over gesproken kan worden. Het is u zeker en vast ter ore gekomen dat een bekende Amerikaanse tienerster heeft geprobeerd zichzelf van het leven te beroven, nadat ze het nummer 666 op haar kaalgeschoren hoofd had gezet en zichzelf de Antichrist had genoemd. De inhoud van haar achtergelaten zelfmoordbriefje is echter nooit publiekelijk gemaakt. Hoe ik er aan kom, kan ik niet vertellen, maar vrij vertaald stond daar ongeveer dit in: 'Dag wrede, wrede wereld. Mijn tijd is gekomen. Er is geen andere oplossing. Al dagen ben ik in de war. In de war van een cd. Voor jou, van al je Belgische fans, stond er op geschreven. Wat zich toen aan mij openbaarde, drijft mij tot waanzin. Ik hoorde muziek die niet van deze wereld is. Zo intens, maar toch zo eerlijk. Zo gewelddadig, doch vol met melodie. Waar komen in hemelsnaam die stemmen vandaan? Zoveel ideeën, zoveel muzikaliteit. Die beukende gitaren, die ratelende drums en die ijzingwekkende solo's. Wie kan zoiets bedenken? Waar zijn de refreinen gebleven? Er moet toch wel één refrein ergens in zitten? Ik snap er niets meer van, stopt het dan nooit? Dit mag toch helemaal niet. Laat het stoppen, laat het alsjeblieft stoppen! Ik beloof nooit meer een onbenullig popliedje uit te brengen. Ik hoor bij jullie! Ik ben de wedergeboorte van Lucifer! Ik ben de Antichrist! Ik...'

Eventjes dacht ik de al jaren geleden aangekondigde bluesplaat van Lemmy Kilminster in handen te hebben. Zo als twee druppels water lijkt de stem van Ian Rilen bij tijd en wijle op die van de frontman van Motörhead. En hoewel de band waarmee de Australiër min of meer doorbrak ooit bijna net zo bekend was als Motörhead, is vrijwel iedereen intussen Rose Tattoo vergeten. Ian Rilen's volgende band, X("X is better than Sex"), is zo mogelijk nog verder weggezakt in de vergetelheid. Beide bands schijnen overigens - in volstrekt nieuwe incarnaties - nog steeds te bestaan. Dat laatste kan intussen niet meer gezegd worden van Ian Rilen. In oktober 2006 is hij Jimi Hendrix een hand gaan geven en nu, bijna anderhalf jaar na de oorspronkelijke release, krijgen wij deze plaat met The Love Addicts in handen. Het codewoord is hier blues, maar in zo'n opgeruigde en - niet alleen dankzij de whiskeystrot van hun frontman - aan Motörhead en The Scientists refererende vorm, dat puristen zich beter uit de buurt kunnen houden. De teksten zijn even basaal als de muziek en even recht uit het hart ('I hate my mobile phone'). Het slechte nieuws is dat Ian Rilen deze Europese release niet meer mee mag maken, het goede nieuws is dat hij vlak voor zijn overlijden nog een plaat wist af te maken. Ergens later dit jaar bij uw platenboer.

De broertjes (of toch niet?) Herman Düne hebben de puntjes van hun bandnaam geknikkerd, kennelijk was het tijd voor een nieuwe start. Waar ze vroeger, als ik het me goed herinner, rommelige indierock speelden, poseren ze nu als soulkikkers. Is dit een goed idee? Zoals vaker is het antwoord ja en nee. Ja, dit is hun beste plaat, maar tegelijkertijd heb ik me wel flink zitten ergeren. Ten eerste heeft de zanger zich wat, zogenaamd grappige, maniertjes aangemeten. Hij roept constant 'and I am like' of 'so I said'. Eigenlijk heb ik daar tijdens het eerste nummer al genoeg van. Probleem is ook dat zijn zeikerige stemmetje te weinig karakter heeft om dit soort liedjes te dragen. Het is geen Van Morrison. Het is me wat onduidelijk waar deze band nu vandaan komt. Ik dacht altijd dat het Zweden waren, een indruk die wordt versterkt door de tong in de wang-teksten en de algehele fascinaties voor buitenlandse meisjes: Jens Lekman, inderdaad. Die hen overigens op alle vlakken de baas is. Dankzij kundig plagiaat, is de muziek wel zeer genietbaar. Er zijn Mexicaanse trompetjes, Afrikaanse trommeltjes en duimpiano's en een amusant dameskoortje. De refreintjes zijn meestal ook wel leuk, zoals in "Nickel Chrome": 'There's nothing like the sun, through the window coming in'. Verrassend is "Pure Hearts" waarvoor ze een vocale melodie van de Nits hebben geleend. Liefhebbers van Belle & Sebastian zouden als testcase de track "Take Him Back To New York City" kunnen proberen. Wie tijdens het melige intro de cd niet heeft vernietigd, hoort het fijnste nummertje.

Totdat hij half 2005 met de concept-cd Chávez Ravine op de proppen kwam was het lang geleden dat Ry Cooder een cd onder eigen naam uitbracht. In de jaren daarvoor hield Cooder zich vooral bezig met het in de schijnwerpers plaatsen van Cubaanse en Afrikaanse muzikanten. Chávez Ravine verhaalde op schitterende wijze over de teloorgang van een arbeiderswijk in Los Angeles door de oprukkende grote stad. Cooders nieuwe cd My Name is Buddy is wederom een conceptalbum. Het vertelt het verhaal van een rode pratende kater. Elk liedje heeft bijna wel een politiek rood (logisch natuurlijk met zo'n kat) getint thema. In het prachtig vormgegeven boekje gaat elk nummer bovendien vergezeld van een kort verhaal van de hand van Cooder en fijne gedetailleerde potloodtekeningen van Vincent Valdéz. Cooder nam de muziek op met familieleden (zijn broer Pete en zijn zoon Joachim) en een handvol oude bekenden (onder anderen Van Dyke Parks, banjovirtuoos Mike Seeger en Flaco Jiminez). Cuba is qua sound ver weg op deze cd, Cooder borduurt meer en solide voort op grootheden als folkzanger Woody Guthrie en countrylegende Hank Williams. Hij toont zich net als deze twee een meester-verteller, weet Buddy zelfs aanwezig te laten zijn bij de tragische dood van Williams in zijn Cadillac en die rekent zichzelf het gebeurde nog min of meer aan ook. Gelukkig praat Buddy's reisgezel Lefty Mouse hem dat uit zijn hoofd. Stel je voor dat het verhaal van deze cd al afgelopen zou zijn na tien nummers in plaats van zeventien. Dat zou net zo jammer zijn als de dood van Williams zelf. Nu ja, bijna dan.

Ach, het valt eigenlijk best wel mee met die nieuwe Air. Eerder deed ik hem na een paar keer luisteren af als een voorspelbare zaadplaat, maar ik heb de afgelopen week grieperig bij mijn ouders thuis in bed gelegen en alle positieve kanten van voorspelbare Air-albums zijn me nu ook duidelijk. Net zoals er lieve moeders moeten bestaan die stiekem maar wat blij zijn dat ze weer even voor je mogen zorgen, zo moet Air vooral fijne voorspelbaar melancholieke platen blijven uitbrengen, want je kunt er heerlijk bij ontspannen als je ziek in bed ligt. Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel hebben het dit keer nog meer dan op Talkie Walkie dichtbij huis gezocht: sterke liedjes hoeven niet moeilijk te zijn. "Mer Du Japon", "Lost Message", "Once Upon a Time", "Left Bank"; allemaal drijven ze op de herhaling van korte melodieën en zijn ze gedrenkt in een loungebad van wolken, dromen en jeugdsentiment. Ter afwisseling staan er op Pocket Symphony bovendien bijdragen van Jarvis Cocker ("One hell of a party", waarin hij zich op de ochtend na een heftig feest ook ter ruste legt) en Neil Hannon ("Somewhere between waking and sleeping", over onbewustzijn). Echt veel mis je niet aan die twee, juist omdat Neil en Jarvis zich voorbeeldig in hun rol schikken als twee ervaren, bijna afwezige oude geneesheren. Zoals dat altijd gaat met medicijnen, weet je pas achteraf zeker dat het zo goed was.

Zelf ontdekt. In de luisterpaal van Plato in Utrecht. Bij het afrekenen vroeg de jongeman waarom ik die plaat kocht. Hij deed toevallig de promotie van het stel, dat beschreven werd als het stel dat Gainsbourg&Birkin-achtige duetten deed. Ze zijn zoet. Ze zijn melancholisch en romantisch. Ze zijn gelukkig. En ze hebben een nieuwe plaat, na een iets eerder verschenen ep. Ze houden van vroeger, want ze doen aan covers van Lee Hazlewood en van The Troggs. En dat mogen ze, want ze doen het goed. Ze zingen of ze nog nooit zonder elkaar muziek hebben gemaakt. Fluisterelektronica, opgevuld met weinig opvallende, maar goed werkende audio-effecten, en een 'gewone' band eromheen. Dean was in de jaren negentig frontman van Galaxie 500 en Luna, en de weg die hij met deze bands insloeg, heeft hij niet losgelaten. Britta liet hij ook niet meer los, na het uiteenvallen van Luna, waar Britta zich inmiddels bij had aangesloten, bleven de twee bij elkaar. En dat is een goede beslissing geweest. Ze zijn op elkaar ingespeeld. Bijna laconiek zingen ze zich een weg door Back Numbers, de plaat die een zwoele droom is. Bovendien heeft oude rot in het vak Tony Visconti als producer weer eens fantastisch werk afgeleverd. Was L'Avventura al een goede plaat, Back Numbers is zo mogelijk nog beter. Wie van lieve, zachte duetten houdt, die de liefde bezingen, kan maar beter zo snel mogelijk Back Numbers in huis halen.

Samen met Rounder Europe geven we enkele exemplaren van Back Numbers weg in wederom een prijsvraag. Dus: doe mee!

Eind vorig jaar bracht ...And You Will Know Us By The Trail of Dead So Divided uit. Een geweldige cd wat mij betreft. Bij zo'n toffe plaat hoort natuurlijk een tournee. Maandag aanstaande doen ze Utrecht aan en spelen in Tivoli. Wil jij daar graag bij zijn? Nou dat treft, want wij geven kaarten weg voor dat optreden. Lijkt het je wel wat om hier bij te zijn. Doe dan mee aan onze prijsvraag en je kunt voor nop naar binnen en nog iemand meenemen ook. Oordoppen moet je zelf meenemen overigens en die zul je nodig hebben ook.

'Tjemig, leven we weer in de jaren tachtig tegenwoordig?' Een collega komt binnen waaien en heeft binnen vijf seconden haar (rake) oordeel geveld over de muziek die we draaien. Want The Cinematics straalt inderdaad aan alle kanten jaren tachtig (jaren prachtig!) uit. Nou is daar natuurlijk op zich weinig mis mee, maar het zijn er zo godallemachtig veel die dat doen de laatste paar jaar. The Cinematics zijn wat dat betreft met hun debuut-cd A Strange Education een beetje een nahosser, want de meeste van de jaren-tachtig-copycats zijn al toe aan hun tweede en soms al derde cd. Het gevaar dat je The Cinematics snel terzijde schuift als 'vast niet meer relevant' ligt dan ook op de loer. En dat is ook deels wel terecht bij nadere beluistering, want ik heb het idee dat The Cinematics eerder leentjebuur spelen bij de Editortjes, Franz Ferdinandjes en Bloc Partys van deze wereld dan bij de muziek die hen weer inspireerde. Voordeel voor deze Schotten is wel dat ze met Stephen Hague gelijk een meer dan fatsoenlijke producer in de schoot geworpen kregen van hun platenmaatschappij TVT-records. Op het geluid van A Strange Education valt dan ook weinig aan te merken, al had het hier en daar van mij wel wat rauwer gemogen. Misschien dat de liedjes daarom misschien ook wel een tikkie braaf klinken. Toch staan er op A Strange Education wel degelijk een paar hele fijne nummers. De singles "Break" en "Chase" bijvoorbeeld en de titeltrack zijn zeker de moeite waard om eens te luisteren. Maar verder is het vooral hopen op een meer eigen smoel bij een tweede cd dan The Cinematics nu doen. Die heeft A Strange Education nu te weinig om langere tijd te boeien.

Nadat de lp in veel winkels plaats moest maken voor de cd, is er nu een tijd aangebroken dat de cd langzaam het veld moet ruimen voor de dvd. Als band ben je dan ook (financieel) gek als je hier niet in mee gaat. Ook al ben je nog zo links als The Levellers, de schoorsteen moet roken. De Britse folkpunkers brengen een optreden dat ze op 31 maart 2006 in Reading Hexagon uit op één dvd waaraan een dvd is toegevoegd met extra's. De band brengt op hun concerttour die volgde na hun in 2005 verschenen album Truth & Lies werk van dit album aangevuld met de nodige aan Levellers-klassiekers die de band vanaf de begin jaren'90 genoeg hebben verzameld. Als je naar mijn mening zo nodig een concert op dvd moet uitbrengen dan moet het een fijne herinnering zijn voor de fans en diegene die er niet bij waren een spijtig gevoel geven dat ze er niet bij geweest zijn. Het concert maakt echter een uitgebluste indruk waarbij de geluidsproductie bovendien ook nog erg matig is. Het lijkt alsof het publieksgeluid tijdens de nummers weg gemixt is ten koste van het bandgeluid dat heel vlak klinkt. Iets wat anno 2006 toch echt niet nodig is. Het spijt me dan ook om te moeten zeggen dat het mij nergens opwind en ik niemand aanraad om te gaan kopen. Dat is met de live opnames op de extra toegevoegde dvd echter heel anders. De vergaarbak aan materiaal laat een band in hoogtij zien in 1993, prachtig klinkende opnames van de akoestische toer in 2004 en opruiende live opnames uit 2005 met Billy Bragg ter nagedachtenis aan Joe Strummer van The Clash. Stuk voor stuk concerten waar ik best bij geweest zou willen zijn. De interviews daarentegen hadden van mij achterwege mogen blijven. Al met al is de dvd zijn geld niet waard en zou ik het geld besteden aan een kaartje voor de komende toer die in de week van 18 maart ook ons land aan doet. Stiekem heb ik zo'n vermoeden dat daar de vonk wel overslaat.

De eerste indruk is erg belangrijk. Dat geldt voor elke kennismaking. Bij een sollicitatiegesprek, bij je schoonouders en ook bij een boek van een onbekende schrijver of de muziek van een nieuwe cd. Een eerste indruk kan echter ook heel misleidend zijn en dan moet je je mening naderhand bijstellen. Dat is niet altijd eenvoudig, want het gevoel dat je in eerste instantie had, blijf je nog wel een tijdje herinneren. Ik kende de muziek van The Earlies eigenlijk nog niet en dus maakte ik er gisteren voor het eerst kennis mee toen ik Enemy Chorus in de cd-speler stopte. Mijn eerste indruk van de tweede cd van deze half-Engelse en half-Amerikaanse band was niet helemaal positief, want de opener "No Love In Your Heart" bevat een tamelijk irritant synthesizer-riedeltje. Ik moet altijd vreselijk wennen aan dergelijke deuntjes want ik ben eigenlijk veel meer een gitaarliefhebber. Ook het tweede en het derde nummer van de cd liggen niet direct lekker in het gehoor. Ze zijn niet slecht, maar het is geen liefde op het eerste gezicht. Vanaf de zesde track verandert de sfeer van het album iets. De nummers zijn een stuk orkestraler en instrumentaler en er wordt een grotere variatie aan instrumenten gebruikt. Volgens mij hoor ik in "Gone For the Most Part" zelfs een fagot. Deze laatste nummers bevatten ook meer (maar niet te veel) psychedelische geluidseffecten, en het ritme is wat langzamer. Soms hebben de nummers iets weg van The Beatles op Sgt. Pepper en The White Album, en ook de invloeden van Peter Gabriel en The Flaming Lips zijn niet ver weg. De cd eindigt met het gecompliceerde maar toch fraaie "Breaking Point".

"Un deux trois dis: Miroir Noir!"

Eigenlijk was er geen wederopstanding meer nodig. The Arcade Fire hád zijn ultieme cd namelijk al gemaakt. Funeral heet die, gelauwerd en geliefd, de mooiste jankplaat van dit decennium. Funeral gaat bovendien de geschiedenis van File Under in als de enige plaat waarvoor maandenlang geen van onze schrijvers een zinnig woord kon vinden - terwijl nota bene heel de rest van het internet erover jubelde in zilveren letters. Funeral verwerkte het heengaan van negen familieleden van de band, waagde het om over de dood heen te stappen en werd daarmee ook echt groter dan zichzelf, een soort viering van het leven met al zijn fouten. Neon Bible gaat direct verder waar Funeral ophield, en draait eigenlijk om de zoektocht naar de spirituele beleving. Niet dat de Arcade Fire zulke believers zijn, maar ook zij zoeken naar een thuis, een plek om tot berusting te komen, een manier om de tijd te vangen. Muzikaal gezien is alles er nog: de getergde snik in de stem van Win Butler, de sterke teksten, de soms ingetogen, dan weer voluitse liedjes, de pompende ELO-drums en de schitterende climaxen ("No Cars Go", echt, bij het slot kun je me op komen vegen). Nieuw is - geheel in stijl met het religieuze thema - dat "Intervention" en het grootse "My Body is a Cage" worden opgeluisterd door een majestueus kerkorgel dat schrééuwt om decibels. Tegen de tijd dat Butler "set my body free" declameert, voorkomt enkel de brok in je keel nog dat je ter plekke uittreedt. Voor mijn gevoel is Neon Bible maar een tikkeltje minder dan Funeral, en ondanks zijn gekke artwork evengoed een plaat om zielsveel van te houden.

Voor een metalband van beetje niveau moet spelen in Brazilië wel ongeveer gelijk staan aan het spelen in het paradijs. Fans zijn er absurd fanatiek en kennen al je teksten van voor tot achter. Dat blijkt eens te meer op deze dubbel-cd van Helloween die naar de onmogelijke titel Keeper of the Seven Keys - The Legacy - World Tour 2005 / 2006 Live in Sao Paulo luistert. Zanger Andi Deris - die me overigens live wel prima bevalt - moet af en toe echt moeite doen om over de keihard meebrullende Brazilianen heen te komen. Het publiek neemt dan ook meer dan eens de honneurs waar voor de leadvocals. Dat resulteert in sommige nummers in een soort van een mega-karaoke. Vooral het tot tien minuten opgerekte "Future World" en "Eagle Fly Free" zijn hiervan mooie voorbeelden. Live in Sao Paulo laat horen dat de scherpte en strakheid die de mannen van Helloween hadden in hun beste tijd, de tweede helft van de jaren tachtig, nog steeds aanwezig is. Ik blijf er echter bij dat de nummers die uit die tijd stammen nog steeds met kop en schouders boven het materiaal uitsteken dat ze sindsdien opgenomen hebben. Maar het maakt de Brazilianen minder uit, die begroeten alle nummers met een oorverdovend lawaai. Het maakt Live in Sao Paulo tot een bij voorbaat gewonnen wedstrijd voor de band. Dan is het eenvoudig boven jezelf uit te stijgen en dat doet Helloween dus ook.

Ik zal er maar meteen eerlijk over zijn, dan weet u dat vast. Ik ben een beetje teleurgesteld in de nieuwe cd van uitroepteken uitroepteken uitroepteken. Of exclamation mark exclamation mark exclamation mark zo u wilt. Voor u gaat zeuren: ik doe niet aan dat chk chk chk-gedoe. Ik bedoel, chk staat niet eens in de Van Dale. Uitroepteken tenminste wel. Hoe dan ook, toen in 2004 Louden Up Now in mijn bezit kwam, was ik ontzettend in mijn nopjes met datgene wat de heren uit New York mij voorschotelden. Al is het maar omdat ik ontzettend blij werd van songtitels als "Shitscheissemerde (Part 1)", "Me And Giuliani Down By The Schoolyard", "Hello? Is This Thing On?" en niet te vergeten "Shitscheissemerde (Part 2)". Ook het fabuleuze introotje van "Pardon My Freedom" kon ik dertig keer achter elkaar horen zonder dat het ging vervelen. En zinsneden als 'What did George Bush say when he met Tony Blair? Shit, scheisse, merde!' kunnen bijgeschreven worden in het rijtje 'I have a dream', 'Laten we positief zijn! Die VOC-mentaliteit! Toch?' en 'Right, I fake my own death and hijack a passenger train just because I care who you're fucking'. Jaja, hoor ik u nu denken, maar wat is er dan mis met Myth Takes? Nou, eigenlijk niet zo heel veel. Alleen Myth Takes heeft al die dingen hierboven niet. Opeens moet ik het doen met songtitels als "A New Name", "Must Be The Moon" en "Sweet Life". Opeens zijn de liedjes niet meer acht of negen minuten, maar drie en vier minuten. Het klinkt nog steeds hetzelfde en eigenlijk is het nog steeds heel goed. Want ja, het is wel !!!. En !!! maakt geen slechte platen. Maar Myth Takes is geen meesterwerk zoals Louden Up Now dat is. En dat is jammer. Maar misschien ben ik ook wel gewoon een zeikerd.

You're not obliged to swallow anything you despise
Om te beginnen een beeld van de omstandigheden waarin ik James Mercer, frontman van The Shins, ontmoet. Omdat het ertoe doet. Omdat de zon hem doet praten. De zon die de serre verlicht en verwarmt. De serre van het etablissement dat normaliter waarschijnlijk enkel degelijke, wellicht een beetje belegen burgers aantrekt. De gerookte zalm die de keuken serveert. De obers die er keurig in pak rondlopen. De oudroze gordijnen, met conventionele vitrage. De tafelkleedjes. De Telegraaf op tafel. En daar zit ik met James Mercer. Aan een tafeltje, midden in genoemde, door zonlicht bijna transparant geworden serre. Ik spreek de man achter de liedjes van The Shins. En het interview over de band en over Wincing the Night Away, de derde plaat van The Shins, werd een gesprek. Over leven, over vriendschap, over eerlijkheid.

Vanaf het moment dat ik het hoesje van dit album zag, stond ik er sympathiek tegenover. Op de vrolijke voorkant zien we een schattige tekening van een soort krekeltje met gitaar. Het blijkt om een stokoude Duitse ansichtkaart te gaan. Dat weet ik omdat gitarist Glenn Jones in het boekje uitgebreid informatie verschaft. Hoera voor liner notes! Zijn jeugdherinneringen vol zelfspot en gebabbel over (al dan niet overleden) vrienden geven deze instrumentale plaat de context die het kan gebruiken. Jones deelt, nu hij toch bezig is, ook zijn kennis over halve (!) capo's en gitaarstemmingen. Topgozer! Maar goed, de muziek. Na in de korte opener "Island 1" wat Arabische invloeden te hebben verkend, de man lijkt trouwens wel wat op een Iraniër, verzeild Jones daarna in even lange als vriendelijke veranda-improvisaties. Af en toe iets te bluesy voor mij, maar gelukkig doet 't ook behoorlijk vaak aan Nick Drake denken. Bijvoorbeeld in "Little Dog's Day", een van de kortere en meest gefocuste nummers. Van de langere meditaties is vooral het eerbetoon aan geestverwant John Fahey de moeite waard. Dit "The Teething Necklace" klinkt als een fietstochtje langs het water, met de wind in de rug, de lente in je neus en het geluid van de krekeltjes in je oren. De enige kritische kanttekening is de lange speelduur, een kwartier had de gitarist wel af mogen schaven. De doorgewinterde liefhebbers van Jack Rose en Six Organs Of Admittance zal dit echter weinig uitmaken.

Coverbands aller landen er is hoop. Heel veel hoop. Als je nu echt wel weet hoe je al die klassiers van die andere bands moet spelen kun je daarmee stoppen. Voorwaarde is wel dat je lef hebt. Dit heb je namelijk nodig om naar een bekende artiest te stappen en hem jouw demo met eigen songs in de handen te duwen. Die moeten uiteraard wel van een hoge kwaliteit zijn, want anders wordt het nog niets. Zo ging het met de Schotse band The View, genoemd naar hun stamcaf� in Dundee. Ze namen een aantal nummers op en stapten voor een concert van de Babyshambles op hun voorbeeld Pete Doherty af. Hij vond het zo tof dat ze diezelfde avond nog in het voorprogramma mochten spelen. De rest is geschiedenis. Er kwam een grote platenmaatschappij en voordat dit album er was stonden ze afgelopen zomer al op de Engelse festivals. Hun debuut Hats Off To The Buskers laat duidelijk horen dat alles geheel terecht is, want wat is dit een toffe plaat geworden. Het begint met een knarsende gitaar en wordt vervolgd met een serie nummers die stuk voor stuk singles zouden kunnen zijn. Dat Doherty er erg door gecharmeerd was is niet raar, want hun songs hebben veel weg van zijn werk. The View kent alleen meer structuur, maar te braaf wordt het alleen op het mierzoete en daardoor overbodige "Claudia". Producer Owen Morris (o.a. Oasis) zorgt verder voor een prettig geluid. The View is een frisse nieuwe band uit Schotland die met sterke liedjes het naar mijn mening gaat maken. Programmeurs van Lowlands dit wordt mijn voorwaarde voor het kopen van een kaartje voor de 2007 editie. Dat jullie dit even weten.

Aan de andere kant van de straat staat een blok van vier. Een zooitje van vier kan ik misschien beter zeggen, want door kamerverhuur aan onder anderen een halfgestoorde metalhead die fietsen en brommers op zijn kamer opknapte waren de huizen flink uitgewoond. Gelukkig had de eigenaar zelf ook door dat het geen porem meer was, en is hij aan het opknappen geslagen. Daarbij werd er meer dan een grote vrachtwagencontainer met vuil afgevoerd. Daarbij zag ik ze ook een piano inladen. Ik ging toch maar even kijken of deze niet wat voor ons thuis was. Helaas, het instrument verkeerde in droevige staat. Misschien dat Volker Bertelmann (Hauschka) er nog wel wat meegekund had. Die houdt er namelijk wel van om een piano een beetje te 'mishandelen' en het vervolgens te gaan bespelen om te kijken wat dat als resultaat oplevert. Voor zijn derde cd (zijn eerste op Fat Cat's 130701-imprint), Room To Expand, bond hij bijvoorbeeld aluminium tape om de hamers, frummelde rubber, leer en andere dingen tussen de snaren in de klankkast. Het maakt dat zijn piano af en toe een beetje vreemd klinkt en er aparte bijgeluiden te horen zijn als de hamers de snaren raken. Dat is iets waar je aan moet wennen. Ook door de vaak nukkig repeterende patronen door piano en de andere instrumenten die Hauschka gebruikt in de liedjes, maakt Bertelmann het zijn luisteraar er niet gemakkelijker op. Wat dat betreft verschilt hij behoorlijk van zijn labelgenoten Sylvain Chauveau en Max Richter met wie hij als het goed is samen op tournee gaat. Hopelijk doen ze daarbij ook Nederland aan in een zaal met een fijne akoestiek, want dat wordt vast en zeker een mooie avond.